O życiu z przedszkola….

Do przedszkola na spotkanie, rozmowę z dziećmi przyszedł policjant. Młody człowiek, który nie miał styczności z dziećmi w tym wieku. Na podwórko wjechał radiowozem. Dzieci się rozsiadły i czekają na słowa gościa. Stremowany, czerwony, przerażony powiedział: witam was wszystkich! Czy wiecie co to za samochód? Na to rezolutny czterolatek znudzonym głosem: -  tak, polonez Caro. Mina policjanta została w oczach do dzisiaj...

Do przedszkola przyszedł tatuś chorej dziewczynki. Do wychowawczyni podchodzi dyżurne dziecko i oznajmia: - Tam woła panią człowiek!

Dzieci rysowały swoją rodzinę. Jedna dziewczynka narysowała tylko siebie.

– Dlaczego nie narysowałaś ani mamy, ani taty, ani rodzeństwa? Pyta zatroskana wychowawczyni.  
– Bo narysowałam się tak szeroko, że mi brało miejsca!

Pawełek lubi sobie dobrze zjeść. Zjadł śniadanie, wstał od stołu, poklepał się po brzuszku i powiedział: No! Teraz jest wszystko w porządku!

Zabawa w pająka i muchy. Pan mówi do dzieci: - Ja będę pająkiem, a wy muchami.

Jak wyjdę na łowy muchy chowają się i zamierają w bezruchu. Pająk czyli Pani Ewa wychodzi z ukrycia. Wszystkie dzieci nawet nie drgną, tylko na środku Pawełek obserwuje panią pająk. Pająk szepce do Pawełka: - Chowaj się, jestem pająkiem! Pawełek na to, głośno: Pani Ewa pif-paf- nie żyjesz!

- Proszę pani idę dzisiaj do okulisty.

- Tak, a co się stało?

- Palec mnie boli.

- Tak? 

- I okulista przepisze mi okulary dla dzieci...

Szymon wielokrotnie w ciągu dnia podchodzi do swojej pani i „zamęcza” ją rozmowami, pytaniami... W końcu zniecierpliwiona Pani mówi do niego: - Szymon, idź do kolegów i z nimi porozmawiaj!
Szymon na to : - Czasami warto mądrego posłuchać!

Dzieci z grupy 5 - latków zorganizowały wesele. Dziewczynka-ksiądz udzielając ślubu prosi o powtarzanie przysięgi: -  Będę cię kochała do końca życia i prała skarpetki.
Panna młoda w krzyk: -Nie!!! 

P.S

Zdjęcia z naszego przedszkola w Kamerunie /Doume/, które powstało dzięki pomocy naszych Dobrodziejów ze całego świata.

O wojnie...

Wojna jest owocem ludzkiej głupoty i trwa od czasu Adama i Ewy. Dopóki na świecie będzie istniał człowiek, będą też wojny. Z jakiego powodu powstają konflikty wojenne

 w wielkich mocarstwach, w rodzinach, pomiędzy sąsiadami...?

 Tylko z jednego powodu. Kto tu jest najważniejszy, najmądrzejszy, kto ma odpowiedź na wszystkie pytania, kto posiadł wszelką wiedzę ...JA!!!!

 Chorzy jesteśmy na wyjątkowość, JA jestem wyjątkowy!

 I nic nie rozumiemy, bo ciągle zajęci jesteśmy kłótniami o swoją wielkość, nieomylność w sprawach życia i śmierci, o swoją prawdę i rację!  

 Gdyby wszyscy chcieli być sługami nie byłoby wojen. Wszystkie wojny są wojnami domowymi, bo wszyscy ludzie są braćmi i problemem naszego wieku nie jest bomba atomowa, lecz serce człowieka. Prostoty serca i pokory nam potrzeba.

 Pokora to nie zginanie głowy przed wyższym, ale przed niższym.

 I co z tego, że można wygrać wojnę z całym światem, a ze sobą przegrać jedną bitwę

 - i ponieść całkowitą klęsk...

P.S

Wojna zaczyna się, kiedy ktoś chce, ale nie kończy się się, kiedy prosisz...

Dlaczego tak bezsilni jesteśmy i dajemy się wciągnąć w wojnę, która jest tylko kontynuacją polityki innymi środkami...

Kadr z filmu „Wiedźma wojny”... O czym jest ten film...? Na to pytanie musicie sobie 

odpowiedzieć sami... Wojna uderza zawsze w tych, którzy z jej rozpoczęciem nie mieli nic wspólnego. Boję się, że nastanie epoka, w której nawet miłość nie będzie mogła wygrać walki z wszechobecną bronią i śmiercią...

O oczach…

W oczach tkwi siła duszy... Mądrość ludzi jest szaleństwem w oczach Boga.

