czwartek, 9 stycznia 2014

O tym, jak można schwytać małpy...

Dawno nie było nic o życiu w Afryce...
Małpy na tym kontynencie maja się dobrze i jest ich jeszcze sporo.
 Nie wiem, jak smakuje mięso z małpy i znać nie będę, bo nie pociąga mnie ten gatunek mięsa /śmiech/!
 Łowcy małp mają się także dobrze, bo zapotrzebowanie na małpie mięso jest spore. Aby było łatwiej upolować małpę łowcy wymyślili genialny i niezawodny pomysł na ich schwytanie. Małpy mają swoje ulubione miejsca, w których najczęściej się zbierają.
Trzeba tylko znaleźć to miejsce i umieścić w ziemi naczynia o wąskiej
 i długiej szyjce. Naczynia trzeba umiejętnie ukryć, zostawiając jedynie odsłonięty otwór.
Łowcy umieszczają w widocznej części naczynia garść ryżu, owoce, jagody, które małpy lubią. Myśliwi oddalają się, a małpy powracają. Wiadomo, że małpy z natury są ciekawe, dokładnie oglądają naczynia,
 a gdy zauważą znajdujące się w nich przysmaki, wkładają górną kończynę do środka i chwytają wielką garść tego, co znajduje się w środku.
 Szyjka naczynia jest bardzo wąska. Sama dłoń przeslizguje się bez problemu, ale gdy jest wypełniona, absolutnie nie może wydostać się z naczynia. Małpy zaczynają ciągnąć z całych sił, ale nie pomyślą o tym, by otworzyć dłoń i porzucić to, co w niej trzymają.
 Na ten moment czekają łowcy, ukryci w pobliżu. Rzucają się na małpy i łatwo je chwytają. Zwierzęta bronią się wprawdzie silnie, ale nie chcą zostawić tego, co trzymają w dłoni i tak stają się łupem...


                                                                                              /B.Ferrero/





P.S
To afrykańskie polowanie można i przenieść w przenośni w nasze europejskie warunki...
Myśliwi w naszym świecie są uśmiechnięci, nienaganni ubrani, wydawać by się mogło, zapięci, jak mówi francuskie powiedzenie „na cztery agrafki”. Ukrywają swe pułapki w błyszczących i szeleszczących czasopismach, na ekranach telewizyjnych i komputerowych, w głosach, które mówią przez nasze i nie nasze, bo za 1zł telefonach, na rogach ulic, w galeriach...
I ludzie mają, ściskają w dłoniach to, co uważają za nieodzowne, a co – tak naprawdę – do niczego nie jest przydatne... Iluż ludzi traci życie, bojąc się otworzyć dłonie. Myśliwi naszych czasów dbają, aby nasze dłonie były nieustannie zamknięte, pełne, chcące coraz więcej i więcej, aby w końcu wmówić nam, że żyjemy po to, aby tylko mieć, a oni są po to, aby to nasze „mieć” spełnić w każdej chwili...
Za jaką cenę? Tą ceną jest nasza wolność...

poniedziałek, 6 stycznia 2014

O życzeniach i jabłkach z posypką....

A jednak w dobie internetu ludzie piszą życzenia i wysyłają przez pocztę w kopercie i ze znaczkiem!!!
 Bardzo lubię dostawać listy, życzenia w kopercie ze znaczkiem, z zapachem poczty i powietrza... A ile mam radości z otwierania kopert, a potem z czytaniem. Mam takie listy, które otwieram natychmiast w pośpiechu. Mam i takie, które sobie trochę leżą, i patrzę, i ociągam się z rozdarciem kperty z różnych powodów...
 W moim Zgromadzeniu mamy zwyczaj wspólnotowego czytania życzeń bożonarodzeniowych, które przychodzą do danej wspólnoty.
 Takie czytanie jest okazją do wspominania, bo życzenia przychodzą od innych wspólnot, znajomych, dobrodziejów naszych domów... W tym roku do naszej małej czteroosobowej wspólnoty sióstr pracujących na rzecz misji w naszym pallotyńskim Centrum Misyjnym przyszło 178 kopert ze znaczkiem, zapachem poczty i życzeniami w środku na różnokolorowych kartkach, listach nie licząc tych wysłanych pocztą
internetową z różnych zakątków ziemi.


