wtorek, 11 października 2011

O pewnym zakonniku i Jego ksiażkach...

Zawsze czytałam, można powiedzieć, sporo. Tutaj w Afryce, przynajmniej do nas Pallotynek… bez książki nie przyjeżdżaj w odwiedziny, a jak nie możesz przyjechać, to najlepiej coś dobrego przyślij, co jakiś czas..., bo na stres i jakąkolwiek głupotę swoją czy innych najlepiej coś ciekawego przeczytać. I tak się zaczytasz, że mija ci niejedno, co było, jak kula u nogi, albo jeszcze gorzej.
  Więc ostatnimi czasy czytam miedzy innymi pobożne książki ....Posłuchajcie!

 "Opowiadałem kiedyś takiej jednej kobiecinie w Hermanicach, że miałem wizję. Oooo, wizję ojciec miał, rzecze pani. Tak, widziałem wielką złotą bramę do nieba. Pani zaczęła słuchać z uwagą.

 Przed bramą stoi Archanioł, bardzo groźny – ciągnę dalej. Obok niego święty Piotr, potulny, wesolutki z kluczami sobie chodzi. Nagle zza horyzontu wychodzą biskupi parami. Idzie procesja prosto do nieba – mitry, pastorały błyszczą! Zatrzymuje ich nagle święty Piotr: Prosimy tutaj mitry zdjąć. Aniołek da numerek i do szatni z tym pójdzie. Pastorały też do szatni proszę. Jeden z biskupów miał taki nowoczesny posoborowy pastorał z trzech części skręcany. Rozkręca, rozkręca... nie udało się. Aniołek zabrał go bez rozkręcania i do szatni zaniósł.


 Biskupi idą dalej śmiało bez mitr, bez pastorałów... Nagle święty  Piotr blednie. Biskupi tylko słyszą słowa Rybaka: - Słucham, słucham... Przecież nie pisałem Ewangelii, nie pisałem, ale znam Ewangelię. Święty Marek, Mateusz, Łukasz i Jan, oni pisali, mnie nie kazano... – O co chodzi? – myślą biskupi. Do kogo on mówi?

Apostoł dostał reprymendę od  Najwyższej Instancji. Podnosi się z kolan i zaczyna ustawiać procesję biskupów: - Proszę, proszę zrobić tu wolne miejsce, wolne miejsce. Tam jest rower, niech ksiądz biskup na niego nie wpadnie... i murek. Proszę ksiądz biskup tutaj stanie. Wszyscy biskupi stoją. Zza horyzontu widać wielką czerwoną latarnię. A spod niej wszystkie panny: tup, tup, tup, tup...prosto do nieba idą! Święty Piotr wita je i mówi: - No, cieszę się, że panie dały radę! Były pewne trudności z zarobkowaniem. Oczywiście, to nie było dobre, ale trudno...Bardzo proszę, panie przodem". 


 Ta anegdota opowiedziana przez nieżyjącego już Ojca Joachima Badeni /Dominikanin/. Nie będę wchodziła w szczegóły kto to był... powiem tylko, że hrabia, który został księdzem, a reszty dowiedzcie się sami, zapewniam, że warto... Przytoczę słowa pani Judyty Syrek /współautorka jego książek/, że słynął z ostrego dowcipu. Swoim poczuciem humoru znosił dystans do świętości, Ewangelii i nauki Kościoła Katolickiego. Po rozmowach z nim wielu ludzi nabierało pewności, że oni też mogą iść prosto do nieba, ale jego humor nie wszystkim służył... Ojciec Joachim nie powiedział nigdy, co się stało z ową panią. Czy się zgorszyła, czy uwierzyła? Badeni zabrał sekret do nieba. Ale opowiadając ten dowcip współbraciom, dodał istotny komentarz: 
 Z niebem jest bardzo dziwnie. Z tej historii wynika, że Syn Boży jest miłosierny i dlatego panny poszły pierwsze. Biskup, który żył, dysponując wszelkimi wygodami, głosił Słowo Boże, jak umiał i był bardzo solidny, nie doświadczył tego rodzaju osobistej tragedii jak owe prostytutki. Ale czy z tego wynika, że panna, która się puszcza, jest lepsza od biskupa? Nie. Ale tam, gdzie jest większa nędza, jest większe miłosierdzie. 

