O podróżowaniu odsłona druga…

Tym razem będzie o rowerze, motocyklu i taksówce.

 Rower, owszem można spotkać na afrykańskich drogach, ale tylko tam gdzie można nim jeździć… Nie ma takiej mody, jak w Polsce, że trzeba mieć koniecznie rower! Pochwalam ten przymus, konieczność, modę itp. ,  to naprawdę dobra rzecz mieć taki srodek lokomocji.

 Na Północy Kamerunu chłopcy robią rowerowy "trafik".  Jadą do pobliskiego Czadu i kupują tam benzynę, która potem sprzedają z zyskiem /u nas jest droższa/, z tego żyją. Policja i inne służby na granicy także z tej profesji coś dostają! Więc owca cała i wilk syty dzięki rowerowi.

 Nie spotkałam, jak do tej pory Kameruńczyka, który jeździłby rowerem dla przyjemności czy dla zdrowotności.

 Rowery, które pracują są stare, ale jak zauważyłam spełniają swoją bagażową i zarobkowa funkcję!

 Mieć motocykl, to jest spory luksus. Jeśli ktoś ma motocykl, to używa go do zarabiania pieniędzy. Profesja taksówki motocyklowej nie jest starą formą podróżowania. Kilka lat temu Nigeria zasypała nas motocyklami różnego gatunki i tak powstał zawód taxi-moto.

 Mało kto nie podjeżdża taką taxi na rynek, na pocztę, albo trochę dalej. Można zobaczyć na takim motocyklu czterech pasażerów plus kierowca. Jak ta maszyna wytrzymuje? Nie wytrzymuje! Mamy takie składy motocykli, że starczą na długie lata.

Nie masz roweru, motoru – nie szkodzi, możesz wybrać taksówkę.

 Żółtą taksówkę spotkasz w każdym większym mieście w Kamerunie.

 Jako kierowca powiem, że żółte taksówki, to istna plaga dla innych kierowców! Kto wymusza pierwszeństwo przejazdu, kto ma najwięcej stłuczek, a przy tym najwięcej krzyczy, że to twoja wina…!
 Kierowca żółtej taksówki. Trzeba jednak przyznać rację, że "żółta" zawiezie cię wszędzie, zna każdy rejon miasta i ten znany,

 i ten mniej przez ciebie znany, i ten gdzie niechętnie się udajesz,

 bo strach, a trzeba pojechać. W korkach, które nękają Yaounde ten srodek lokomocji przeciśnie się wszędzie i dojedzie w każde miejsce!

 Miałam tę przyjemność podróżowania żółta taksówka. Czas naglił więc wynajęłam taksówkę na dwie godziny i pół. Pan chętnie się zgodził.

 Auto, oględnie pisząc czystością nie grzeszyło, drzwi nie specjalnie chciały się zamknąć, dodawałam sobie animuszu rozmową z kierowcą, zamykając oczy, co pewien czas, aby nie widzieć, co mój kierowca osobistej taksówki robi. Ja do sklepu, pan na mnie czeka. Tylne siedzenia, potem i bagażnik zapełniały się, a ja zostawiałam pana z całym tym majdanem! Pan w pewnym momencie mówi:

 - Musimy wracać!

- Jak to, pytam, zostało jeszcze trochę mojego czasu! 

- Siostro, ja nie mam prawa jazdy!

 - Nie ma pan prawa jazdy?!

- Dzisiaj rano mi zabrali, bo nie opłaciłem odpowiednich opłat!

- Pan bez dokumentów jeździł… ,a policja?  Ile kosztuje odzyskanie pańskich dokumentów?

 Dodałam trochę do tego, co powinnam zapłacić. Taksówkarz z tego szczęścia wyładował wszystkie zakupy i polecił się na przyszłość. Jak do tej pory nie skorzystałam! Dziwiono się bardzo, że mój osobisty kierowca nie odjechał z zakupionymi rzeczami.

 Hm, nawet ta myśl czy opcja nie przyszła mi do głowy! Stwierdzono, że jestem naiwna. Myślę, że jeszcze wierzę w uczciwość taksówkarza z żółtej taksówki i nie tylko…

Mamy jeszcze tzw. Calando. Calando, to osobowy samochód, całkiem prywatny, który zajmuje się nielegalnym przewozem osób, rzeczy, zwierząt i czego tylko chcesz, jeśli masz pieniądze, oczywiście!

 Wygodny nie jest, a o stanie technicznym lepiej nie wspominać. Do takiej niby taksówki upycha się 9 osób plus kilka do bagażnika! Mówią, że to auto przejedzie przez wszystkie możliwe przeszkody, a jak nie przejedzie,
 to pasażerowie Calando przeniosą!

