Dawno nie było
nic o życiu w Afryce...
Małpy na tym kontynencie maja się dobrze i jest ich jeszcze sporo.
Nie wiem, jak smakuje mięso z małpy i znać nie będę, bo nie pociąga mnie
ten gatunek mięsa /śmiech/!
Łowcy małp mają się także dobrze, bo zapotrzebowanie na małpie mięso
jest spore. Aby było łatwiej upolować małpę łowcy wymyślili genialny i niezawodny pomysł na ich
schwytanie. Małpy mają swoje ulubione miejsca, w których najczęściej się zbierają.
Trzeba tylko znaleźć to miejsce i
umieścić w ziemi naczynia o wąskiej
i długiej szyjce. Naczynia trzeba
umiejętnie ukryć, zostawiając jedynie odsłonięty otwór.
Łowcy umieszczają w
widocznej części naczynia garść ryżu, owoce, jagody, które małpy lubią. Myśliwi
oddalają się, a małpy powracają. Wiadomo, że małpy z natury są ciekawe,
dokładnie oglądają naczynia,
a gdy zauważą znajdujące się w nich przysmaki,
wkładają górną kończynę do środka i chwytają wielką garść tego, co znajduje się
w środku.
Szyjka naczynia jest bardzo wąska. Sama dłoń przeslizguje się bez
problemu, ale gdy jest wypełniona, absolutnie nie może wydostać się z naczynia.
Małpy zaczynają ciągnąć z całych sił, ale nie pomyślą o tym, by otworzyć dłoń i
porzucić to, co w niej trzymają.
Na ten moment czekają łowcy, ukryci w pobliżu.
Rzucają się na małpy i łatwo je chwytają. Zwierzęta bronią się wprawdzie silnie,
ale nie chcą zostawić tego, co trzymają w dłoni i tak stają się łupem...
/B.Ferrero/
P.S
To afrykańskie polowanie można i przenieść w
przenośni w nasze europejskie warunki...
Myśliwi w
naszym świecie są uśmiechnięci, nienaganni ubrani, wydawać by się mogło, zapięci, jak mówi francuskie powiedzenie „na
cztery agrafki”. Ukrywają swe pułapki w błyszczących i szeleszczących
czasopismach, na ekranach telewizyjnych i komputerowych, w głosach, które mówią
przez nasze i nie nasze, bo za 1zł telefonach, na rogach ulic, w galeriach...
I ludzie mają, ściskają w dłoniach to, co uważają za nieodzowne, a co – tak naprawdę – do niczego nie jest przydatne... Iluż ludzi traci życie, bojąc się otworzyć dłonie. Myśliwi naszych
czasów dbają, aby nasze dłonie były nieustannie zamknięte, pełne, chcące coraz
więcej i więcej, aby w końcu wmówić nam, że żyjemy po to, aby tylko mieć, a oni są po to, aby to nasze „mieć” spełnić w każdej chwili...
Za jaką cenę? Tą ceną jest nasza wolność...
I ludzie mają, ściskają w dłoniach to, co uważają za nieodzowne, a co – tak naprawdę – do niczego nie jest przydatne... Iluż ludzi traci życie, bojąc się otworzyć dłonie.
Za jaką cenę? Tą ceną jest nasza wolność...