 Ów dowcip nie był jednak tylko wytworem bujnej wyobraźni sędziwego zakonnika. Historia z prostytutkami zdarzyła się naprawdę, ale w trochę innych okolicznościach. Badeni wspominał to wydarzenie przy różnych okazjach:
 Pojechaliśmy kiedyś z przeorem do Radoń. Siedzimy w samochodzie w habitach, ciepło nam i przyjemnie, jedziemy do siostrzyczek na kolację i rozmowę duchową. Przejeżdżamy autostradą. Na pewnym odcinku patrzę, chodzą panie rozebrane – towar trzeba pokazać, bez tego się nie zarobi. Czekają na klientów. Jest zimno, wieczór, deszcz pada. My jedziemy otuleni w kapy, a one stoją. Siostry dla nas szykują ciasto, kawę... A one, jeśli  zarobią na tych tirowcach tak zwanych, to dostaną kolację od szefa, jeśli nie, to je skopie jeszcze i głodne będą. Zadałem współbraciom pytanie: Jak myślicie, kto z nas pierwszy będzie w niebie? My czy te panie?
Ostatnimi czasy w naszej kameruńskiej stolicy takich pań można spotkać wielość, a w naszym Doume nie mniej... sprzedają się za kostkę mydła, kolację... Nasz ks. Biskup na nasze och! ach! itp. mówi: nie wiadomo, co byście robiły gdybyście się urodziły i wychowały na naszym Wschodzie Kamerunu... Właśnie... nie wiadomo!
 A w niebie, to zapewne zdziwimy się tym, że nie będzie tam tych, których spodziewaliśmy się spotkać i tym, że będą tam ci, których nie spodziewaliśmy się w żaden sposób spotkać! Pismo Święte mówi, że w niebie jest mieszkań wiele więc może nie będziemy musieli się dziwić... "bo ani oko nie widziało, ani ucho człowieka nie słyszało, jak wielkie rzeczy Pan przygotował tym, którzy go kochają!!!!"
Jak do tej pory "wpadły" mi pocztową drogą: „Wyjdź do światła! Przesłanie świętego grzesznika”, „Uwierzcie w koniec świata! Współczesne proroctwo o powtórnym przyjściu Chrystusa”, "O kapłaństwie, celibacie i małżeństwie z rozsądku" no i książka o księżniczce czyli o kobiecie „ Kobieta boska tajemnica”.

„Żeby dojść do Światła, trzeba wszystkie
Ciemności porozbijać. Taka to robota.
Co chwilę coś się staje ciemne i trzeba
Znów tę ciemność rozświetlić. Nie usunąć,
Bo się nie da, tylko rozświetlić. Rzucić na nią
Światło  Słowa, światło wiary!       
                            Joachim Badeni  OP

piątek, 7 października 2011

Jak statki na niebie...

Poranne słońce budzi mieszkańców sawanny… Słońce koloru czerwieni, unosząca się mgła, śpiew ptaków... wszystko zapowiada upalny i przepiękny afrykański dzień! Wysmukłe akacje górują nad unoszącą się mgłą i jeśli ktoś ma dobry wzrok może wypatrzeć wśród wysokich akacji „statki na niebie”, czyli  ujrzeć przepiękną żyrafę! Ona po prostu płynie ponad trawami sawanny! 5 metrów wysokości, gracji i elegancji!


 Cóż... jest to największe zwierzę świata! Jak na poranek we mgle przystało, zobaczysz tylko jej głowę z malutkimi różkami, ogromne oczy otoczone długimi rzęsami, których mogą im pozazdrościć prawie wszystkie kobiety świata /żyrafy nie używają żadnych przedłużaczy, wszystko mają naturalne, -uśmiecham się oczywiście/. Ze wstającym słońcem przepiękne żyrafy, jak dla mnie najpiękniejsze zwierzęta Afryki, rozpoczynają „myszkowanie” pomiędzy wyniosłymi akacjami szukając smacznych, soczystych liści.  I tak zaczyna się pierwsze śniadanie naszych elegantek. Nie tylko ludzie spędzają wiele czasu na przyrządzaniu jedzenia a potem na  degustowaniu i smakowaniu.

