Pielgrzymka dzieci - dzien drugi



Oj! Chce się pić


Tu peux changer le monde autour de toi



Ks. Darek z nową dostawą wody



Misja w Nguelemendouka, czyli w NKA powitała małych pielgrzymów już 16-sty raz. W NKA istnieje Diecezjalne Centrum Formacji. Odbywają się tutaj prawie wszystkie spotkania formacyjne księży, sióstr, pielgrzymki dzieci, młodzieży, rekolekcje. Na misji od 1984 roku pracują Siostry Michalitki, a aktualnym proboszczem rozleglej parafii jest ks. Darek Chałupczyński.

Dzieci nie mogły doczekać się świtu i o 4 nad ranem było jak w ulu... przeszło 1800 dużych pszczół, więc spanie było z głowy! Poranną toaletą rozpoczęliśmy nowy dzień. Przywiezione wiaderka poszły w ruch, ks. Darek przywoził wodę...

                                        Śniadanie miało być o 7.00, ale moje dzieci wołają mnie o godzinę wcześniej, bo nie mogą się doczekać, a przecież zjeść coś trzeba. Benie (małe pączki) jeszcze nie ma, mnie już boli głowa, lecz na szczęście zamówiona pani od pączków przybywa wcześniej. Dobrze, że Anioł Stróż czuwa!



O godzinie 8.00 rozpoczęła się Msza Święta, której przewodniczył ks.Yves - odpowiedzialny za Cop' Monde w naszej diecezji /organizacja dzieci katolickich/. Jest tradycją pielgrzymki, że oprawę liturgiczną zapewniają dzieci z parafii księdza, ktory celebruje Eucharystię. Ks.Yves jest nowo wyświęconym kapłanem. 19 grudnia 2010 r. otrzymał święcenia kapłańskie i jest pierwszym księdzem z Kamerunu w Zgromadzeniu Księży Marianów pracujących w parafii Atok. Msza Święta była tańcząca, śpiewająca i z dobrą homilią wyjaśniającą jak wprowadzać pojednanie, pokój w swoje codzienne życie. 
Największą jednak atrakcją każdej dziecięcej pielgrzymki jest... kiermasz! Czekają na niego z niecierpliwością przez cały rok. Kupując losy na loterii, biorąc udział w grze lub zabawie każde dziecko zawsze coś wygrywa - kredki, piłkę, samochodzik, lalkę...Proszę popatrzeć!

Cały dzień byl bardzo wypełniony. Po obiedzie krótki odpoczynek i o 15. 00 rozpoczął się message, czyli katecheza tłumacząca dzieciom temat tegorocznego spotkania. To trudne zadanie, bo nie każdy potrafi mowić do dzieci. Ks.Mirek Bujak został jednogłośnie wybrany do przekazania messagu dzieciom i zrobił to świetnie. Message trwał przeszło godzinę i utrzymać 1800 dzieci w ciszy, zainteresowaniu  - po prostu trzeba mieć talent. Nie brakowało radości, śpiewu, gitary, pytań i odpowiedzi, były także trzy scenki teatralne, a to wszystko po to, aby wytłumaczyć jak w życiu codziennym, na miare dziecka, wprowadzać pojednanie i pokój. Wszyscy śpiewali i śpiewają: "je peux changer le monde autour de moi avec Jesus - ja mogę zmienić świat wokół mnie razem z Jezusem ... ja, ty, my!

Mała przerwa, kolacja i wspólny różaniec. Idziemy razem z zapalonymi świecami do groty Matki Bożej.

Co za widok i przeżycie! To trzeba zobaczyć na żywo - 1800 zapalonych świec uniesionych w górę i modlitwa dzieci. Nasuwa mi się pytanie - czy Pan Bóg wysłucha modlitwy zanoszonej przez dziecko? Wysłucha i tego jestem pewna! Po błogosławieństwie Ks. Biskupa zostawiamy niedopalone świece... jako nasze trwające nieustannie intencje.




śniadanko

 



trzeba zrobić poranną toaletę!




oczekiwane benie





warto było!

