O Fionie raz jeszcze...

Napisałam kiedyś posta  „O psiej miłości...” gdzie główną bohaterką była Fiona...

Otrzymałam dzisiaj wiadomość od s. Rafały z Doume /Kamerun/:

Życie jej nie było długie, bo tylko 8 lat w Doume, na biskupstwie.

Fiona odznaczała się wieloma, zacnymi cechami, a więc była piękna, duża, silna, za domowników bardzo odpowiedzialna, przywiązana do nich i wierna w służbie.

Głos jej był potężny, gdy zaszczekała na przechodniów to z daleka uciekali.

Swoich wyczuwała z daleka i cieszyła się na ich spotkanie. Obcych lubiła czasem „połaskotać” w piętę, że krew się polała. A szczególnie panów tak „białych” jak i „czarnych”.

Fiona raz tylko wydała potomstwo, które wielu misjonarzy chciało nabyć. Szczęście miało tylko czterech, bo były tylko cztery szczeniaki. Fiona często chorowała na uszy, bo kleszcze bardzo często wchodziły głęboko do ucha, to też nie obeszło się bez weterynarza i zastrzyków.

Nasza Fiona miała kłopoty z zaakceptowaniem dzwonów z kościoła i burz, wyładowań piorunów, tak zresztą jak większość psów.

Jednego razu wieczorem wjechała na posesję s. Edyta. Będąc już w bramie, uderzył blisko piorun. Fiona skryła się pod samochód, którym została potrącona... Z jękiem schowała się w płot cyprysowy i nie można jej było znaleźć. Przeleżała do rana w błocie, cała mokra.

Rano, na widok s. Rafały okazała wielką radość, ale nie mogła się podnieść. Była zbyt ciężka, i dopiero przy pomocy pracownika z misji została przeniesiona i pielęgnowana.
Jednak nic już nie można było zrobić. 

Robotnicy wykopali dół w ogrodzie i pochowali ją.

W czasie przerwy obiadowej, czterech młodych chłopców przedarło się do ogrodu i wykradli Fionę, bo przecież szkoda, tyle mięsa! Powiadomiono żandarmerię o złodziejstwie. Jeszcze tego samego wieczoru, znaleziono winowajców przy ogniu, a w dużym kotle gotowała się... Fiona. Chłopaki cieszyli się na ucztę, ale musieli z Fioną przyjść do „aresztu” na plebanię, gdzie ich pilnowano do rana.

Uczta nie udana!!! Fiona w garnku, a oni nie mogli jej zjeść!!!

Narzekając wypowiadali tylko „mal chance...!” / szkoda, szkoda, szkoda.../

                                               / tekst s.Rafała Raś /Pallotynka/ z Doume/

Zdjęcia Fiony z czasów jej psiego macierzynstwa...

P.S

Nie mogę uwierzyć, że chcieli zjeść naszą Fionę... Nie pomyślcie, że gotowali ją z głodu... Do końca nie zrozumie się tego ludu...  

O jesiennej cebuli....

Cebula służyła niegdyś do przepowiadania pogody...

 Przysłowie ludowe mówiło: jeżeli w danym roku ma ona cienka skórkę, zima będzie łagodna, a jeżeli jest gruba i twarda to trzeba nastawić się na długą i ostrą zimę. Przyglądam się cebuli i mam dylemat jaka będzie tegoroczna zima...

 

 Cebulko, nie bądź taka tajemnicza i prawdę powiedz, proszę!!!

 Słyszeliście, że to skromne warzywo powoduje odrastanie włosów przy łysieniu.
 W tym celu trzeba nacierać głowę sokiem z cebuli,
 najlepiej zmieszanej z niewielką ilością miodu.
Mojej mysiej głowie to nawet sok zmieszany z miodem
 już nie pomoże  /śmiech/!!!

P.S
Hmm, może lepiej takowa miksturę wypić i przy okazji przegonić przeziębienie?

O spotkaniach…

Biegłam przez życie. Spotkałam człowieka. Cóż w tym dziwnego?
 Niby nic, każdego dnia stykam się z wieloma osobami.
 Czy to są jednak spotkania?

Są spotkania przelotne, jakby nie pozostawiające nigdzie żadnego śladu. Czasem ktoś jednak „zostaje na dłużej”. Pojawia się niby znikąd i tak po prostu przechodzi przez nasze życie. Nie tylko, że „czyni sobie w nim mieszkanie”, ale jeszcze zdarza się , że wywraca je do góry nogami.

