sobota, 8 lutego 2014

O baletnicach zimową porą....

Miękkie, delikatne płatki, wiotka kibić... dla mnie baletnica!









P.S
Malwy kojarzą mi się z polską wsią, taką na końcu świata wśród malowniczych pól... Nie spiesz się, nie przejmuj się. Wpadłeś tu tylko z krótką wizytą, przystawaj więc i wąchaj kwiaty, /W.Hagen/ bo tylko kwiaty dzielą się swoim zapachem ze wszystkimi... 

czwartek, 6 lutego 2014

O pawlaczu...

Zabrałam się za porządki pewnej zakonnej „skrytki sekretnej”, w której było prawie wszystko i nic!
 Hmm..., kiedyś to były pawlacze: strych, piwnica, miejsca, w których mieszkały pająki
 i pajęczyny...  I na takim strychu czy w piwnicy znajdowało się po latach prawdziwe skarby, których można było pozazdrościć!
 Po co ludzie mają pawlacze, piwnice i temu podobne?
 Po prostu zbierają, tak jak zbierali ich rodzice i dziadkowe, bo wszelkie „przyda się” trzeba przecież gdzieś trzymać!
 A co to jest  „przyda się”?
 Wiadomo, rzeczy które niby mogą się do czegoś przydać. 
Często wiemy, że to „przyda się” nie będzie potrzebne ani oglądane przez resztę życia, ale gdyby... I co najważniejsze: od przybytku głowa nie boli!
 Dlaczego gromadzimy?
 Szkoda wyrzucić, oddać, gdzieś tam lękamy się, że czegoś nam zabraknie.
 „Przezorny, zawsze zabezpieczony” - tak często słyszymy, bo tzw. czarna godzina zawsze może nadejść i wtedy wyciągamy ze skrytki stare, sfatygowane... szpilki nadające się tylko do sprzątania ogrodu /śmiech/!
 Muszę się pilnować, bo podobno im człowiek starszy, tym większy z niego robi się ciułacz wszystkiego „przyda się”.  Tylko..., jak człowiek umrze, to niestety zostawi swoje „przyda się” komuś innemu do sprzątania...
 Powtarzam sobie dzisiaj od samego rana:
 „Przysłowie to stare: we wszystkim znaj miarę”.
 Nie chcę zostawić kimuś swojego „przyda się”! Dobrze, że nasze zakonne pokoje są małe i nie ma w nich miejsca na składowanie wszelkiego „a może się przyda”. 








PS
Po śmierci mojej Babci znaleźliśmy na strychu kilka dobrze ukrytych worków ususzonego chleba...  Babcia przez kilka lat była na Syberii.
Kiedy suszyła ten chleb? Nikt z domowników nie potrafił powiedzieć... 


poniedziałek, 3 lutego 2014

Z mądrości afrykańskich...

Afrykańskie przysłowie mówi:
 „ Nawet po największym pożarze, trzeba ratować to, co jeszcze zostało”.
 Nawyk przebaczania pozwala ratować to, co jeszcze zostało – czasem dzieci, czasem utraconą miłość, a czasem siebie, dlatego, że chcemy żyć i to tak z całych sił,
 bo życie to szansa, jedyna...

Natalia to bardzo ładna, wykształcona i mądra kobieta. Pewnego dnia dowiedziała się,
 że jej mąż jest zarażony wirusem HIV. Zdecydowała się wtedy na wykonanie testu i okazało się, że ona też jest nosicielką wirusa. Wiedziała, bardzo dobrze, że nigdy nie zdradziła swego męża, od kiedy wypowiedziała przed ołtarzem słowa przysięgi:
 „na zawsze”, była pewna swej jedynej i największej miłości życia i oczekiwała wierności ze strony męża. Kiedy dowiedziała się, że jest nosicielką wirusa, czuła jak bardzo zmienił się jej stosunek do męża i pewnego dnia odeszła od niego. Chciała być sama, nie potrafiła przebaczyć, cierpiała całymi miesiącami. Najgorsze było to, że urodziła dziecko, także zarażone wirusem, na które tak bardzo czekała. Niestety, zaraz po porodzie zmarło. Po kilku miesiącach pojawiła się znowu w naszym kościele.
 Ucieszyłam się, a ona to zauważyła. Podeszła i zaprosiła, na typową dla ludzi Vende, kolację. Jadłam rękami "busle" z zupą warzywną i kawałkiem kurczaka. Podczas wieczerzy był też jej mąż, ale nic nie mówił, widać było jednak szczęście na jego twarzy. Kiedy wyszedł, powiedziała: „Wróciłam do niego, bo chcę żyć, zawsze wiedziałam, że to on jest częścią mego życia i nawet wtedy, kiedy było najtrudniej, on zawsze był przy mnie. Straciłam dziecko, cząstkę mnie, byłam bliska utraty męża, ale nie mogę stracić siebie i tej jedynej pewności, że chcę żyć dla niego i moich pozostałych dwojga dzieci. Podjęłam decyzję, że przebaczę i staram się zawsze to robić, bo przebaczenie pozwala żyć na nowo, a kiedy staje się już nawykiem, nie jest tak bardzo trudne – rozumiesz? Kiedy coś staje się codziennością, jest już częścią nas samych. Codziennie wieczorem przypominam sobie o mojej decyzji, o tym, że chcę przebaczać zawsze”.

