czwartek, 23 stycznia 2014

O mrozie i ziemniakach....

Przymroziło! Szkoda, że jest tak mało śniegu, ale ten co spadł zamalował na biało pola 
na wsi wokół gospodarstwa mojej siostry, którą
   nawiedziłam po drodze z Bydgoszczy do Warszawy.
 W taką mroźną pogodę, po kolejnej przerwie w życiorysie /wg mojej siostry Hani pobyt na onkologii/ najlepsze są ziemniaczane łódeczki z jajkiem, które zjedzone przy kominku z mrozem za oknem i gwiazdami na niebie rozproszą wszelkie smutki!
 Przerwy w życiorysie nie miałam /śmiech/, za ziemniakami nie przepadam, ale nie powiedziałam "nie", bo czasami będą mi smakować.
 I tak było, smakowały!
 Hania ugotowała ziemniaki na półtwardo.
 Po wystygnięciu obrała ze skórki, przecięła na dwie części i ułożyła w naczyniu żaroodpornym /zetnij spody tak, aby się nie przewracały/. Łyżką wydrążyła je od góry, doprawiła solą, pieprzem i innymi ziołami.
 Do każdej łódeczki włożyła kawałek masła i trochę tartego żółtego sera. Potem wbiła do środka wydrążonego ziemniaczka jajko.
 Całość została przykryta folią aluminiową i żaroodporne naczynie znalazło się w nagrzanym piekarniku. Ziemniaki piekły się przez 10 minut. Trzy minuty przypiekały się bez foli, aby ziemniaki ładnie się zarumieniły.
 
Jedliśmy ziemniaczane łódeczki z sałatą i ziołami.



                         /może taka zima jeszcze będzie/                             



P.S
I jeszcze śniadanie: ser mascarpone utarty z sola, mielonym pieprzem i majerankiem. Posmarować przygotowaną pastą kromki chleba i włożyć do nagrzanego piekarnika na kilka minut.
Mówię Wam warto mieć przerwę w życiorysie, aby wpaść po drodze do mojej siostry i jeść co bądź, ale w towarzystwie ludzi, którym na tobie zależy. 

poniedziałek, 20 stycznia 2014

O kursie prawa jazdy...

Żeby jeździć samochodem po Warszawie  trzeba ją znać.
 Mam osobistego pilota w osobie s.Franciszki, która zna Warszawę,
 jak swoją kieszeń.
 Poznałam to, co dla mnie ważne: trasy na lotnisko Chopina, Modlin, wszelkie warszawskie dworce, ważne instytucje i dalej poznaję...
 Przy okazji mojego poznawania warszawskich dróg Franciszka sprawdza moją znajomość przepisów ruchu drogowego, bo jest w trakcie robienia prawa jazdy. Zasypuje mnie pytaniami, informacjami i strofuje /śmiech/! Najczęściej w samochodzie daje się słyszeć:

 - Wolniej! Tam było ograniczenie...
 – Wiem, że było, ale zauważyłaś, że prawie wszystkie auta nas wyprzedzają więc nie jestem taka najgorsza!

 – Judyta, a jak to jest z tramwajami?
 – Z tramwajami? Jak zdawałam egzamin, a było to dawno temu, nikt mnie nie pytał mnie o tramwaje, i tam gdzie zdawałam egzamin nie było takich środków lokomocji!/śmiech/!
 – Więc wszystko tobie wytłumaczę...!

 I tak mi tłumaczyła, że przegapiłyśmy zjazd z obwodnicy /śmiech/!
 Nie myślcie, że nic, a nic o tramwajach na drodze nie wiem!

   – Judyta, całą noc padał śnieg, samochód masz zasypany. Jaka rzecz przydałaby się, aby przygotować samochód do jazdy?
 a/ ciepła bluza polarowa, 
b/ łopata do śniegu
 c/piersiówka z mocnym alkoholem. 

– Wiadomo, że chcesz zdać egzamin wiec trzeba wybrać odpowiedź b.
 Jednak przed odśnieżaniem mojego auta ubrałabym ciepły polar...
A gdybym miała męża, to on by poszedł!!!

 I na drugi dzień śnieg zasypał nasze auto i przyszło na mnie odśnieżanie!  Obyło się bez piersiówki z mocnym alkoholem /śmiech/!



 Czekam z utęsknieniem na prawo jazdy Franciszki /test już zdała/ niech jeździ po Warszawie, a mnie zostawi autostrady, gdzie można sobie choć trochę popędzić /śmiech/!




P.S
Najbardziej na mój system nerwowy w Warszawie działa sygnalizacja świetlna! Jest zdecydowanie za często!
O radarach nawet nie wspominam!
A zdanie egzaminu w dzisiejszych czasach, to naprawdę jest wyzwanie!!!


sobota, 18 stycznia 2014

O życiowych ciężarach...

