O bólu i pięknie…

Mimo, że Henri Matisse był blisko dwadzieścia osiem lat młodszy niż Auguste Renoir, obaj wielcy artyści byli serdecznymi przyjaciółmi i często spędzali razem czas.

Kiedy Renoir prawie nie opuszczał domu w ostatnich latach swojego życia, Matisse odwiedzał go codziennie. Niemal sparaliżowany artretyzmem Renoir mimo swej choroby nie przestawał malować. Pewnego razu Matisse obserwował, jak jego starszy kolega maluje w swojej pracowni, zmagając się ze straszliwym bólem utrudniającym każde pociągnięcie pędzla.

 W końcu nie wytrzymał i poruszony wykrzyknął:

- Auguste, dlaczego nadal malujesz, gdy dręczy cię tak dokuczliwy ból?

Renoir odrzekł z prostotą:

 - Ból przemija, a piękno pozostaje.

I tak, prawie do dnia swojej śmierci Renoir nakładał farbę na płótno. Jeden ze swoich najsłynniejszych obrazów "Kąpiące się kobiety" ukończył na dwa lata przed śmiercią, czternaście lat po tym, jak zaatakowała go bolesna choroba. Mimo cierpienia był niezwykle pogodny i towarzyski.

                                                                                 W życiu piękne są tylko chwile...

P.S

Cierpienie nie jest czymś szczególnym... Cierpienie jest bardzo pospolite tak, jak miłość... Każdy człowiek cierpi i kocha. Między jednym, a drugim można postawić znak równości. Ktoś kogoś niesłusznie oskarżył, grypa, depresja, ktoś złamał nogę, komuś umarło dziecko, ktoś miał wypadek, stracił pracę, atak serca, paraliż, kogoś zostawiła żona, chłopak opuścił dziewczynę, a jeszcze inny ma nowotwór złośliwy z przerzutami...

i można wyliczać bez końca! I kto z tych doświadczanych ludzi cierpi bardziej? Cierpią wszyscy, wszystkich boli... Nie można stwierdzić jednoznacznie, że właśnie moje cierpienie, mój ból jest większy od innego... Cierpienie nie może być czymś pospolitym, bo człowiek, który go doświadcza nie jest kimś pospolitym, jest kimś wyjątkowym... Świat cierpienia, w który weszłam uczy mnie pokory, przestałam narzekać. Mam jeszcze tak wiele. Ręce, nogi, sprawną głowę /śmiech/ i to jest jeden z wielu powodów, aby być szczęśliwą. 

Od kilku miesięcy żyję tak, jakby każdy dzień miał być ostatnim, żeby nie zmarnować ani minuty. W życiu najważniejsze są chwile i właśnie te chwile składają się na nasze szczęście.

Z sił opadam, a chciałabym jeszcze tyle zrobić i aby do końca było pięknie, bo piękno pozostaje, a ból po prostu przemija. Wiem, że wystarczy po prostu być i to bycie może być także piękne.  

O pętku kiełbasy….

To, co najbardziej mnie kosztuje to słabość powszechna na prawie wszystkich frontach

 /śmiech/! Jedną ze słabości jest mój nos, który z różnych powodów zrobił się delikatny. Wczoraj trochę się wzruszyłam, do tego ogólne osłabienie przez chemię i polała się z nosa krew. Tym razem więcej niż obficie. Wyprawiano z moim ciałem różne rzeczy... Szukano w domu lodu, ale go nie znaleziono... Poczułam jednak ma moim czole i nasadzie nosa coś zimnego, powoli krwotok ustał.

 Patrzę na stojącą obok mnie s. Teresę, która rozmawia z inną siostrą na temat lodu, który w takiej sytuacji powinien być w domu, i widzę, że w ręku trzyma pętko kiełbasy...

 - Tereso, po co przyniosłaś to pętko kiełbasy?

 – Leżało na twoim czole i tamowało krew!

                                                                         /Fot.Bartosz Dubiel/

P.S

W życiu trzeba sobie radzić!

Jakby ktoś nie wiedział do czego może służyć zamrożone pętko kiełbasy, to teraz wie. Teresa przyniosła także kawał zamrożonego schabu, ale ten nie chciał się w żaden sposób ułożyć pomiędzy czołem a nosem! 