 



jedna z gier

 


Ks. Mirek podczas message





procesja ze świecami

 



modlitwy jak dym kadzideł szturmowały niebo

 

I na koniec dnia - KONCERT!!!! Każda grupa miała do dyspozycji 8 minut na swój występ. Było co podziwiać! Gdyby nie prowadzący- tańce, śpiewy trwałyby do białego rana. O godz. 23 było cicho jak makiem zasiał. Nie dziwi nic, bo po takim maratonie modlitewno-zabawowym każdy byłby zmęczony!





Pielgrzymka dzieci - dzien pierwszy

Je peux changer le monde..... autour de moi.........

W dniu wyjazdu na pielgrzymkę obudziłyśmy słońce i ptaki: dzieci z wrażenia, że jadą na spotkanie z innymi dziećmi aż 75 km, a ja myśląc o tym, co jeszcze trzeba zabrać. Nasz środek lokomocji nie został naprawiony! Zostalismy z jedną kamionetką (pickup) załadowaną banami, fasolą, garnkami, naszymi kolorowymi ubraniami, matami do spania. W środku samochodu jest miejsce dla 6 osób + kierowca, więc postanowiłam przeznaczyć te miejsca dla najmłodszych dzieci. Ale co z resztą naszych dzieciaków? Z pomocą przyszedł  Ks. Biskup pożyczając nam swoją kamionetkę. 25 osób już mogło jechać, ale wciąż brakowało miejsca dla pozostałych 60 "księżniczek i książąt! Udalo się w końcu z pomocą ks. Oliviego wypożyczyć mały autokar. I do niego "upchałam" 60 dzieci. Nawet nie było tak ciasno.  Uciechy było co niemiara! Nic nie znaczył kurz, upał, droga z dziurami. Przez cale trzy godziny w kazdym samochodzie trwal koncert!
Nie obyło się jednak bez przygód. O 7. 15 Toto /kierowca/ i ja wyjechaliśmy z Doume. O 8. OO byliśmy w Nkoum. Dzieci z plecakami, matami, wiaderkami już na nas czekały. Mija jedna, druga godzina...a autokaru nie ma. Dzwonimy, a oni na to, ze wyjechał. Odmówiłam jeden różaniec, zaczynam się denerwować....dzwonię do Oliviego, do s.Fabiany prosząc o pomoc. Oni dzwonią do szefa wynajmu autokarów pytając co się stało? Toto z 25 chłopcami i kucharkami jadą do Nguelemendouki, aby przygotować miejsce w kuchni polowej i miejsce do spania. A my czekamy! Nie mogę zapomnieć, że jestem w Afryce i mam uczyć się cierpliwości!  W końcu przyjeżdża nasze autko z 4 godzinnym opóźnieniem i dowiaduję się, że tylko ja martwiłam się, bo cała moja ekipa mówi: "Siostro, czekaliśmy tylko 4 godz., a mogliśmy czekać dłużej! Co Wy na to? Kto ma rację?

Nasza droga do Nguelemendouka. Przez 75 km droga pod górkę i z górki .Modliłam się całą drogę -
"Strzeż nas, Panie jak źrenicy oka i ukryj nas w cieniu Twych skrzydeł", aby nie spotkać dużego samochodu na tej wąskiej drodze.

Czekamy . Jesteśmy gotowi, a naszego pojazdu nie widać! Humory, pomimo czekania dopisują!
Za chwilę będą tańce i śpiewy. Nagrałam filmy,
ale mam trudności z wysłaniem ich.

Toto z Gasparem przygotowują moją kamionetkę do wyjazdu. 
Zakładają folię,aby zabezpieczyć nasze bogactwo przed kurzem i
zgubieniem czegokolwiek (wiaderka, torby. Oj, byłby płacz!
Jedna z księżniczek ma już dosyć czekania tak jak i ja!

Do NKA dojechaliśmy na czas. O 15. 00 rozpoczęła się prezentacja poszczególnych grup, powitanie. Z każdego zakątka naszej diecezji przybyła gromada dzieci z opiekunami. Przedstawiali się śpiewając piosenkę związaną tematycznie z hasłem tegorocznej pielgrzymki. Hymnem tegorocznej pielgrzymki stała się

piosenka przygotowana i pięknie zaśpiewana przez dzieci z parafii 

Doumentang, której proboszczem jest ks. Mirek Bujak.