 Nasze żyrafy spędzają na jedzeniu od 16 do 20 godzin dziennie i większość tego czasu to przeżuwanie tego, co zjadły, czyli krótko pisząc, jak na afrykańskie klimaty przystało: sjestują!
 Jedzą pierwsze śniadanie między 6 a 9 rano a drugi posiłek zaczynają pomiędzy 15 a 18. Tylko brać przykład z żyraf: nie objadać się na noc! 

 Nie straszne dla niej kolce akacji, bo ma doskonały język /najdłuższy na świecie/, który ma... 40 cm długości i jest bardzo ruchliwy, giętki i zjada liście, gałązki, korę, kwiaty, owoce i przy okazji gniazda z pisklętami!

 Jesteśmy przy jedzeniu więc wypada wspomnieć także coś niecoś o piciu, bo jak wiadomo wszystko co żyje na naszej pięknej planecie nie obchodzi się bez wody! Nasza "żywa Wieża" obserwacyjna sawanny pije raz w tygodniu 30 – 50 litrów wody na raz i dlatego bardzo trudno spotkać ją przy wodopoju.
 Podczas suszy potrafi obejść się bez wody przez kilka miesięcy jeśli ma pod dostatkiem świeżego pożywienia. Soki z liści skutecznie zastępują wodę. Moja piękność tylko raz wygląda, oględnie pisząc, nieporadnie - gdy musi się napić lub wyskubać trawę. W tym przypadku musi szeroko rozstawić swoje przednie dwumetrowe wysokie nogi. Wygląda wyjątkowo niezdarnie i jest to najlepszy moment dla ataku przez lwy!

 Myślałam, że wszystkie żyrafy są takie same, a okazało się, że wielkość żyraf jest różna, a przede wszystkim "ubranie" każdej jest zupełnie inne. Każda żyrafa ma inny deseń, układ linii, unikalny zestaw plam. Tak jak u ludzi linie papilarne na naszych palcach są niepowtarzalne, tak samo ma się rzecz z żyrafami! 
 Unikalne wzory złożone z ciemnobrązowych plam na tle złoto-pomarańczowym zapewnia im świetny kamuflaż no i najpiękniejsze ubranie... no może w rachubę wejść lampart ze swoim pięknym futerkiem!

 Większość Europejczyków myśli, że Afryka na każdym kroku pełna jest dzikich zwierząt, które każdego ranka zaglądają na dzień dobry do okna /jeśli ma się okno, oczywiście/. Do mojego okna do tej pory nie włożyła głowy wielkooka piękna żyrafa i nie zapowiada się na takie codzienne budzenie... chyba, że zmienię Wschód na Północ Kamerunu, ale nie jestem na 100% pewna, że co rano będzie do mnie zaglądać!
 Nigdy nie mów nigdy... świat jest pełen niespodzianek!

 Ciało żyrafy jest swoistym wybrykiem natury! Nie będę się wgłębiać w jej układ krwionośny i jej wysokie ciśnienie... to tylko sam Pan Bóg wie dlaczego to stworzenie żyje i ma się dobrze!
 Charakterystyczną cechą żyrafy jest jej niezwykle długa szyja, która waży 272 kg i jest długa na 2 metry. Wydłużone kręgi szyi zachodzą na siebie w specjalny sposób co nadaje jej nadzwyczajną giętkość... dowolnie wygina i skręca swoją długą szyjkę. Dzięki temu może czyścić sobie wszystkie części ciała używając do tego największego języka świata no i z gracją /nie wspinając się na czubki kopytek/, dosięga wysokich gałęzi akacji!

 A dla ciekawości powiem, że kopytka naszej żyrafy mają wielkość talerza obiadowego i dostać przysłowiowego kopa takim kopytkiem... nie radzę!
 O dostojnych żyrafach mówi się, że są ciche, co wcale nie oznacza, że nie mówią: małe, jak na małe przystało po prostu beczą; samice ryczą na swoje małe; a samce pokaszlują na ten cały rozgardiasz!

 Większość żyraf nie żyje w wielkich stadach. Można spotkać stada do 12 żyraf plus inne zwierzęta, jak zebry i antylopy. W tych stadach żyrafy pełnią rolę wartowników... taki układ należy do rzadkości. Żyrafy żyją rodzinnie i jak na Afrykę przystało on „żyraf” jest poligamem, bo ma dwie żony plus dzieci i swoje terytorium!
 Nie dziwi, że inne kopytne zwierzęta sawanny chętnie wchodzą w rodzinę żyraf, bo te największe zwierzęta Afryki obserwują kilometry przestrzeni i z daleka dostrzegają niebezpieczeństwo no i kto by chciał wchodzić w zaczepkę z mężem pani żyrafy, który waży 5 ton i ma co najmniej 6,5 metra wysokości?