 Jeśli posłuchamy głosu dziecka, które mieszka w naszej duszy, oczy nasze znowu nabiorą blasku. A jeśli nie utracimy więzi z tym dzieckiem, to nigdy nie utracimy więzi

 z życiem. /P.Coelho/ Najważniejsze są oczy! 

W nich możemy zobaczyć smutek, radość, ciekawość, złość, miłość... Nie oszukasz nikogo, kto spojrzy w twoje oczy.

P.S

Moja Przyjaciółka często powtarza: każdemu może pomóc przejrzenie się w cudzych oczach i to nie koniecznie olśniewających!!!

I jakże często słyszę: - Judyto, moje oczy nie są olśniewające, ale...

Warto mieć przy sobie takie osoby. Jest jeszcze jedna bardzo ważna sprawa! Trzeba patrzeć często w niebo, bo podobno po każdym spojrzeniu w niebo pozostaje w oczach odrobina błękitu....

O pisaniu na piachu…

« Uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili do Niego kobietę, którą pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją pośrodku, powiedzieli do Niego: „Nauczycielu, tę kobietę dopiero pochwycono na cudzołóstwie. W Prawie Mojżesza nakazał nam takie kamienować. A Ty co mówisz?”. Mówili to wystawiając Go na próbę, aby mieli o co Go oskarżyć. Lecz Jezus nachyliwszy się pisał palcem po ziemi” /J 8, 3-6/
Niezwykły to wyrok.

Sędzia pisze go palcem po piasku... Wystarczy wieczorny wiatr, by wszystko zostało zmazane. Jezus dobrze wie, kim są oskarżyciele...

„ A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i rzekł do nich: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień”. I powtórnie nachyliwszy się pisał na ziemi. Kiedy to usłyszeli, wszyscy jeden po drugim zaczęli odchodzić” /J. 8, 7-9/

Po chwili plac już był pusty. Kobieta stała przed Nim sama.

 Gdzież oni są?

 Nikt cię nie potępił?

 Nikt, Panie!

 I Ja cię nie potępiam.

 Idź, a od tej chwili już nie grzesz!

 Wyrok jak wieczorny wiatr, który zmazuje wszystko...

                                                                                                                               /zdjęcie internet/

P.S

Znajdziemy zawsze ludzi, którzy będą wszystko czynić, aby skłonić nas do uwierzenia, że Bóg jest jedynie policjantem, pilnującym nas przez cały dzień i noc. Tak jakby Bóg przez cały dzień i noc pisał i utrwalał wszystko w swojej wielkiej księdze: nasze błędy i nasze grzechy oraz przewinienia, nasze dobre i złe uczynki...

Jedyną księgą, na której Bóg czynił swoje zapisy był piach...

Jeśli zgubiliście coś pośród tego piasku, spróbujcie odnaleźć! Piach jest odporny na wszystko, piach zapomni o wszystkim, piach wszystko wymaże... Na piachu nic nie pozostanie, wszystko zostanie z niego zmazane. /B. Ferrero/

O recepcie...

Recepta od lekarza, recepta na ciasto, chleb, recepta na życie, chorowanie itp...

„Kilogram cierpliwości, duża łyżka poczucia humoru, serdeczność i otwartość – według uznania; dosłodzić do smaku. Ilość porcji: bez obaw, wystarczy dla wszystkich”.

                                                                            / Bartosz Dubiel/

P.S

Na co jest ta recepta....????

Może macie specjalne, wypróbowane, niezawodne RECEPTY, którymi warto się podzielić...?