Nareszcie kolacja! Dzieci były głodne. Nasza grupa zajadała się plantenami z sosem arachidowym. Mówią, że pychota! Osobiście nie przepadam za tą pychotą!

Po kolacji zebraliśmy się w kościele na modlitwie przed Najświętszym Sakramentem i tam zastała nas ciemna noc i czas, aby odpocząć, bo jutro bogaty dzień.

 

W Kamerunie mamy już 2011 rok!

Życzę Wam odwagi i wszystkiego, co piękne!

                 

   

Kameruńskie rytmy.....

W Europie zima, a u nas upalnie. Tumany kurzu koloru cegły zamiast zamieci i do tego gorący czas przygotowań do jutrzejszego wyjazdu na 16 pielgrzymkę dzieci naszej diecezji.
Kamionetka zapakowana: banany, ryż, olej - bo trzeba coś jeść! Każda grupa ma swoją kuchnię, kucharkę, wiec potrzebne także gary i to duże, bo będzie nas 90 dzieci  plus ekipa nauczycieli do opieki. Spora gromada!
Mamy przygotowane dwie piosenki powiązane z tematem tegorocznego roku duszpasterskiego: "Dzieci, uczyńmy ten świat bardziej braterski i sprawiedliwy"
Która piosenka stanie się hymnem tegorocznej pielgrzymki? Zobaczymy. W roku ubiegłym piosenka skomponowana przez dzieci z Nkoum stała się hymnem wspólnego spotkania. Wybór jest bardzo trudny. Wierzcie mi!
Pielgrzymkowe "wędrowanie" (samochodem) stwarza okazję do lepszego poznania się!
Samochód, który ma nas zawieźć do Nguelemendouki stoi jeszcze w naszym garażu na kanale. Wczoraj miał mały wypadek, ale pan Joseph - szef garażu obiecał, że skoro świt przyjdzie i zacznie go naprawiać. Muszę się przyznać, że trochę wątpię w jego słowo..., bo wiadomo  święta, a po wypiciu matango ścieżki i drogi mylą się i to bardzo. Na szczęście dotrzymał słowa i stawił się na czas!
Dzieci z Nkoum śpiewają i tańczą specjalnie dla Was!

Aktorzy z Nkoum

Witam Was pięknie w tym czasie bożonarodzeniowym, w uroczystość Świętej Rodziny.
Słyszałam wiele kazań na temat tego święta, w czasie których kaznodzieje słodko rozpływali się nad idyllicznym obrazem Świętej Rodziny. Najlepiej byłoby udzielić głosu temu, który jest Ojcem lub tej, która jest Matką. Nie w sensie przenośnym lub duchowym, lecz naturalnym. Myślę, ze w Świętej Rodzinie mogło się zdarzyć coś takiego jak nieporozumienia... "Świętość Rodziny" nie polega na tym, że nie ma tam żadnych konfliktow, lecz raczej, w jaki sposob sprostac temu co trudne!
Oj! Dorwałam się do pisania, a nie o tym chciałam Wam napisać.

W bożonarodzeniowy wieczór dzieci z Nkoum wystawiły Jasełka. Przyjeżdżając do Nkoum zauważyłam, że nie zabrałam aparatu..., ale nie przydałby się, bo zabrali nam prąd. To nie nowina,
prądu często u nas nie ma, więc przedstawienie odbyło się przy świecach i lampach naftowych - krotko pisząc - było romantycznie!
W ubiegłym roku Jasełka wystawiliśmy  późnym popołudniem i był to nasz pierwszy raz!
W tym roku nie było już takiej tremy u dzieci i nauczycieli. Dzieci, jak wszędzie, są świetnymi aktorami, trzeba tylko im pomoc odkryć ukryte w
nich talenty. Jeszcze w ubiegłym roku proboszczem naszej parafii był ks.Marcin, który kilka miesięcy temu zakończył swoje misjonarzowanie w Kamerunie i dzisiaj pracuje w Polsce w parafii Chrystusa Króla w Radomiu. Oglądając nasze zdjęcia i filmy niech zabije Mu mocniej serce na wspomnienie przeżytych wspólnie chwil.
Na zdjęciu Donin, której powierzono role Marii. Dzieciątko jest białe, bo trzeba Wam wiedzieć, że nowo narodzone dzieci w Afryce rodzą się białe i po kilku dniach nabywają ciemnego koloru.