 W języku arabskim słowo żyrafa to  "xirapho" i oznacza „coś, co chodzi bardzo szybko”! Nasza żyrafa nie biega kłusem, jak koń, lecz inochodem czyli jednocześnie podnosi raz lewą nogę przednią i tylną , a następnie obie prawe. Wierzono, że żyrafa to połączenie wielbłąda z lampartem... hmm dziwne... i nazwano ją „wielbłądopart”.

W kulturze afrykańskiej od tysięcy lat żyrafy otaczane są czcią i szacunkiem, bo długo żyją /od 20 do 30 lat/ i ich wzrok pada dalej niż innych zwierząt. Człowiek posługujący się „językiem żyrafy” widzi dalej niż to, co się pozornie wydaje, spogląda ponad to, co przyziemne i mało ważne!
 Miałam to szczęście widzieć żywe żyrafy i naprawdę wyglądały, jak statki na niebie... I jeszcze jedno, jak czytam czy słucham opowieści o zwierzętach Afryki, to prawie wszystkie zwierzaki mają coś, co Afrykańczycy otaczają szacunkiem... to chyba oznacza, że są /jeszcze/ częścią i to bardzo bliską ich świata!!! Tak było przy stworzeniu świata... i co my z tym światem robimy, do czego dojdziemy? 

 „Strzeż nasz Panie  jak źrenicy oka i ukryj nas w cieniu Twych skrzydeł...” werset jednego z psalmów.

Miało być kilka zdjęć, ale internet za słabo "chodzi"!

wtorek, 4 października 2011

I bądź tu mądry...


Zdarzyło się kiedyś pewnemu Księdzu nie powiązać formy z szerokością geograficzną... a było to tak... Na początku lat 80 pojechał ów kapłan z Papieżem do Kamerunu i stamtąd przywiózł ciekawą książkę kameruńskiego dziennikarza.

 Dziennikarz zrobił wywiady z lokalnymi biskupami na temat tego, kim jest Jan Paweł II. Po dwudziestu paru latach, kiedy Papież był już bardzo starym, chorym człowiekiem nasz ksiądz postanowił odnaleźć owych biskupów i ponownie zadać im to samo pytanie. Podczas spotkania z jednym z nich zadał mu, według niego oczywiste pytanie – czy nie sądzi, że przyszłym papieżem mógłby być Afrykańczyk... Rozmówca chwilę milczał, a potem z wyrzutem w głosie odpowiedział: „ Ale przecież  Papież żyje!” To był koniec ich rozmowy.

 Ksiądz nie wiedział, o co chodzi, co się stało. I dopiero po jakimś czasie ktoś mu powiedział, że popełnił straszliwe faux pas – za życia wodza nie mówi się o jego następcy w kulturze afrykańskiej. Cóż, powiedział ów ksiądz:  „zachowałem się jak człowiek bez elementarnej kultury... choćby nie wiem jak bardzo człowiek się starał, takie sytuacje są nieuniknione, kiedy przemieszczamy się po świecie”.

 Innym razem, też w Afryce, w Rwandzie, trafił do niewielkiej chałupiny, gdzie poczęstowano go piwem własnej roboty. Wyglądało mniej więcej jak woda, w której płukało się ścierkę – brunatna ciecz z lekką pianką na wierzchu.

 Nie powiem, powiedział nasz bohater, że zjadała mnie ciekawość, jak ten trunek smakuje, ale nie chciałem odmawiać sympatycznemu gospodarzowi. Na wszelki wypadek, przez grzeczność właśnie.

 Potem powiedziano mu, że przy wyrobie tego piwa plują do niego, żeby lepiej fermentowało, i że nie należało go pić i można było spokojnie odmówić. A dało się to chociaż wypić? Ksiądz odpowiedział: kiedy byłem mały, u mnie w domu robiono tak zwany podpiwek. To miało podobny smak. Całkiem dobre!
Historia ta opowiedziana i przeżyta przez ks. Adama Bonieckiego, który  odwiedził kilka razy nasz Kamerun i mogę powiedzieć, że pomimo wieku jest człowiekiem błyskotliwym, dowcipnym, bezkompromisowym... po prostu trudny „przeciwnik” z klasą , wspaniały „opowiadacz” jak ja to nazywam.