P.S
Aktualnie podróżuję miejskim autobusem. Powoli zaczyna mnie nudzić, to podróżowanie codzienne! Gdybym wsiadała w autobus i jechała każdego dnia w miejsce, które lubię, byłaby to podróż wyczekiwana... Już nie liczę pobrań krwi, spotkań z lekarzami, zastrzyków, które mają pobudzić do pracy wydzielanie leukocytów czyli białych krwinek, codziennego naświetlania, zmęczenia i czekania na korytarzach.
Cóż, liczę jednak: zostały jeszcze cztery naświetlania… Byle do piątku! Mam nadzieję, że wytrwam i gdzieś po drodze nie padnę na nos…
Hm, najważniejsze jest, żeby życ, a nie tylko być i liczyć…
Dobrze, że widzę życie w kawałeczkach i fragmentach, ale zdarzają się chwile, gdy otwiera się nagle jakaś całość... 

O dniach...

Po co są dni?

To w dniach mieści się nasze życie.

Jeden po drugim nastają

 I budzą nas ze snu.

To w nich ma nam być dobrze:

Gdzie żyć, jeśli nie w dniach?

                         Ach, znaleźć na to odpowiedź… 

                                                                                       /P. Larkin/

"W moim odczuciu dni, czas jest tym, co nas rzeźbi, zmienia światła i cienie na naszych twarzach, przekształca w coraz to inne formy, oddala od siebie ludzi i zbliża, i znów oddala. Lubie patrzeć, jak to robi, lubię podglądać przemijanie…” /Anna Janko/

P.S

W życiu każdego człowieka jest taki dzień, który wprowadza w dotychczasowe życie wielkie zmiany. Tylko jeden dzień, może tylko chwila, a zaważyła na całym życiu… Był taki dzień w Twoim życiu?

"… I pomyśl o długim łańcuchu złotych czy żelaznych ogniw, cierni czy kwiatów, które by Ciebie nigdy nie oplątały, gdyby nie było jakiegoś jednego ważnego i pamiętnego dnia w Twoim życiu”. /Ch. Dickens, Wielkie nadzieje/

Mój dzień, który zmienił moje życie…?

Między wielością dni, które były ważne mogę wymienić ten ostatni ważny dzień: wiadomość o mojej chorobie, która pokazuje każdego dnia, że życie jest PIĘKNE, że w tym świecie, w którym przyszło mi żyć potrzeba się zatrzymać, wrócić do Źródła, którym jest Bóg w Słowie Bożym, w Eucharystii, być świadkiem, być solą… Uczę się akceptować własna niemoc, uczę się po prostu TRWAĆ. Wszelkie prace, które do tej pory wykonywałam może zrobić każdy, ale w kochaniu Boga i Człowieka nikt mnie nie zastąpi… Mam dla kogo żyć, ale mam także za kogo umierać i nie chciałabym, aby cokolwiek, co mnie spotyka zmarnowało się…

I mam przeświadczenie, że dzisiaj jest pierwszym dniem reszty mojego życia, który ma szansę stać się najpiękniejszym dniem tego życia…

                            I ja zaczynam podglądać przemijanie, czas co nas rzeźbi, zmienia światła na naszych twarzach, oddala od siebie ludzi i zbliża…

                            Więc po co są dni… ?

Życie jest krótkie. Honory, bogactwo kończy się, przemijają uroki życia… Zostaje tylko Wieczna Miłość. Ona przeżywa nas, nasze nadzieje, religie, bo Miłość to Bóg.

Dni są po to, aby kochać Boga i Człowieka. Gdy zabraknie nam  Miłości, o której mówi Ewangelia, nic nie będzie miało sensu, wszystko się rozsypie… 

                            Więc po co są Twoje dni…?

O butach...

Sławek, mąż mojej chrześnicy Magdy, powiedział kilka dni temu:

 - Judyta, Magda ma tyle butów, że w szafie się nie mieszczą!

 Prawie każdy wyjazd w ważnej sprawie kończy się zakupem

 nowej pary...

 Popatrzyłam na niego i nie zamierzałam utwierdzać pana Męża, że ma rację z wielością butów swojej Żony. Widać, jak na dłoni, że nie rozumie miłości do butów. 

– Sławku, ja... mam także słabość do butów...

 – No, tak! Teraz już wiem i wszystko rozumie!