            / Tekst s.Dolores Zok. Pracuje w RPA jako pielęgniarka/



P.S
Przebaczać nie jest ławo, przebaczać wcale nie znaczy godzić się na wszystko, nie znaczy zapomnieć... "Trudno jest przebaczyć komuś... do momentu, gdy sami potrzebujemy przebaczenia..."/E.Glińska/
Więc, co znaczy przebaczyć?

Pewien indiański chłopiec zapytał kiedyś dziadka:
- Co sądzisz o sytuacji w świecie?
Dziadek odpowiedział: - Czuję się tak, jakby w moim sercu toczyły walkę dwa wilki. Jeden jest pełen złości i nienawiści. Drugiego przepełnia miłość, przebaczenie i pokój.
– Który zwycięży? – chciał wiedzieć chłopiec.
– Ten, którego karmię – odrzekł na to dziadek.

Myślę, że w przebaczeniu człowiek jest najbliższy Bożej miłości.

Jeśli staramy się i ciągle nie możemy przebaczyć, a chcemy być ludźmi wyjątkowymi, to warto przypominać sobie, że najefektywniejszą zemstą ludzi wyjątkowych jest PRZEBACZENIE!!

sobota, 1 lutego 2014

O wierze...

Historia nauczyciela, który był przeciwny wierze chrześcijańskiej. Na początku roku szkolnego oświadczył, że pod koniec nauki żaden uczeń nie będzie wierzył w Boga. Jednak pewien chłopak nie tylko wierzył w Boga, ale znal Go osobiście. Stal się on szczególnym celem ataków nauczyciela. Nauczyciel obrał wyszukana technikę. Krążył tylko, subtelnie podkopując wiarę, kiedy sposobność sama się nadarzyła. W "miły sposób" ciągle osadzał chrześcijańskiego ucznia na miejscu. Trwało to przez cały rok. Ostatniego dnia w szkole przypomniał klasie to, o czym mówił na początku.

- Ale chrześcijanie w tej klasie nadal wierzą. Prawda?
 Chłopak pokiwał żywo głową.
- No cóż, musimy zatem teraz się z tym uporać - powiedział nauczyciel.

Wyjął ze swojego biurka jajko, stanął przed klasa, wyciągnął jajko przed siebie i obwieścił:
- Za chwile upuszczę to jajko. Ale zanim to zrobię, chrześcijanie niechaj się pomodlą, żeby to jajko się nie stukło. Wtedy zobaczymy, czy Bóg istnieje, czy nie! W sali zapanowała absolutna cisza, a chłopak zaczął się głośno modlić.

 - Mój  Panie - powiedział - błagam Cię, kiedy nauczyciel upuści jajko, ono rozbije się na tysiąc kawałków..., a nauczyciel niechaj padnie martwy!

Uczniowie zamarli.
Gdybyście byli z przodu klasy, moglibyście ujrzeć prawie niewyczuwalne zaciśnięcie dłoni nauczyciela na jajku. Z wolna podszedł  do swojego biurka, otworzył szufladę, ostrożnie włożył jajko do środka, a potem obwieścił: - Klasa jest wolna.

Wiara tego nauczyciela we własną niewiarę nie była tak silna, jak chciał,
by uważano. W rzeczywistości jego wysiłki, żeby zniszczyć wiarę u innych, miały na celu wzmocnienie jego słabego ateizmu.
Usiłował uwierzyć, że Boga nie ma.
                                           
                                                                            /Stanley Baldwin/







P.S
Twoja wiara musi być wypisana na Twoim czole: twoje czyny, gesty i słowa muszą świadczyć o tym, że naśladujesz Chrystusa: w kościele, w domu, w pracy, w autobusie, w restauracji, w kinie, na basenie – wszędzie. „Wiara nie jest sprawą prywatną, indywidualistycznym pojęciem, subiektywną opinią, lecz rodzi się ze słuchania, a jej przeznaczeniem jest wypowiedzieć siebie, stać się głoszeniem” /Papież Franciszek, Lumen fidei,22/
„Wiara, która rozkwita tylko przy dobrej pogodzie ma niewielką wartość. Żeby wiara miała wartość, musi umieć przetrwać najcięższe próby. Wasza wiara jest grobem pobielanym, jeżeli nie jesteście w stanie sprostać oszczerstwom całego świata”. /Mahatma Gandhi, 25.04.1929/



czwartek, 30 stycznia 2014

O karnawale...