 To niesamowite, jak pozornie chwilowe skrzyżowanie ludzkich dróg może odmienić Ciebie, mnie i świat wokół nas. Mam tu na myśli te dobre spotkania. Zdaję sobie sprawę, jak wielu jest wśród nas poranionych ludzi, którzy doświadczyli od drugiej osoby wiele zła, którzy wciąż cierpią, bo ktoś ich kiedyś bardzo skrzywdził. Oni już mogą nie tęsknić za spotkaniami. Mam jednak takie przekonanie, że i dla nich jedynym lekarstwem jest spotkanie prawdziwego człowieka – kogoś, kto ma ludzkie serce, serce z ciała, które potrafi kochać, przyjąć nas takimi, jacy jesteśmy, z naszym pięknem i bogactwem wewnętrznym, ale i z całą naszą biedą i brakami, słabościami.

  Spotkania są darem.

 Ale czy ci, którzy mnie poznali też tak myślą?

 Jak ja wchodzę w ich życie?

 „Z butami” czy raczej „na palcach”, by nie spłoszyć tego,
 co najbardziej delikatne i wartościowe?

 Nieważne, jak długo dane nam będzie być razem. Istotne, co w nas zostanie. Byśmy tylko w tym naszym codziennym zagonieniu nie przegapili spotkania z człowiekiem, umieli i chcieli się zatrzymać. Może się potem okazać, że to niezaplanowane zetknięcie jest początkiem wielkiej przyjaźni, takiej na całe życie, jest przyjściem samego Boga.
 Kiedy piszę te słowa, z ogromną wdzięcznością wspominam te spotkania, które odmieniły moje życie, może je trochę powywracały, ale na pewno przywróciły mu żywe kolory, sprawiły, że zaczęłam na nowo odkrywać sens wielu wcześniejszych wydarzeń.

 Takie spotkania rodem z powieści Pascala Merciera „Nocny pociąg do Lizbony”.
 Tam to właśnie główny bohater, Raimund Gregorius, nauczyciel języków klasycznych, szedł pewnego deszczowego dnia do szkoły i w jego poukładanym życiu zjawiła się kobieta w czerwonym płaszczu, Portugalka. To spotkanie, a szczególnie brzmienie jednego i chyba jedynego słowa, które do niego wypowiedziała, tak bardzo go poruszyło, że z chwili na chwilę porzucił swoje stare „doskonałe” życie, wszystkie utarte ścieżki, i postanowił wyruszyć w podróż, która stała się jego wędrówką w głąb siebie i odkryciem siebie na nowo.

                                            /tekst s.Aneta Maria od Jezusa Miłosiernego,                                              karmelitanka bosa/

P.S

Zastanawialiście się kiedyś ile w Waszym życiu było spotkań, dzięki którym Wasz życie uległo zmianie... Gdzie są dzisiaj ci ludzie?

A ile spotkań, które wciąż są przed nami...

O grillowanych termitach....

Wieczorem w czasie pory deszczowej w Afryce nastaje czas na niesamowite łowy! Łapiemy do miski z wodą termity, które chmarami przylatują do światła. Na drugi dzień trzeba wystawić je na gorące promienie słoneczne. Kiedy są już dobrze suche i oddzieliły się od skrzydełek, można je grillować na delikatnym ogniu. W razie braku tradycyjnego grilla można użyć piekarnika. Trzeba bardzo uważać, bo termity łatwo przypalić, dlatego należy je często doglądać i mieszać.
 W miseczce z odrobiną wody rozpuszczamy trochę soli. Pod koniec grillowania rozpylamy tę wodę na prawie gotowe termity i ciągle mieszamy. Pozostaje tylko spróbować, czy są odpowiednio chrupiące
 i słone..., i palce lizać /śmiech/!!!

P.S

Post ten dedykuję tym, którzy mówią, że tęsknota mnie wypełnia... Wspominam Afrykę i dzielę się z Wami jej bogactwem, bo jest czym... Serce człowieka jest przedziwne, bo można je dzielić, rozdawać, pozostawić, ale trzeba uważać, aby zawsze było w całości z właścicielem.
Dlaczego?
Nie można w pełni żyć TU i TERAZ z kawałkiem serca. Nie będziesz szczęśliwy żyjąc w rozdarciu. Życie i ludzie chcą człowieka całego w tym miejscu gdzie jesteś i nikogo, a przede wszystkim siebie nie oszukasz! Gdzie jest na dzisiaj mój dom, moje miejsce?
Tam gdzie mam swoje łóżko /śmiech/!
Kamerun, hmm może do niego powrócę, nie mówię, że nie, nie mogę powiedzieć, że nie chce, ale nie mogę także powiedzieć, że koniecznie muszę..., a jak powrócę będzie to inny czas i inna ja... Kamerun został w Kamerunie, a Judyta jest w Polsce z całym sercem /śmiech/!