 Ta miłość do butów to rodzinne! Wszystkie Ciotki z Teściową na czele mają tę samą chorobę: BUTY!!! Myślałem, że chociaż ty jesteś inna i powiesz coś mojej Madzi...

 Ta miłość do butów zaczyna się bardzo wcześnie....

P.S

Mówią, że nie szata zdobi człowieka...

Nie tylko szata, ale też BUTY, buty na obcasach szczególnie...

William Rossi powiedział o nich: „nie diamenty, ale obcasy są najlepszym przyjacielem kobiety”.

Wiadomo, że nie wszystkie kobiety lubują się w butach, ale...

Ile macie par butów, w których chodzicie? A ile takich, które tylko stoją, bo za małe, a bardzo się podobały i nie mogłyście wyjść ze sklepu bez tej pary butów /śmiech/!!! Ile takich, które kosztowały fortunę, a były założone tylko raz...

Z jednej strony rozumie Męża Magdy, a z drugiej strony... szkoda, ze On nie chce zrozumieć naszej rodzinnej miłości /śmiech/!!! Zapomniałam, marudził także coś o torebkach...

O Nieznajomym...

Mieszkam w Bydgoszczy u Sióstr Klarysek /zakon kontemplacyjny/, które mają wieczystą Adorację Najświętszego Sakramentu czyli Adoracja Najświętszego Sakramentu trwa dzień i noc.

  Kaplica jest otwarta dla ludzi. Codziennie jest tutaj Msza Święta. Kiedykolwiek zaglądam do kaplicy zawsze jest Ktoś, kto modli się, lub po prostu jest...

 Wczoraj siedzę sobie w tym miejscu ciszy i patrzę na Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Adoracja, to słuchanie serca Boga, a być przy sercu, to być jak najbliżej, poza słowami... Ktoś dotyka mojego ramienia. Odwracam twarz i widzę mężczyznę, który pyta mnie:

 - Jak pani ma na imię?

 – Judyta, odpowiadam. 

– Ja, jestem tutaj przejazdem, wczoraj widziałem panią... Proszę zaufać i nie martwić się, wszystko będzie dobrze, będę się modlić za panią...

 Zdążyłam zdziwić się, wzruszyć i zobaczyłam tylko plecy wychodzącego Pana...

P.S

„... ale ja widzę więcej; potrafię dostrzec serce, nawet jeśli jest ukryte. Widzę więcej, a powietrze za nim aż migotało tęczami”.

O polnym mleczu...

Wystarczy wyjechać trochę za miasto, a oczom ukazują się łaki, pobocza dróg porośnięte mleczami. Nazywam je niepospolicie pięknymi i wspominam czasy, w których nosiłam wianek z mleczy, leżałam w nieprzyzwoicie zielonej i pachnącej świeżością trawie, a wkoło mnie było także nieprzyzwoicie żółto, a nad głową błękitne niebo i w końcu brudne dłonie od robienia wianków...

 Co tam dłonie! Głowa była wystrojona w mleczowe kwiaty, i w głowie kolor żółty, który oznaczał tylko jedno: kocham cię ŻYCIE! Mlecze zaczynają zmieniać się w dmuchawce, to takie dziwne uczucie przemijania, a przecież wiosna dopiero co się zaczęła...
 Mlecze w większości wydały już nasiona, dlatego powietrze wypełniają leciutkie jasne drobinki. Śpieszą się bardzo... 

Ktos powiedział: „Nie wolno dopuścić do wysiania się mleczy, gdyż w następnym roku wyrosną dosłownie wszędzie - na poboczu dróg, na rabatkach, w winnicach, na dziedzińcach kościołów, w ogrodach, nawet w szczelinie muru i bruku – tak więc w ciągu zaledwie roku, może dwóch, trzech lat, nie będzie już nic poza mleczami, które zaleją wiejskie i miejskie okolice...” /J.Harris/

 Od zawsze lubiłam okrągłe i postrzępione kwiaty mleczy i jakoś nie ma ich aż tak wiele, jak na mój gust!

 Póki co zabierajcie się za robienie winka z mleczy!

 Wino rozwesela serce człowiek...

 Więc trzeba przygotować:

 3 litry kwiatu mlecza, 3 cytryny, 3 pomarańcze, 300 dkg rodzynek, 1 łyżeczka drożdży winiarskich, 1 łyżeczka pożywki winiarskiej 1,5 kg cukru,  4,5 litra przegotowanej zimnej wody.