 Człowiek, których jak On niewielu pośród nas. Przeżył wojnę, czasy komunistyczne i te nowe, które przyszłe pokolenia opiszą, powiedzą jakie były... Jego Współbracia z zakonu Księży Marianów pracują w naszej diecezji.
Jaki morał z tej opowieści? Nie wszystko jest zawsze oczywiste. Co kraj, to obyczaj!



czwartek, 29 września 2011

Obyś cudze dzieci uczył... Kamerun okiem Julki...



Czterdzieści par oczu przygląda mi się niczym najdoskonalszej rzeźbie świata. Mają pootwierane usta, ale są cisi, jakby najdrobniejszy szelest miał zaprzepaścić tę niesamowitą chwilę bezpowrotnie. Siedzą niczym posągi i czekają na mój ruch. Zapewne sądzą, że powiem coś mądrego. Albo że powiem cokolwiek. Uśmiecham się, bardziej do siebie, ku odwadze, niż do nich. Z tego, w moim mniemaniu, nieskończenie długiego momentu, wyciąga nas czujny nauczyciel mówiąc dzieciom by wstały i się przywitały. Według mojego rozkładu jest to lekcja czytania. Piszę więc wymyślone naprędce słowa na tablicy, czytam, dzieci powtarzają. Dwadzieścia par oczu patrzy na mnie niepewnie. Pozostałe dwadzieścia już śpi na ławkach. Wyjaśniam jaka różnica jest między słowami "man" i "men". Teraz już nawet nauczyciel patrzy na mnie niepewnie… Czy ja mówię po chińsku?! W tym momencie doznaje olśnienia! Pytam: "Czy dzieci znają alfabet?"


 Nauczyciel swoją miną przypomina mi dziecko, któremu ktoś właśnie uświadomił, że Święty Mikołaj nie istnieje. Dzieci nie znają alfabetu. Zaczynam lekcję od nowa. Pisząc alfabet gubię po drodze trzy literki. Mina nauczyciela mówi: „Jutro już jej tutaj nie będzie”. Niesłychanie długie trzydzieści minut mija i mogę w końcu wyjść. Jeszcze tylko 3 lekcje, jakaś setka dzieci, trzech znudzonych nauczycieli i koniec.

Już wiem, że nauczanie nie jest moim powołaniem. Jednak ku mej własnej satysfakcji i zaskoczeniu nauczycieli numer 1, 2, 3 i 4 nie porzuciłam misji szerzenia wiedzy z bliżej nieokreślonych pobudek. Planuję wytrwać w szkole dwa miesiące.
 Teraz już wiem, że nic tu nie jest tak oczywiste jak się wydaje. I nie każde dziewięcioletnie dziecko umie napisać własne imię pomimo najszczerszych chęci. Rozumiem je w stu procentach, bo sama nie umiem powtórzyć tych skomplikowanych imion, nie mówiąc już o ich pisaniu.

Pewne jest, że po tymczasowym byciu "panią nauczycielką" pozostaną mi zmarszczki przy ustach od ciągłego uśmiechania się. Uśmiech jakby łagodzi ciszę spowodowaną kompletnym brakiem porozumienia. W Doume dzieci rozmawiają z rodzicami w języku Maka. Później uczą się francuskiego, gdyż mieszkają we frankofońskiej części Kamerunu.

Na końcu dowiadują się jeszcze o istnieniu angielskiego, ponieważ Kamerun jest wedle konstytucji krajem dwujęzycznym i w teorii każdy mieszkaniec mówi zarówno po francusku, jak i po angielsku. Czysta teoria.

Zdecydowałam się na misję w Kamerunie, aby przy okazji opanować język francuski, więc nie zraża mnie tymczasowa niezdolność do wyrażania własnego zdania. Jestem tu gościem i powinnam się nauczyć ich świata. O czym wytrwale przypomina mi szkolna sekretarka- Perlice: "Je ne comprends pas Anglais. Parle Francais!"