Trzej Królowie. Najważniejsze były dary, które mieli ofiarować Panu Jezusowi. Musiała być szkatułka ze złotem, kadzidło i zioła, a tych u nas nie brakuje.
Złota także mamy pod dostatkiem tylko samodzielne wydobywanie jest karalne, wiec nie starałam się kopać i szukać!
Herod ze swoja obstawą . Chłopcy najbardziej cieszyli się z miecza i tarczy, że o czapkach nie wspomnę! Jak żołnierz, to musi być coś na głowę.
Może wyda się Wam to dziwne, ale chłopcy mieli pierwszy raz w ręku miecz - drewniany, ale był to miecz!



A teraz kilka filmów własnej produkcji!

Życzę Wam świątecznej pogody ducha także na te ostatnie dni starego roku!

Boże Narodzenie w Kamerunie

Wigilijny poranek powitał nas mgłą jak mleko.
Od wtorku nasz dom jest świątecznie przygotowany. Choinki, świeczki, świeczuszki... Mieszkamy na biskupstwie, a do ks. Biskupa od kilku dni przybywają z życzeniami księża, siostry, ludzie z Doume i z innych stron Kamerunu . Przyjechał także delegat naszego Prezydenta kraju Paula Biya.
W naszym domu nie piecze się ciast, ponieważ Siostry z rożnych Zgromadzeń pracujących w naszej diecezji,
jako" cadeau" ofiarowują ks. Biskupowi ciasta różnego rodzaju i smaku - pychota, palce lizać!
W Kamerunie Boże Narodzenie to święto dzieci.To one z niecierpliwością oczekują na ten dzień.
Mieszkania ozdabia się palmami i liśćmi krzewu, który nazywany jest drzewkiem pokoju. Kameruńczycy nie zasiadają do kolacji wigilijnej, nie dzielą się opłatkiem, ale o północy idą do kościola na Pasterkę.
Dzieci nie otrzymują prezentów w Wigilię. Prezenty są wręczane 25 grudnia i w ten dzień rodzina zasiada do świątecznego obiadu. Koniecznie musi być mięso wieprzowe! To rarytas i tylko na specjalne uroczystości przygotowuje się to mięso na tysiące sposobów. Nie zabraknie matango (alkohol z palmy)
i będzie potem wielu szukało drogi do domu, pomylą się im ścieżki....

Wigilia....i Gwiazda Betlejemska zajaśniała na kameruńskim niebie!
Przychodzi nostalgia, tęsknota za Najbliższymi, za Polska, śniegiem ....

"Jest w moim kraju zwyczaj,ze w dzień wigilijny
przy wejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie,
ludzie gniazda wspólnego lamia chleb biblijny,
najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie"    C.K.Norwid

Jak wypatrzeć te pierwsza gwiazdę? Na kameruńskim niebie w jednym drgnieniu powiek zapalają się tysiące gwiazd....niemożliwe jest wypatrzenie tej pierwszej!
Polscy Misjonarze, w miarę możliwości zasiadają razem do kolacji wigilijnej. Na naszej misji w Doume  dzielimy się opłatkiem, zajadamy się kapusta z polskimi grzybami, kolędujemy.
Ks Mirek od tygodnia jest na swojej parafii w środku lasu, ks. Marcin wyjechał do Polski. Zostałyśmy my 4 siostry Pallotynki i ks.Biskup Jan Ozga.
Ks Biskup jedzie na Pasterkę do parafii w Abong-Mbang / 75 km/.
Siostra Fabiana, Marietta  zostają w Doume, a ja jak zwykle mam podzielone serce, bo mam dwie parafie : Doume i Nkoum. Wybralam Nkoum, ponieważ dzieci z mojej szkoły wystawiają Jasełka, więc nie może mnie zabraknąć!

S.Weronika podzieliła także swoje serce...jedzie ze mną.

Życzenia z upalnego Kamerunu

         "Jest taka noc komunii nieba z ziemią.

         Kiedy wszechświat napełnia się ciszą

         Tylko gwiazdy wtedy jaśniej świecą

         To na Boże Narodzenie.