Kwiaty włożyć do garnka zalać 3 litrami gorącej wody, przykryć ściereczką i pozostawić w chłodnym miejscu. Trzeciego dnia wieczorem przelewamy płatki z wodą do garnka z grubym dnem, dodajemy 1,5 litra zimnej, przegotowanej wody. Dodajemy startą skórkę z cytryny i pomarańczy, sok z cytryny, pomarańczy oraz miąższ pomarańczowy. Wsypujemy do naszej mleczowej mikstury cukier i podgrzewamy na małym ogniu aż się rozpuści. Odstawiamy, aby schłodziło się do temperatury pokojowej. Dodajemy następnie łyżeczkę pożywki winiarskiej lub wcześniej przygotowane drożdże wg.instrukcji. Przelewamy miksturę do gąsiorka lub innego odpowiedniego naczynia gdzie winko będzie dojrzewać! Czwarty, piąty dzień drożdże pracują za nas, a dnia szóstego wieczorem lub siódmego rano przecedzamy naszą nalewkę /powinna mieć piękny, złoty kolor/ i wlewamy do uprzedni przygotowanych butelek, w których znajdują się wsypane rodzynki. Butelki dobrze zakręcamy i odstawiamy w ciemne miejsce, niech wino dojrzewa. Według książki powinno dojrzewać od 6 do 12 miesięcy... Podobno po trzech miesiące jest już niezłe! Warto jednak poczekać te 6 miesięcy...  Wino, aby dojrzeć potrzebuje czasu, nieprawdaż? 

 Dla tych, co czekać nie lubią proponuję przyrządzić sałatkę wiosenną z młodych, surowych liści mniszka. 

Może, to nie to samo, co winko, ale ku zdrowotności także/śmiech/!  Pamiętać należy, aby kwiaty i liście mleczy zbierać na łąkach daleko od jakiejkolwiek drogi asfaltowej...

P.S

”Korzenie mleczy są silne, muszą być takie, żeby znaleźć pożywienie. Kwitną tylko przez jeden sezon, a potem, kiedy wydadzą nasiona, przenoszą się dalej z wiatrem, aby przeżyć. Ile nasion wsialiśmy w swym życiu? Ciekawe co z nich wyrosło pod nasza nieobecność. Ciekawe, czy nasz przemarsz pozostawił ślad, choćby niewielki, na tej ziemi.

Jak ludzie nas wspominają? Z czułością? Obojętnie? Czy w ogóle nas pamiętają, czy może czas zatarł nas całkowicie w ich umysłach i sercach...?” /J.Harris/

Lubię ten sen, kiedy śni mi się łąka pełna kwiatów, a który ma możność stać się prawdziwy: pośrodku siedzę ja i plotę wianek z postrzępionych żółtych kwiatów mleczy, jak mój żółty kubek, a nade mną błękitne niebo i żółte słońce...

O fontannie w deszczu…

Od dwóch dni pada deszcz, wiosenny, bo jak inaczej nazwać ten deszcz? Opowiada swoje historie, słyszę ten szept, czuję deszcz na mojej głowie, na moich policzkach i dłoniach, i jak bardzo pachnie majowy deszcz... Bzem, kasztanami, zieloną trawą...

 A można i tak:

 i przyszedł deszcz, szaro, buro i mokro, i pada, i pada, wieje wiatr, i można płakać, bo w deszczu przy fontannie nikt tego nie zauważy...

P.S

Nic dwa razy się nie zdarza /nawet deszcz/ i nie zdarzy... Niech pada, ja mam czas, poczekam jeszcze i nauczę się przechodzić między kroplami, kiedy przyjdą następne deszczowe i płaczliwe dni...

O miejscu z mocą...

Każdy ma takie miejsce, a może kilka miejsc, gdzie nabiera mocy,

 gdzie go ciągnie i pojedzie w to miejsce choć na chwilę, aby spojrzeć, powdychać  zapachy, które są jedyne w swoim rodzaju, bo nigdzie indziej nie spotykane... 

Do jednego z moich magicznych miejsc wiedzie przepiękna kasztanowa aleja... Hm, o tej porze roku kasztany już kwitną, dookoła łaki i pola, które z biegiem letnich dni będą pełne maków i chabrów. Aleja kasztanowa wchodzi jakby od niechcenia do dębowego gaju, który znajduje się na niewielkim wzniesieniu stąd nazwa mojego magicznego miejsca Górka.

 Nazywano  to miejsce Gajem, Górką pod Łobżenicą lub Górką na Krajnie.