O niebie za punkty…

I przyszedł ten czas. Judyta stanęła u drzwi do nieba. Chciała zastukać, ale drzwi otworzyły się bez stukania i zobaczyła w nich świętego Piotra, który uśmiechał się serdecznie. Judyto, aby wejść do Raju, trzeba mieć sto punktów. Kandydatka do nieba zaczęła wymieniać: - poświęciłam swoje życie Panu Bogu, byłam katechetką, pojechałam na misje... Gdy zatrzymała się, by nabrać powietrza, święty Piotr powiedział: - Masz dwa i pół punkta. Było to dla Judyty niczym uderzenie obuchem. Podjęła z jeszcze większym zapałem wyliczanie: - Opiekowałam się rodzicami, przebaczyłam tym, którzy mnie skrzywdzili, modliłam się... Święty Piotr popatrzył na nią spod krzaczastych brwi i powiedział: - mamy 3 punkty.

Judyta była bliska załamania! Jak będę mogła dojść do 100 wymaganych punktów?

Nie mam żadnych szans!!! Zostało tylko jedno: - Panie Jezu ratuj!!!

Święty Piotr zawołał: - Oto sto punktów!!!!

P.S

Wszyscy zmierzamy w jedną stronę tylko w innej kolejności. I jak dobrze, że niebo nie jest za punkty! „Kiedy człowiek jest bliżej tej drugiej strony widzi, że żyjemy nie zważając na samo życie. Śpimy, nie zwracając uwagi na to, co się nam śni. Patrzymy tylko na budzik. Interesuje nas wyłącznie mijający czas, posuwamy się do przodu, odkładając na potem to, czego naprawdę byśmy pragnęli. Koncentrujemy się na „potem”, nie na „teraz”... /Terezani/

Zostało mi mało czasu, ale postaram się jeszcze zadziwić, przerazić, wzruszyć, pobyć sama ze sobą, rozbawić kogoś do łez, pocieszyć, a może jeszcze zdołam zobaczyć polarne zorze, które obudzą mnie ze snu...

Kilka dni spędziłam w Bydgoszczy. Mam kolejną metę tym razem do wątroby...

Zmiana leczenia, które nie zmieni sedna sprawy, co najwyżej opóźni...

Życie jest wspaniałe i okrutne. Życie to również śmierć. Moja choroba jest dobrem czy złem? Jest, i to jest najważniejsze! Gdyby jej nie było nie postawiłabym sobie wielu pytań, które mają dla mnie zasadnicze znaczenie. 

Tylko ból skłania do zadawania sobie pytań.

Meta...

Pewien człowiek po śmierci dotarł przed oblicze Boga. Pan Bóg przyjął go uśmiechając się, ale równocześnie bardzo uważnie spoglądał poza przybyłego.

Uśmiech Boga zabarwił się melancholią. Spytał wówczas człowieka:

- Ale... dodarłeś tu samotnie.

P.S

Moja meta jest bliżej niż myślałam. I znów Pan Bóg mnie zaskoczył i wszystkich, którym jestem bliska. Mam metę czyli przerzut, który zaskoczył przede wszystkim prowadzących lekarzy... Herceptyna nie zadziałałała. Nie zostało zakończone pierwsze leczenie..., i zostało kilka dni temu przerwane, bo NIC już nie pomoże. Prawdopodobnie jest więcej niż jedna meta. Jestem w trakcie badań. Ta, która przybliża nieuchronnie dojście do ostatniej mojej mety, to przerzut do kości w kilku miejscach. W styczniu miałam scyntygrafie kości. Kości były czyste. Od miesiąca czułam się słabo. Siostry stwierdziły, że mam za duże tempo pracy, zaangażowania, ale nic nie zaszkodzi zrobić następną scyntygrafie... Po dwóch miesiącach od pierwszej scyntygrafii jest kilka przerzutów w kościach.  3 kwietnia mam pierwsze naświetlanie, które jest leczeniem paliatywnym. Następne naświetlania, lekarstwa i przepisane środki przeciwbólowe także są po to, aby przyczynić się do tego, aby mniej bolało. Rok temu z kawałkiem musiałam zmienić tryb mojego życia... Od kilku dni wiem, że muszę, a właściwie zostałam ograniczona przez siły wyższe, do stąpania po ziemi z większą uwagą, aby czegoś sobie nie złamać. Jadąc samochodem po usłyszeniu i wytyczeniu nowej drogi życia pomyślałam: ile było modlitw w mojej intencji, tłum ludzi wstawiał się za mnie...,