... nie będę się rozpisywać, ale powiem, że w tym roku długi. Kameruński karnawał trwa cały rok! Jak na Afrykę przystało tańczy się z przeróżnych powodów oraz licznych okazji z pogrzebem włącznie. Taniec afrykański, to taniec radości i mocy, to uczta dla niemal każdego ze zmysłów. Trudno opisać słowami taniec afrykański... Bez wątpienia lepiej obserwować tańczących Afrykańczyków, a obserwując na żywo  masz wielką ochotę przyłączyć się do tych pląsów!







P.S
Polski karnawał nazywano zapustami i był to jeden w swoim rodzaju czas „tańców, hulanek i swawoli”. Z karnawałem w Polsce kojarzą mi się szampańskie kuligi! Sanie z rozbawionym towarzystwem, z muzyką, najeżdżało okoliczne domy, by wśród zabawy ogołocić spiżarnię sąsiadów, rozgrzać się i wytańczyć.... Takie karnawały poszły w niepamięć, a szkoda, bo na taki karnawał zapisałabym się /śmiech/!!!

wtorek, 28 stycznia 2014

O pomocy...

Przed kilkoma godzinami otrzymałyśmy taki list:

"Drogie Siostry
Zwracam sie o pomoc… 

W lipcu zeszłego roku moja żona, Beata, nagle zachorowała; wykryto u Niej raka żołądka z przerzutami na węzły chłonne. W sierpniu usunięto Jej żołądek, część jelita i zajęte węzły.  W listopadzie przeszła przez chemio i radio terapie. Bardzo cierpi: ciągłe bóle, wymioty, mdłości, biegunka, od lipca straciła 16 kg… W zeszłym tygodniu tomografia zarejestrowała prawdopodobne przerzuty…
Spadło to na nas jak grom z jasnego nieba. Jeden z lekarzy powiedział: „To się nie trzyma kupy. Beata nie należy do grupy wiekowej (ma zaledwie 36 lat), płciowej czy etnicznej, u których ta choroba występuje najczęściej, nie ma nałogów, w Jej rodzinine nie ma historii raka, nie miała kontaktu z żadnymi toksynami, nawet symptomy tej choroby zasadniczo różnią się od typowych przypadkow”
Modlę się za Nią codziennie, jestem gotów oddać za Nią życie, jeżeli jest taka wola Boska… Was bardzo proszę o codzienną modlitwę o uwolnienie i uzdrowienie Beaty.  Bardzo proszę o przesłanie mojej prośby do innych domów Waszego zakonu.
Bóg zapłać”.

Maciek Franczuk


P.S
„Modlitwa nie jest próżną rozrywką dla starszych pań. Właściwie rozumiana i stosowana, jest najsilniejszym narzędziem działania”. „Bóg odpowiada na modlitwę na swój sposób, a nie nasz”/Mahatma Gandhi/
I ja w imieniu Macieja proszę Was o wsparcie modlitewne...

niedziela, 26 stycznia 2014

O miłości i cykorii...

Co ma miłość do cykorii?
 Nie wiecie? To Wam opowiem...
 Dziewczyna, która tęskniła za ukochanym, zmarła na brzegu drogi,
 gdzie na niego czekała.
 W miejscu gdzie spadły jej ostatnie łzy, zakwitły błękitne kwiaty cykorii. Wierzono, że nasiona cykorii mogą wzbudzić w kimś miłość... Tyle mówi legenda.
 Trzeba sprawdzić jak działają te cudne ziarenka /śmiech/!
 Hmm, tylko na kim...?
 Cykoria, której dzika odmiana rzeczywiście rośnie głównie wzdłuż dróg,
 to cykoria podróżniczka...
Dzisiejszego ranka można sobie tylko wyobrazić, że przy zaśnieżonej drodze rośnie sobie cykoria podróżniczka i czeka... 

            






P.S
Za oknem śnieży, mrozi... Jest zima!
Co niektórzy wspominają kwiaty, warzywa, wszelkie zielsko i tęsknią za pracą w ogrodzie... O cykorii dowiedziałam się od Doroty, która do każdej rośliny ma jakąś opowieść. Ziele cykorii wieszano na ścianie domu, bo uważano, że ta roślina odpędza złe duchy i zarazy, a domownikom zapewnia szczęście i pomyślność. Cykoria, to dodatek do sałaty, kawy zbożowej, a także barwnik do piwa. Każde zielsko, kwiat ma swoją historię podobnie jak każdy człowiek. Dorota nie lubi zimy, ale powiedziała: niech mrozi, bo np. kleszcze giną w minusowej temperaturze. Najlepiej, aby było powyżej – 18° C!
Więc dla wytępienia kleszczy zimę przetrwamy /śmiech/!!!