O wybaczeniu...

Można zapomnieć krzywdę... Często nie można, ale można wybaczyć. Wybaczyć to nie znaczy zapomnieć. Wybaczyć to wyzbyć się negatywnych emocji, które nas pokrzywdzonych niszczą od środka.

Wybaczyć nie znaczy poddać się,

 nie znaczy zapomnieć,

 nie znaczy nie było...

 Trzeba wiedzieć, że każdy z nas jest zdolny do zrobienia komuś krzywdy, ale nie każdy z nas jest zdolny, aby wybaczyć. Zawsze mam wybór.

 Nie mogę zmienić kogokolwiek, ale zawsze mogę wybaczyć
 i pójść dalej....

P.S 

I tak naprawdę nie potrzebna jest nam instrukcja, jak dokładnie to zrobić, wystarczy, że chcemy. Nie warto opierać się, trzymać się przeszłości, bo przebaczenie z dnia na dzień staje się trudniejsze.

Kochasz samego siebie?
Jeśli tak to zrób prezent dla samego siebie, wybacz sobie i innym, bo tylko wtedy stajesz się naprawdę wolnym człowiekiem...

O przemijaniu…

Wspominam ludzi, których już nie ma... Przeglądam stare fotografie...

 Nie mogę wysłuchać tych, którzy już odeszli, mogę tylko szepnąć,

 że mieli rację...

 Mam wspomnienia, do czasu gdy sama będę już tylko wspomnieniem...

 Z drzewa na ziemię wśród deszczu, co siecze,

Lecą liście zmartwiałe, znużone...

Z prochuś powstał jak one, człowiecze,

 Lecz nie samym tyś prochem jak one.

                                                                           /Ewa Szelburg-Zarembina/

                                                                           /zdjęcie nie moje/

                                                                        

P.S

Uroczystość Wszystkich Świętych. Dla kogo jest to święto...?
Wspominamy tych, którzy odeszli... "Świętość nie jest czymś nadzwyczajnym. Świętość nie jest osiągnięciem ludzi wyjątkowych. Każdy z nas może być świętym, niezależnie od swoich słabości, a może nawet paradoksalnie dzięki nim. Świętość polega bowiem na Miłości, ale nie na jakiejkolwiek miłości..."
"Świętość jest Twoim i moim obowiązkiem..."/ Matka Teresa z Kalkuty/. 
Nam żyjącym potrzebne jest to święto, żeby wiedzieć, że i my przemijamy, i będziemy dla naszych najbliższych wspomnieniem...
Jakie to będzie wspomnienie...?
Niech będzie dobre i długo przechowywane w pamięci, nich powiedzą o nas kiedyś: to był dobry, święty człowiek...
Pachną nieśmiertelniki, alejami snuje się tłum, jasne światła na każdym prawie grobie i nadzieja, wiara, że warto było żyć i warto jeszcze żyć...

O śmierci, która niczego nie kończy...

 Ostatni oddech   

kogoś bliskiego.

          Już nigdy więcej tutaj

 i w ten sposób   

        nie będziecie razem.

    Śmierć.                   

        I to, że ona niczego,

 co prawdziwe,   

         nie może zakończyć.

 W ten sposób     

 nawet cierpienie

      staje się wartością.

 Bo boli tylko        

   nieobecność tych,

   których kochamy.

                                                                                     /A.Bieńkowska/

P.S

Wobec śmierci wszyscy są równi, bo dotyka ona wszystkich bez najmniejszych wyjątków i jest najbardziej nieuniknioną rzeczą na świecie. My, ludzie, jesteśmy jedynymi stworzeniami, które są świadome, że w pewnym momencie życia, życie się skończy.
I tylko my, możemy się martwić naszą śmiertelnością,
i tylko my pytamy, dlaczego jest śmierć, dlaczego musimy umrzeć, i tylko my zastanawiamy się, co stanie się później... Niektórzy uważają, że nie mam nic po śmierci, inni, że po śmierci zaczyna się nowe życie...
Nie jesteśmy do śmierci przygotowani, a powinniśmy jeśli jest ona częścią naszego istnienia... Od urodzenia uczymy się najróżniejszych rzeczy, ale nikt nas nie uczy jak umierać, co to jest śmierć i co po śmierci z nami się dzieje... Gdzie dokładnie się znajdziesz, przekonasz się sam, bo śmierć jest tylko kwestią czasu...