O afrykańskim spojrzeniu na krzyż…

 ”Podczas dni, w które przyjmujemy chorych, mamy całodzienne wystawienie Najświętszego Sakramentu w naszej kaplicy. Zapraszamy wtedy chorych, by każdy właśnie przed Nim szukał swojego uzdrowienia. Większość naszych pacjentów to niekatolicy, ale przychodzą, siadają na posadzce i rozmawiają nawet bardzo głośno z Bogiem. Jedni płaczą, drudzy krzyczą, inni milczą, bo Afrykańczyk jest bardzo swobodny w okazywaniu swych uczuć,  szczególnie na modlitwie. W ostatni poniedziałek przyszedł nasz dobry Przyjaciel, który jest wyznawcą hinduizmu.
Opiekuje się dwiema sierotami, których rodzice zmarli z powodu AIDS, a one same są nosicielami tego wirusa. Biorą regularnie lekarstwa w naszej klinice. Czekając na dzieci poszedł do naszej kaplicy. Siedział tam spokojnie modląc się w milczeniu, z oczami zwróconymi na krzyż. Ludzie mówią, że jest jeden i ten sam Bóg, ale różne religie,
więc mogą modlić się wszędzie. W pewnym momencie młody Hindus podszedł do mnie i zapytał, kto zabił Jezusa? Byłam bardzo zaskoczona pytaniem i nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Widząc jego wzruszenie, nie mogłam uniknąć trudnych słów,  powiedziałam:
- Zabili go ludzie, tacy jak ja, ty i inni.
Wtedy podszedł do krzyża i mocno go przytulił do serca, a potem dodał:
 - Nie znam Go, ale podziwiam, bo moja religia uczyła mnie o wielu bogach, w których wierzę od dziecka. Tego nauczyli mnie moi rodzice. A żaden z nich nie stal się człowiekiem z miłości do mnie i żaden nie oddał życia. Wasz Bóg jest inny, On ukochał was ponad wszystko. Inny Bóg, tak bardzo ludzki i boski. Nie było dane mi Go poznać, ale podziwiam Jego miłość.
Zamilkł znowu na parę minut, a kiedy wychodził wywołam mnie na zewnątrz kaplicy
i rozkazującym głosem powiedział:
- Nie znam Go, ale nie krzyżujcie już więcej Boga, który tak bardzo was ukochał,
nie krzyżujcie ani słowem, ani czynem. Miłości nie można zabić! Ona przetrwa każde cierpienie i śmierć, dlatego jestem pewien, że On żyje, bo miłość nie umiera. Nagle przybiegły jego zaadoptowane dzieci, rzuciły mu się na szyję. Wrócą za miesiąc.
Ja zostałam sama przed krzyżem. Za parę dni Wielki Post – pomyślałam.
Najważniejsze by nie krzyżować, jak powiedział młody hindus, ani słowem, ani czynem, bo można Jezusa zabić ponowie w sercu człowieka XXI wieku. A nasze czyny za życia brzmią echem w wieczności!”

 /Tekst s.Dolores Zook, misjonarka pracująca w Republice Południowej Afryki, jako pielęgniarka/

P.S

Najważniejsze, aby nie krzyżować ani słowem, ani czynem...

O konwaliach...

Tydzień temu byłam w Ziębicach. Zaskoczyła mnie tam... wiosna! Kwitną w Ziębicach i okolicznych lasach przebiśniegi, stokrotki, krokusy. Zimy tego roku w tych stronach nie było! Jeden, jedyny raz spadł śnieg, który nie zagrzał miejsca. Forsycje jeszcze chwilę i będą obsypane żółtym kwieciem.  Pamiętam otaczające Ziębice lasy pełne konwalii, które w tym roku zapewne zakwitną wcześniej niż zazwyczaj.

Dawno temu w lesie św. Leonarda w Sussex mieszkał straszny smok. Jak na smoka przystało nawiedzał pobliskie miejscowości, porywał dziewice i czynił wielkie spustoszenie. Ludzie z Sussex i okolic w swoim nieszczęściu mieli obrońcę – św. Leonarda, który był kowalem i mieszkał w lesie. Przez lata było słychać wycie smoka i brzęk stali, kiedy walczyli ze sobą na polanie. Przyszedł czas, że smok został pokonany, ale zginął także Leonard. Od tego czasu nikogo nie ugryzła w lesie żmija. Słowiki śpiewały cichutko, aby nie zakłócić snu świętemu, a jeżeli na ziemię spadły krople krwi dobrego człowieka, wyrastały w tym miejscu konwalie i rosną tam do dnia dzisiejszego. Inna legenda mówi, że konwalia powstała z łez Ewy wygnanej z raju, a jej ludowa nazwa to lanuszka.

Lanuszka wydaje słodki i delikatny zapach. Kwiaty pobudzają do kichania, dlatego dodawane są do tabaki. Dawne wierzenia traktowały konwalię jako znak pomyślności,  szczęścia i młodości. Nie chcę wierzyć, że te piękne rośliny są trujące. Co ciekawe trująca jest również woda, w której stoi. Nie trzeba jechać do Afryki, aby kogoś otruć.

Zjedzenie kilku czerwonych jagód /w jesienią konwalia ma czerwone owoce/ lub wypicie wody z wazonu, w którym stał bukiet śnieżnobiałych konwalii może zakończyć się śmiercią! Zarazem konwalia ma duże właściwości lecznicze... Dziwne rzeczy  można odnaleźć w przyrodzie, oj dziwne!  Niegdyś konwalia licznie występowała w naszych lasach, dzisiaj staje się coraz rzadsza... Mam swoje konwaliowe miejsca i mam nadzieję, że zastanę tam konwalie...

                                                                                      /zdjęcie Bartosz Dubiel/

P.S

Ziębice odwiedziłam po 20 latach... Mój uczeń, którego nie poznałam powiedział:

- Siostro nic się nie zmieniłaś, tak dobrze wyglądasz...

Hmm, więc kto się zestarzał; ja czy mój uczeń /śmiech/?