To tylko 5 litrów wody, dam radę, muszę jeszcze podejść 100 metrów i będę w domu...






 P.S
 Mówi się, że nasze ciężary, które w życiu nosimy są na naszą miarę... 

piątek, 17 stycznia 2014

O sztuce...

„Uczucia są, jak dzieła sztuki...
 Można je sfałszować, będą wyglądały jak oryginały, ale to falsyfikat. Wszystko można sfałszować; radość, ból, nienawiść, chorobę, wyzdrowienie...
 Można sfałszować nawet miłość...”
 /z filmu „Koneser”/




                                                              /kadr z filmu/


P.S
Miłość, jako dzieło sztuki?
Można sfałszować miłość, aby wyglądała, jak dzieło sztuki...?
W naszym świecie można sfałszować wszystko, ale nie każdy jest fałszerzem... i to mnie cieszy.

czwartek, 16 stycznia 2014

O milczeniu, krzyku i śpiewie...

W nawiązaniu do Mahatmy Gandhiego J. Ratzinger napisał:
 „W morzu żyją ryby i milczą. Zwierzęta na ziemi krzyczą, a ptaki, których obszarem życiowym jest niebo, śpiewają. Człowiek zaś ma udział we wszystkich trzech: ma w sobie głębię morza, ciężar ziemi i wysokość nieba, i dlatego przysługują mu również wszystkie trzy właściwości: milczenie, krzyczenie i śpiewanie...”


 


P.S
Rozmyślam od kilku dni nad tym tekstem i szukam czego we mnie najwięcej... „Człowiekowi pozbawionemu transcendencji pozostaje jedynie krzyczenie, ponieważ chce odtąd być tylko ziemią i próbuje uczynić ziemią także niebo i głębiny morskie”. Mój dzisiejszy poranek zaczynam od śpiewu i szkoda, że nie mam skrzydeł.../śmiech/!

wtorek, 14 stycznia 2014

O szukaniu ratunku…

 Kilka dni temu zebrało się nam na wspominanie różnych komicznych sytuacji, które miały miejsce w naszej pracy duszpasterskiej, spotkachniach z ludźmi.
 Palmę pierwszeństwa zdobyło takie wydarzenie... 
Ratunku szuka się na różne sposoby. 
Wszystko zależy od człowieka, okoliczności, możliwości itp.
 Najważniejsze jest, aby szukać, a przede wszystkim mieć ten siódmy zmysł, który nam powie, gdzie można ratunek znaleźć.
 Prawie we wszystkich parafiach w niedzielę jest Msza Święta dla dzieci. Nikt się nie dziwi, nie gorszy, że dzieci chodzą po kościele, siadają gdzie im się podoba, podglądają księdza i ludzi w konfesjonale, włażą pod ołtarz, rozkładają się na ławkach, prowadzą ważne pogaduszki nie cierpiące zwłoki, i można wyliczać i wyliczać!!!
 Rodzice starają się w miarę możliwości trzymać swoje pociechy w ryzach miłości rodzicielskiej, co sprowadza się do tłumaczenia, uciszania, chodzenie za pociechami po całym kościele, a czasami szukaniem swojego skarbu, który ukrył się... właśnie,
 gdzie on lub ona jest!!!
 Chłopczyk, około pięciu lat zwiedził chyba już cały kościół, a gdy ksiądz zaczął rozmawiać z dziećmi na temat niedzielnej Ewangelii zaczął oglądać księżowskie buty
 i zabrał się za sznurówki...
 Ojciec chłopczyka był już zmęczony swoim niezmęczonym synkiem
 i sznurówki od butów były kropką nad „i”!
 Miarka się przebrała!
 Ojciec wziął chłopczyka za ramię i prowadzi, a właściwie ciągnie do głównych wrót kościoła... I nagle wszyscy zebrani usłyszeli donośny głos chłopca spod drzwi kościoła:

  - Ludzie, ludzie módlcie się za mnie!!!!

 Wszyscy, jak na komendę obejrzeli się za siebie i wtedy chłopczyk raz jeszcze zawołał:

 - Ludzie, módlcie się za mnie!!!

I wybuchnął perlistym śmiechem.....





P.S
Możecie sobie wyobrazić, co działo się w kościele...

sobota, 11 stycznia 2014

O szukaniu zimy…

Nie szukam, ale wyglądam i cierpliwie czekam...







P.S
Nie warto szukać zimy, sama przyjdzie. Kiedy...? Zapewne stoi jeszcze przed lustrem i nie może się zdecydować, co na siebie włożyć.
Jak wybierze odpowiednią kreację pojawi się i zaskoczy nas...
Kobiety tak mają /śmiech/!