Po kilku dniach w końcu dochodzę do wprawy w byciu "panią nauczycielką" i nawet zaczyna mnie to bawić. Moje małe Murzynki są kochane i cierpliwie znoszą lekcje. W piątek nawet nie wybiegły z klasy zaraz po dzwonku, tylko cierpliwie czekały, aż wszyscy dostaną szansę podejścia do tablicy i przeliterowania swojego imienia.

Podziwiam te dzieci za ich dojrzałość (w szkole spędzają ponad osiem godzin dziennie, a poza tym chodzą po wodę, wychowują młodsze rodzeństwo, pomagają rodzicom przy uprawach), pokorę (dzielnie znoszą każde przypisane im zadanie, uważnie słuchają i nie marudzą), uderzającą dumę (każde ma wysoko podniesioną głowę i swoją postawą sugeruje, że łatwo się go nie "złamie")  i radość, którą wnoszą w życie całej miejscowości (to są nieskończone pokłady energii).

Z szacunku wobec nich, staram się dawać z siebie jak najwięcej podczas każdej lekcji, przez co po każdych zajęciach jestem zmęczona, jakbym sama miała osiem godzin lekcji. Zaś w czasie przerw eksploatuję pokłady weny twórczej przygotowując dekoracje klas i sal dla przedszkolaków.



W niedzielę nie mogłam się doczekać poniedziałku. Chyba po raz pierwszy w życiu chciałam iść do szkoły... Mam w głowie tyle konspektów zajęć, że na pewno ich nie wyczerpię przez te dwa miesiące. Oby tylko dzieciom nie minął zapał…






piątek, 23 września 2011

Mój samochodzik

... na niego mogę liczyć, zajadę nim wszędzie /do tej pory udało mi się/ co będzie dalej... zobaczymy! Pan Joseph /nasz mechanik/ powiedział: "owszem auto stare, ale serce czyli silnik ma jak dzwon i pojeździ nim siostra jeszcze ładnych pare lat!"



Co niektórzy mówią, że moje autko nie pasuje do mnie... zastanawiam się dlaczego? Lata nie te same,  autko młodsze więcej niż trochę ode mnie, chociaż na pierwszy rzut oka ja wyglądam młodziej /śmiech/, może kolor, fason, marka... Cóż, jeżdżę tym co mam i jestem więcej niż przyzwyczajona do niego... samochodu oczywiście!


Przez każdy mostek większy i mniejszy przejechaliśmy... nie mogę powiedzieć, że bez strachu! W największym gęstym buszu znajdzie się zawsze ktoś kto ci pomoże, a jak się ładnie uśmiechniesz, to przeniosą, jak potrzeba twoje autko razem z tobą w środku...



To było wezwanie - wracać czy jechać dalej? Judyto, nie przejedziesz? Jak to nie przejadę! Przejadę i w dodatku nie wpadnę do żadnej dziury! Po co są Aniołowie Stróżowie; na katachezę przecież podążam!



Po maleńku i do przodu...



Jeszcze trochę.... i wjadę na ten piękny most!



Jestem dumna z siebie!
Moja Toyotka ma przeszło 20 lat, przypłynęła statkiem z jakiegoś europejskiego kraju... i jak widać służy mi dzielnie!

sobota, 17 września 2011

Nowy, nowy dom... Kamerun okiem Julki...

Tak jak przed każdym wyjazdem, tak i tym razem, nie martwiłam się, o to, jak to będzie w nowym domu. Stosunkowo naturalnie przyzwyczajam się do miejsc. W Doume bardzo szybko poczułam się jak u siebie. Wręcz zbyt szybko.

Trzeci weekend spędziłam na misji w Dimako. Niby wszystko było tak jak u nas, ale pół piątku, sobotę i pół niedzieli liczyłam czas do powrotu do domu - do Doume. W Dimako czułam się jak gość-turysta, a u nas jestem u siebie. Ponieważ mam duży aparat, w Dimako uważali mnie za dziennikarkę, więc zdołałam zrobić kilka bajecznych zdjęć.





U nas już wiem, gdzie wszystko leży i czym mogę się zająć. Mam już nawet swoje zwierzątko - bardzo płochliwą jaszczurkę, która dba o to, żeby komary nie latały mi nad głową, gdy śpię.