i otrzymali INNI /śmiech/!!! Nie zazdroszczę, a wręcz cieszę się, że na coś się jeszcze przydaję. Przeze mnie inni uleczyli swoje dusze i ciało, mam taką nadzieję. Na marginesie ciała i duszy... Zdrowie nie jest najważniejsze!!! Wiosna, wszystko wskazuje, że moja ostatnia będzie tą najpiękniejszą i tylko o jedno proszę, abym do końca była w miarę sprawna, aby nie zabrakło mi radości życia, humoru. Przyjechały wczoraj moje rocznikowe. Moje słabości nie pozwoliły, abym do końca uczestniczyła w rozmowach niedokończonych /śmiech/. Radosne rozmowy, śmiech, który dochodził do mojej samotni był bardzo miły dla mojego ucha!!! Dobrze, że życie Żyje swoim życiem, dodaje mi to skrzydeł! Cieszę się, że skończyłam redagowanie mojego pierwszego i... ostatniego kalendarza misyjnego na 2015, który jest już w druku.

Muszę, chcę jeszcze skończyć stronę misyjna naszego Centrum Misyjnego, myślę, że dam radę.... Póki co polecam się Waszej modlitwie i zapewniam, że będę jeszcze pisać o życiu i śmierci /śmiech/, pa!

I żeby do końca chciało mi się CHCIEĆ!!!!

/pierwsze tulipany, które dostałam na moje nowe chorowanie. Dlaczego tulipany? Tulipan tuli panny, a teraz potrzeba mi tego więcej niż do tej pory...

 Dlaczego żółte, bo to najpiękniejszy kolor! Ech życie, nic nie żal, a jednak żal.../

O sukience...

Marysia, która jest żoną, mamą, teściową i od kilku lat umiłowaną babcią, wybrała się na zakupy. Wróciła zadowolona i widać było gołym okiem, że kupiła coś, co nie było w planie zakupów. Męska część rodziny spoglądała na żonę, mamę i babcię z niecierpliwością i ciekawością, co kupiła tym razem kobieta umiłowana. Po krótkim namyśle pokazała z błyskiem w oku swój nowy zakup: sukienkę. Mężczyzni patrzyli na sukienkę jak zaczarowani i milcząc uśmiechali się pod nosem.

– Nie mogłam przejść obojętnie obok tej sukienki, szukałam od dawna tego fasonu i koloru!  Syn zebrał się na odwagę i powiedział...

– Mamo, fason, kolor niczego sobie, ale nie powiesz nam, że chcesz ją na siebie włożyć... Przecież nosisz 42 i więcej! Ta sukienka, jak na moje oko, jest o wiele mniejsza i będzie w sam raz na moją Hanię!

- Synu, ja zamierzam zrzucić trochę kilogramów! Do Świąt Wielkanocnych będę już w sam raz, aby ją założyć! Wiosna idzie, dam radę!!!

Jeszcze nowy kapelusz trzeba kupić... 

P.S

Historia prawdziwa, wydarzyła się kilka dni temu... Buty kupiłam za małe, ale sukienki o dwa numery za małej nie kupiłam... 

O trzech krzyżach...

Na Golgocie stały trzy krzyże... Pierwszy krzyż, to krzyż człowieka zbuntowanego. Zbuntował się przeciwko władzy i ta władza go ukarała. A teraz buntuje się przeciwko Bogu. Woła z tego krzyża: „Jeżeli jesteś Chrystusem, spraw, abym zstąpił z krzyża”. Mogłeś uzdrawiać, mogłeś wskrzeszać, mogłeś uciszać burzę na morze, dlaczego nie możesz zrobić tego, abym zstąpił z tego krzyża?