 Górka leżała na prastarym trakcie bursztynowym, który biegł między innymi przez Nakło do Kołobrzegu. Ziemia Krajeńska była niegdyś porośnięta nieprzebytą puszczą. Gaj Górecki to stara nazwa sięgająca czasów pogańskich. Dzisiaj jest to skrawek ongiś potężnej puszczy krajeńskiej, z której do dzisiaj, jako niemi świadkowie, przetrwało około 40 prastarych dębów szacowanych na 600 do 900 lat. Podobne im wiekiem i urodą są jedynie znane wszystkim bo utrwalone pędzlem przez Leona Wyczółkowkiego  - dęby rogalińskie. Obecnie są to pomniki przyrody, które są pod ochroną.

 Lubię, to mało powiedziane, uwielbiam spacery pod tymi ogromnymi dębami. W każdej porze roku są piękne, tajemnicze, skrywają wiedzę, której nie chcą nikomu zdradzić... Jest to miejsce, które  przypomina, że przemija postać tego świata,  nastraja do słuchania siebie w takt szumu gałęzi i liści, które porusza wiatr. Wiatr zawsze wieje inaczej, nigdy nie tak jak ostatnio... 

Puszcza ta niegdyś była zamieszkała przez liczne plemiona pogańskie, które oddawały cześć swoim bożkom. W prastarej puszczy istniał kamienny krąg, który był miejscem kultu pogańskiego największego bóstwa krajeńskiego zwanego Swarożyc, zwany inaczej Światowidem. W centrum kręgu rósł dąb zwany „Słowian”, który uległ zniszczeniu w 1956 roku. Obok niego palił się wieczny ogień w granitowym kamieniu.

 Obecnie znajduje się on w kruchcie kościoła i służy jako granitowa kropielnica. W kręgu tym czczono posąg boga Światowita i składano mu na ołtarzu ofiary. Zbierano się w tym miejscu na narady i podejmowano ważne dla plemienia decyzje.

 Jest rok 1079. Z dala od różnorakich burz politycznych i religijnych, w Górce na Krajnie, w dębowym gaju pasterz strzegł swego bydła.

 Był dzień jak każdy inny,  i nic nie zapowiadało niezwykłego zjawiska. Nagle ujrzał nad pobliską studzienką, z której pojono bydło,  Matkę Boską z Dzieciątkiem na ręku. Wieść o cudzie szybko rozniosła się po okolicy. Zewsząd do świętego miejsca przybywali chłopi i szlachta, by modlić się, prosić o wstawiennictwo i doznawać łask, a cudowna woda ze studzienki, nad którą ukazała się Matka Boska, uzdrawiała chorych i kalekich.

 Górka Klasztorna od prawie tysiąca lat jest najstarszym ośrodkiem kultu maryjnego  w Polsce. Pierwszy kościół zbudowano w 1111 roku z dębowych bali... Opiekunami na przestrzeni dziejów byli ojcowie Cystersi, Augustianie, Bernardyni. Od 1923 roku opiekunami Sanktuarium są Misjonarze Świętej Rodziny. Pomimo zawirowań dziejowych, licznych wojen, prób germanizacji i wykorzenienia katolicyzmu, oparła się przeciwnością i przetrwała, jak prastare dęby... Niszczona / np. Hitlerowcy podczas wojny urządzili w Górce Klasztornej obóz koncentracyjny/, odradzała się silniejsza, dając tym samym nadzieję i umacniając wiarę. Dzisiaj Górka Klasztorna sławna jest nie tylko z obrazu i uzdrawiającej wody /woda ma właściwości lecznicze, potwierdzone przez Wydział Farmaceutyczny Zakładów Chemii Nieorganicznej i Analitycznej Akademii Medycznej w Poznaniu/. Corocznie odbywają się tutaj Misteria Męki Pańskiej, Festiwal Piosenki Religijnej. O pielgrzymach i  o tych ukrytych łask, które otrzymują nie można przeczytać...

 Liczne uzdrowienia ciała i ducha są  dowodem na to, że to miejsce ma MOC... Nad Górką dalej szumią dęby i daj Boże, aby szumiały jak najdłużej...

P.S

Święte miejsce to świadomość i przekonanie człowieka, że w tym miejscu ktoś rozmawiał z Bogiem, widział Go, słyszał i jest pewien mocy, która napełnia tego, kto o nią prosi.  Wszyscy chcemy miec moc i mądrość, ale aby mieć te dwa cenne dary, człowiek najpierw musi mieć na to wszystko miejsce...  „I na co komu przyda się szukanie świętych miejsc, szukanie Boga w tych miejscach, jeśli zgubiliśmy Go w swoim sercu... „ /A de Mello/ Moje ulubione święte miejsce to Górka Klasztorna z Matką Boską Górecka na Krajnie.