Afrykańskie
przysłowie mówi:
„ Nawet po największym pożarze, trzeba ratować to,
co jeszcze zostało”.
Nawyk przebaczania pozwala ratować to, co jeszcze zostało –
czasem dzieci, czasem utraconą miłość, a czasem siebie, dlatego, że chcemy żyć
i to tak z całych sił,
bo życie to szansa, jedyna...
Natalia to bardzo
ładna, wykształcona i mądra kobieta. Pewnego dnia dowiedziała się,
że jej mąż
jest zarażony wirusem HIV. Zdecydowała się wtedy na wykonanie testu i okazało
się, że ona też jest nosicielką wirusa. Wiedziała, bardzo dobrze, że nigdy nie
zdradziła swego męża, od kiedy wypowiedziała przed ołtarzem słowa przysięgi:
„na
zawsze”, była pewna swej jedynej i największej miłości życia i oczekiwała
wierności ze strony męża. Kiedy dowiedziała się, że jest nosicielką wirusa,
czuła jak bardzo zmienił się jej stosunek do męża i pewnego dnia odeszła od
niego. Chciała być sama, nie potrafiła przebaczyć, cierpiała całymi miesiącami.
Najgorsze było to, że urodziła dziecko, także zarażone wirusem, na które tak
bardzo czekała. Niestety, zaraz po porodzie zmarło. Po kilku miesiącach
pojawiła się znowu w naszym kościele.
Ucieszyłam się, a ona to zauważyła.
Podeszła i zaprosiła, na typową dla ludzi Vende, kolację. Jadłam rękami "busle" z
zupą warzywną i kawałkiem kurczaka. Podczas wieczerzy był też jej mąż, ale nic
nie mówił, widać było jednak szczęście na jego twarzy. Kiedy wyszedł,
powiedziała: „Wróciłam do niego, bo chcę żyć, zawsze wiedziałam, że to on jest
częścią mego życia i nawet wtedy, kiedy było najtrudniej, on zawsze był przy
mnie. Straciłam dziecko, cząstkę mnie, byłam bliska utraty męża, ale nie mogę
stracić siebie i tej jedynej pewności, że chcę żyć dla niego i moich pozostałych
dwojga dzieci. Podjęłam decyzję, że przebaczę i staram się zawsze to robić, bo
przebaczenie pozwala żyć na nowo, a kiedy staje się już nawykiem, nie jest tak
bardzo trudne – rozumiesz? Kiedy coś staje się codziennością, jest już częścią
nas samych. Codziennie wieczorem przypominam sobie o mojej decyzji, o tym, że
chcę przebaczać zawsze”.
/ Tekst s.Dolores Zok. Pracuje w RPA jako
pielęgniarka/
P.S
Przebaczać nie jest ławo, przebaczać wcale nie znaczy godzić
się na wszystko, nie znaczy zapomnieć... "Trudno jest przebaczyć komuś... do momentu, gdy sami potrzebujemy przebaczenia..."/E.Glińska/
Więc, co znaczy przebaczyć?
Pewien indiański chłopiec zapytał kiedyś
dziadka:
- Co sądzisz o sytuacji w świecie?
Dziadek odpowiedział: - Czuję się
tak, jakby w moim sercu toczyły walkę dwa wilki. Jeden jest pełen złości i
nienawiści. Drugiego przepełnia miłość, przebaczenie i pokój.
– Który zwycięży?
– chciał wiedzieć chłopiec.
– Ten, którego karmię – odrzekł na to dziadek.
Myślę, że w
przebaczeniu człowiek jest najbliższy Bożej miłości.
Jeśli staramy się i ciągle
nie możemy przebaczyć, a chcemy być ludźmi wyjątkowymi, to warto przypominać
sobie, że najefektywniejszą zemstą ludzi wyjątkowych jest PRZEBACZENIE!!