 Jest to postawa człowieka, który się przeciwko krzyżowi buntuje. Każdy z nas ma w sobie coś z zbuntowanego złoczyńcy. Z drugiej strony krzyża Chrystusa wisi inny człowiek.

 Ten modli się, prosi Boga o przebaczenie. Otrzymuje obietnicę: „Dzisiaj będziesz ze mną w raju”. Ten krzyż, na którym zawisł, czegoś go nauczył, zmienił go.

  Czego go nauczył? Jak go zmienił? Ten człowiek był złoczyńcą, był buntownikiem.

 Być może wydawało mu się, że jest mocny, silny, że włada bronią tak dobrze, iż jest niezwyciężony. Ale krzyż nauczył go pokory. Cierpienie nauczyło go rozumieć, że jest tylko człowiekiem. I być może w nas także jest taki krzyż: krzyż, który uczy nas pokory. Uczy nas tej wielkiej prawdy, że nasze siły są skończone, ograniczone, że jesteśmy

 tylko ludźmi. Być może nam także  potrzebny jest krzyż po to,
 abyśmy zrozumieli prawdę o sobie...

 Ale te dwa krzyże to nie jest jeszcze ten krzyż najważniejszy – krzyż Chrystusowy. Zobaczmy, co się dzieje na tym krzyżu. Słychać głos. Głos, który – jeśli go dobrze zrozumieć – budzi grozę i trwogę. Na tym krzyżu słychać: „Boże, mój Boże, czemuś mnie opuścił?”. Jeszcze przed chwilą, przed paroma godzinami, paroma dniami, modlił się ten Człowiek do Boga, prosząc: daj mi świadectwo, potwierdź moje przesłanie. Na Górze Przemienienia Apostołowie słyszeli: „ Ten jest Syn mój umiłowany, Jego słuchajcie”.

 A teraz słychać: „Boże, mój Boże czemuś mnie opuścił?”. Ten krzyż jest krzyżem, z którego płynie w pewnym momencie rozpacz. Jakby wszystko zostało stracone, jakby wszystko zostało przekreślone. Z tego krzyża słychać głos rozpaczy. Ale za chwilę odzywa się inny głos i mówi:
 „W ręce Twoje oddaje ducha mego”.

  Jak gdyby rozpacz została przezwyciężona. Przyszła nadzieja. Ten krzyż stał się krzyżem nadziei. Uczy nas o zbawieniu. Uczy nas tego, jakimi drogami chodzi 

po świecie zbawienie.  Każdy człowiek, każdy z nas, ma w swojej duszy te trzy krzyże.

 Te trzy krzyże są człowiekowi potrzebne, ażeby nauczyły go dróg zbawienia.

 Jest w duszy człowieka ten krzyż, który powoduje, że człowiek buntuje się przeciwko Bogu, przeciwko światu.  I jest w duszy człowieka ten krzyż, który uczy człowieka pokory, prawdy o sobie. I jest w duszy człowieka ten trzeci krzyż, krzyż, z którego ma na człowieka spłynąć nadzieja. To jest bardzo ważna sprawa, bo każdy człowiek niesie na swoich plecach jakiś krzyż.

 Człowiek powinien zrozumieć sens tego krzyża.

 Może to jest ten pierwszy krzyż: krzyż zbuntowanego złoczyńcy. Tragedią tego krzyża jest to, że rodzi wciąż nowe krzyże. Zbuntowany złoczyńca chce się pozbyć krzyża, a w gruncie rzeczy dzieje się coś przeciwnego: zrzuca jeden krzyż, a na jego miejsce przychodzi drugi, trzeci, dziesiąty. I tak jest czasem w życiu człowieka, że chce się pozbyć jednego krzyża, buntuje się przeciwko temu jednemu krzyżowi, a w zamian przychodzi na niego dziesięć krzyży jeszcze cięższych.

 Znaczy to, że nie zrozumiał sensu krzyża, że jest jak ten łotr, który chcąc się z krzyża wyzwolić, mnoży sobie krzyże na plecach. 