Żeby jakiekolwiek miejsce zasłużyło na to lukratywne imię, jakim jest "mój dom", musi spełnić szereg warunków. Jednym z nich jest oczywiście poczucie bezpieczeństwa. Tutaj czuję się nie bardziej zagrożona, niż księżniczka w zamku. Niby banalne, ale jestem przekonana, że bez tego, nigdy nie potrafiłabym się utożsamiać z tym dużym domem. Poza tym istnieje również kwestia zaakceptowania rytmu życia pozostałych domowników.

 Tym martwiłam się przed przyjazdem: "To są siostry zakonne. One się na pewno modlą bez przerwy i ja też będę musiała..." Nic z tych rzeczy! Nikt mnie do niczego tutaj nie zmusza i tylko mniej więcej wiem kiedy siostry się modlą w domowej kaplicy, ale stwierdzenie "bez przerwy" na pewno nie jest tutaj na miejscu.

 Jednak tym, co najważniejsze, są bez wątpienia ludzie. Do tego punktu, tak jak i do pozostałych naprawdę nie mam zastrzeżeń. Serdeczny uśmiech s. Krystyny, niezastąpione poczucie humoru s. Marietty i zatroskanie o innych s. Judyty tworzą ciepłą, domową atmosferę. Taką zwyczajną, a jednocześnie niezwykłą.

Od kiedy tu jestem, gdy myślę o domu, to coraz częściej łapię się na tym, że po głowie chodzi mi Doume. Na początku mnie to drażniło i powtarzałam: "Halo! Do domu wracasz za pięć miesięcy, więc się nie przyzwyczajaj." Teraz wiem, że dom jest tam, gdzie czuję się jak w domu.
                             
Poza tym, że jestem w tym domu nowa, to sam dom też jest nowy. Został zbudowany, żeby dziewczyny, które chcą w przyszłości zostać siostrami zakonnymi / Pallotynkami/ miały się gdzie przygotowywać do życia zakonnego. One mogą wprowadzić się już w październiku. Przyjechałam zaledwie tydzień po tym, jak siostry się tu wprowadziły i niektóre przedmioty jeszcze nie znalazły swojego miejsca.

 Zadamawianie się w Doume jest bardzo przyjemne, tym bardziej, że dookoła domu dzieje się naprawdę dużo. Budynek jest już skończony, ale co rusz za oknami widać jakiegoś ogrodnika, hydraulika czy murarza. Do nich też już przywykłam.

Tak jak do Agnes, którą siostry przygotowują do zajmowania się domem, bo na co dzień siostry od rana pracują poza domem. Ja nie znam francuskiego, ona nie zna angielskiego, ale szybko znalazłyśmy wspólny język (chociaż dwa dni rozkminiałam, czy powiedziała, że jest w trzecim miesiącu ciąży, czy że ma trzymiesięczne dziecko… Okazało się, że ma dziecko, które ma na imię Mirka, na cześć miejscowego misjonarza- ks. Mirka.)



-Co znaczy "oswoić"?
-Jest to pojęcie zupełnie zapomniane-powiedział lis.-"Oswoić" znaczy "stworzyć więzy".
-Stworzyć więzy?

-Oczywiście-powiedział lis. – Teraz jesteś dla mnie tylko małym chłopcem, podobnym do stu tysięcy małych chłopców. Nie potrzebuję ciebie. I ty także mnie nie potrzebujesz. Jestem dla ciebie tylko lisem, podobnym do stu tysięcy innych lisów. Lecz jeżeli mnie oswoisz, będziemy się nawzajem potrzebować. Będziesz dla mnie jedyny na świecie. I ja będę dla ciebie jedyny na świecie.

Oswajamy się nawzajem z Doume.




[1] „Mały Książę”, Antoine de Saint-Exupery, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1994

środa, 14 września 2011

Bywa i tak...

Nowy rok szkolny rozpoczęty!!!! Mam pod swoja opieką nie tylko Julkę /śmiech/, ale także dwie szkoły, moją "pierwszą miłość" Nkoum i w tym roku "spadek" po siostrze Weronice: szkołę w Doume. Biuro i magazyny wybudowane! Oto moja ukończona budowa.