         To czas wypełnia się obietnicą,

         Czas Objawienia."
                  

           Niech Miłość Boga wypełni Wasze Serca po brzegi.

           Niech światło Betlejemskiej Gwiazdy oświeca drogę Waszego życia,

           abyście byli Światłem i Radością dla wszystkich, których spotkacie

           na drodze swojego życia.

                                            

             Dziękuję za Wasze modlitwy i zapewniam Was o mojej serdecznej pamięci.

Jak pomóc wszystkim!

Czy jest możliwe pomóc wszystkim? Każdy misjonarz zadaje sobie to pytanie i trzeba znaleźć na nie odpowiedz, bo biednych, potrzebujacych jest bardzo wielu.

Na całym świecie, w każdym państwie, mieście, wiosce spotyka się ludzi, którzy czekają na pomoc. Nie tylko finansowa, czekaja na dobre słowo, rozmowę, życzliwy uśmiech, na zwyczajne bycie z drugą osobą. Społeczeństwo kameruńskie jest  bardzo zróżnicowane. Są bogaci, którzy maja piękne wille, samochody, ale są i tacy, którzy mieszkają w slumsach w Douala, Yaounde, Bafoussam (największe miasta Kamerunu). Chodzą w podartych spodniach i koszulach, głodni nie zawsze z ich winy. I są jeszcze najbiedniejsi, gdzieś tam w kameruńskim buszu bez prądu z lampą naftową. Po wodę chodzi się do źródła. Nie ma sklepu. Kawałek pola i las są źródłem utrzymania.
Dzisiaj wiem, ze nie jestem w stanie pomoc całemu światu. Mój Świat jest teraz i tutaj, czyli w Nkoum, w Doume, na Wschodzie Kamerunu. Trzeba mieć otwarte oczy, uszy i serce na tych, co są wokół i nie szukac daleko. Oni są blisko nas.
Pomagamy dzieciom, ich rodzinom, ale  w naszych odległych wioskach mieszkają ludzie prawdziwie potrzebujący: starcy, chorzy, opuszczeni przez najbliższych. I zadajemy sobie pytanie, jak to mozliwe, że dzieci, wnuki zostawiają ich bez środków do życia.
W naszej wspólnocie s.Weronika ma charyzmę do ludzi w potrzebie. Wczoraj odwiedziłyśmy świątecznie, z zapasem żywności i nowym materacem, Remiego i Monikę. Są razem od 20 lat, nie mają dzieci. Monika od roku ma raka skóry, nie porusza sie sama (a byla bardzo aktywna, pracowala w polu, prowadziła gopodarsto domowe), chodzi "na siedząco". Prawie we wszystkim zależna jest od swojego męża. Dom, w ktorym mieszkali rozpadł się, więc s.Weronika przy pomocy innych wybudowała dom (widać go na zdjęciu). Dom jest z gliny, dach z lisci palmy. Taki dach wytrzyma niejedną ulewę w porze deszczowej. Dla nas (europejczyków) to nie dom, ale dla nich - to dach nad głową, można zamknac drzwi.
To, co mnie wzrusza i dodaje odwagi - to ich chęć odwdzięczenia się za nasze małe dobro. Prosiłyśmy Monikę o ofiarowanie malej cząstki Jej cierpienia w naszej intencji. Chylę głowę przed osobami nieuleczalnie chorymi. Może to tylko słowa, ale jak inaczej mam wyrazić moja wdzięczność? Owszem pomagamy, odwiedzamy, poprostu jesteśmy. Pan Bog ich wybral, bo są silni wiarą, a nam słabym w znoszeniu cierpienia dał inne dary, abyśmy starali sie pomagać innym - i właśnie ta nadzieja stanowi o naszej bożonarodzeniowej wierze.
Ze względu na tych chorych, biednych mamy obowiązek bronić wielkości i godności człowieka.
Bóg zaufał człowiekowi i dlatego staramy się przypomnieć wielkość i piękno człowieczeństwa.
Życie ludzkie - jest święte!
To wielka rzecz być CZŁOWIEKIEM, a jacy jesteśmy, będziemy zależy tylko od nas.

W swoim gospodarstwie mają oswojona kurę, która składa jajka w domu!