 Ale jest w twoim życiu może także ten drugi krzyż: ten krzyż, który ma cię nauczyć prawdy o sobie. Jesteś tylko człowiekiem. Jesteś tym kim jesteś. Masz dwie ręce, dwie nogi, masz dwoje uszu i dwoje oczu. Jedni widzą lepiej, drudzy gorzej. Jedni słyszą lepiej, drudzy gorzej. Jedni chodzą szybciej, drudzy wolniej. Człowiek nie przeskoczy samego siebie – jest, jaki jest. Dlatego nie powinien udawać kogoś, kim nie jest.
Ten łotr udawał kogoś, kim nie był, i to go zaprowadziło na krzyż.
 Ale na krzyżu odkrył prawde o sobie. Krzyż stał się dla niego wielką szkołą prawdy.
 Więc może ten twój krzyż jest także dla ciebie szkołą prawdy. Ucz się zatem tej prawdy o sobie, a im prędzej się nauczysz, tym mniejszy będzie ten drugi krzyż. 

I wreszcie jest ten trzeci krzyż: krzyż Chrystusowy. Ten krzyż, o którym Ewangelia mówi, że z niego „płynie zbawienie” na świat. Bo „nie przyszedł Bóg na świat po to, ażeby  świat potępić, ale po to, aby go zbawić”. I ty także nie przyszedłeś na świat po to, ażeby świat potępić, ale po to, aby go zbawiać. Aby niosąc swój krzyż, przyczyniać się do zbawienia świata. Cóż ci powiedzieć o trzecim krzyżu? Ten trzeci krzyż jest wielką tajemnicą. 

Jest to ogromna tajemnica. Można powiedzieć o nim tylko tyle, że tego trzeciego krzyża nie niesiesz sam, ale niesiesz go z Chrystusem. Że idziesz z tym krzyżem drogą, którą już Chrystus przeszedł. Nie jesteś sam.  Niesiesz krzyż. Zapytaj: z kim go niesiesz? Z łotrem zbuntowanym? Ze złoczyńcą nawróconym? Czy z Jezusem Chrystusem. 

                               /Fragmenty refleksji ks. Tischnera o ukrzyżowaniu/

P.S

„Na Golgocie były trzy krzyże, a wśród tych trzech krzyży jedynie z jednego krzyża płynęło na świat zbawienie. Jak z tego widać, krzyż krzyżowi nierówny. Jeśli można powiedzieć, że każdy człowiek jest w życiu krzyżowany na jakimś krzyżu, to trzeba zapytać na jakim krzyżu jest się krzyżowanym”.                

O postanowieniach…

Pewien chłopiec zapisywał swoje postanowienia, pochylony nad stołem, podczas gdy jego matka prasowała bieliznę. „Jeżeli zobaczę kogoś, kto się topi”, pisał chłopak, „natychmiast rzucę się do wody na ratunek. Jeżeli palić się będzie dom, będę ratować dzieci. W czasie trzęsienia ziemi, bez lęku pójdę pomiędzy walące się domy, by ratować ludzi. Potem poświęcę całe moje życie biednym świata”. W pewnej chwili usłyszał głos mamy: - Synku, proszę cię, zejdź na dół do sklepu i kup trochę chleba.
– Mamusiu, nie widzisz, że pada? – spytał z wyrzutem.

P.S

Ile już było takich „chciałbym” w naszym życiu... Dwunastoletnia dziewczynka napisała w swoim dzienniczku:”Jesteśmy ludźmi przyszłości, to my musimy ulepszać sytuacje. Najgorszą rzeczą jest nie robić nic i patrzeć, jak ten biedny świat się rozpada.
Wołamy: niech żyje pokój, a prowadzimy wojnę. Powtarzamy: precz z narkotykami, a zwiększamy handel nimi. Głosimy: dość terroryzmu, a zabijamy sprawiedliwych.
A przecież nie jest postanowione, że nie można skończyć z tym wszystkim. Chciałabym ci powiedzieć: jeżeli jesteś smutny z powodu nienawiści w świecie, nie płacz i nie trać nadziei, ale zrób coś, nawet coś małego!”
Ja mam jedno małe postanowienie: zdecydowanie więcej się uśmiechać i nie narzekać!