 Różne historie w życiu mi się zdarzyły, ale taka przydarzyła mi się pierwszy raz w czasie mojego pobytu w Kamerunie… Dzwoni do mnie dyrektor szkoły, że jeden z rodziców chce się ze mną spotkać. "Przychodzi od kilku dni i bardzo nalega o spotkanie z siostrą" - rzecze mój dyrektor.
 Pojechałam, spotkałam się z panem, który powiedział: "ja obserwuję siostrę od dłuższego czasu i myślę, że taka kobieta, jak siostra marnuje się w jakimś tam zakonie /pan wyznania animistycznego… więc czarownicy, magia biała i czarna i inne rzeczy, o których nie mam jeszcze pojęcia/, takich kobiet, jak siostra nam potrzeba... zaradnej, silnej, pracowitej…/no, no myślę sobie… warto było przyjechać do Afryki, aby coś takiego usłyszeć, ktoś się wreszcie na mnie poznał – /śmiech/, bo u nas to trudno o dobre kobiety! A szukał pan takiej zaradnej kobiety?  Szukałem, ale ja bym chciał, aby była mądra, odpowiedzialna i wymienia cechy idealnej kobiety… W duchu sobie myślę: do końca swoich dni takiego ideału nie znajdziesz!!!
 Wie pan co, ja osobiście znam więcej wspaniałych kobiet… pan słabo szuka albo ma za duże wymagania… odpowiadam. Chciałbym mieć taką kobietę jak siostra, mogłaby siostra zostać moją żoną… Co tu teraz począć, myślę sobie. Jak powiem, że nic z tego, to wszystkie swoje dzieci zabierze ze szkoły… szkoda dzieciaków! Ma dzieci, to i ma żonę, może nie jedną… też ma chłop pomysły!
 Mówię więc do pana: ja to już jestem wiekowa kobieta i wie pan, jak się coś raz wybrało, to trzeba być wiernym swemu powołaniu, ja nie mogę i nie chcę zostać pańską żoną… Przypomniała mi się taka opowieść: "Do pewnego mistrza przyszedł człowiek i powiedział, że nie może znaleźć sobie towarzyszki życia, która by mu odpowiadała, którą kochałby do końca życia. A jaka miałaby być ta kobieta? – zapytał mędrzec.
Mężczyzna zastanowił się przez chwilę, a potem rzekł: tęsknię do kobiety kochającej, mądrej, odpowiedzialnej, szlachetnej, radosnej, czułej, wrażliwej, delikatnej, pięknej, zmysłowej, zaradnej, pracowitej… Dodał jeszcze wiele cnót i zapytał mędrca, co ma począć.
 Mędrzec zajrzał mu głęboko w oczy i powiedział: Znam absolutnie pewny, lecz bardzo trudny sposób, dzięki któremu spotkasz właśnie taką kobietę. Jaki to sposób?! – zapytał ucieszony człowiek. Jeśli mi go zdradzisz, oddam ci wszystko, co posiadam! Niczego od ciebie nie potrzebuję. Musisz mi tylko przysiąc, że z niego skorzystasz.

 Człowiek przysiągł na wszystkie świętości, że zastosuje się do rady mędrca, a kiedy ten się uspokoił, mistrz z naciskiem wyszeptał mu do ucha: jeśli pragniesz spotkać kobietę kochającą, mądrą, odpowiedzialną, szlachetną, radosną, czułą, wrażliwą, delikatną, odpowiedzialną, pracowitą, zaradną… - to najpierw sam musisz się takim stać. Tylko w ten sposób ją znajdziesz. A nawet jeśli jej nie spotkasz, nie będzie to już miało dla ciebie większego znaczenia”.
Więc mówię do pana, że jeśli chce idealnej kobiety z takimi, jak wymienił zaletami, to musi sam je posiadać! I wiecie, co mi odpowiedział? Że ma wszystkie te zalety!!! No tak w Afryce jesteśmy… tutaj prawie wszyscy mężczyźni mówią, że są idealni! Nie pozostało mi nic innego, jak zgodzić się być żoną idealnego mężczyzny /śmiech/! Nie skorzystałam z takiej szansy, bo wolę tych ludzi, którzy choć trochę są nieidealni… z takimi nie będziesz się w życiu nudził i będziesz miał co robić!

A właściwie, to ja już wybrałam i trwam w tym wyborze przeszło 20 lat, i jak do tej pory mam się dobrze!