 Przyszły życzenia od osób, których osobiście nie znamy, a które znają nas np. przez Adopcję Serca. Czytanie życzeń jest okazją do kolędowania nawet dla tych, którym śpiewanie nie specjalnie wychodzi, ale przy śpiewaniu kolęd nikt na „słoniowe ucho” nie patrzy/śmiech/! 
Czas Bożego Narodzenia jest zdecydowanie za krótki więc trzeba
 spieszyć się z czytaniem i śpiewaniem, bo jak czytać życzenia i śpiewać
 po Bożym Narodzeniu!!!
 Przeczytać tyle życzeń bez dobrej herbaty i czegoś słodkiego nie godzi się /śmiech/! Ostatnio przeczytałam, niby przypadkiem, przepis na jabłka z posypką.
Zainteresowała mnie posypka.
 Co to takiego?
 Zabrałam się za czytanie i już w czasie czytania wiedziałam, że będzie mi smakować ta posypka z jabłkami! I takim to sposobem dzisiejszego popołudnia było czytanie życzeń z jabłkami z posypką na gorąco... i lodami.

  Kilogram jabłek obrać i pokroić w dużą kostkę, przez kilka minut prażyć na patelni z małą ilością masła, dodać szczyptę cynamonu i kardamonu.


 Dodać, w zależności od gustu, mrożone porzeczki, maliny. Wsypałam dzisiejszego popołudnia maliny, porzeczki i wiśnie. Wszystko wymieszać.


 Teraz kolej na posypkę czyli po mojemu kruszonkę.
 25 dkg mąki, 12 dkg masła, 12 dkg cukru, 1 żółtko i sporą garść orzechów.



 Wszystkie składniki zagnieść, aby można byłoby posypać jabłka uprzednio ułożone w naczyniu porcelanowym lub innym,
 które można włożyć do piekarnika nagrzanego do 180 stopni.


 Piec do zarumienienia się posypki na złoty kolor.
Między czytaniem życzeń posypka rumieniła się, a gdy zarumieniła się całkowicie miałyśmy mały odpoczynek posypkowo – jabłkowy.

  


P.S
Wstyd się przyznać... nie napisałam tego roku ani jednego życzenia, i nie włożyłam w kopertę, i nie zaniosłam na pocztę... Ech, jak dożyję do następnych świąt obiecuje, że napiszę. Do dzisiaj rozważam treść jednych z życzeń, które nadeszły pocztą, a właściwie ostatniego zdania...
Jest to wiersz ks.J.Twardowskiego

 Dlaczego jest Święto Bożego Narodzenia?
 Dlaczego wpatrujemy się w gwiazdę na niebie?
 Dlaczego śpiewamy kolędy?

 Dlatego, żeby się uczyć miłości do Pana Jezusa.
 Dlatego, żeby podawać sobie ręce.
 Dlatego, żeby uśmiechać się do siebie.
Dlatego, żeby sobie przebaczać.

 ŻEBY KAŻDA CZARODZIEJKA PO TRZYDZIESTU LATACH NIE STAŁA SIĘ CZAROWNICĄ....

No i co Wy na to ostatnie zdanie? Ja, spać nie mogę, bo trzydzieści lat dawno już za mną /śmiech/!!!

sobota, 4 stycznia 2014

O tajemnicy….

Ostatnie dwa dni Starego Roku i dwa dni Nowego Roku spędziłam na kozetce poddając się licznym badaniom, na krzesełku niewygodnym biorąc kolejną kroplówkę z herceptyną, na zaglądaniu panu lekarzowi w oczy,
 na uśmiechu do zmęczonej pani pielęgniarki, na obojętności na kolejne opowiadanie o ciężkiej chorobie, jaką ponoć jest nowotwór...
 O ile wiem, to cukrzyca jest o wiele gorszym schorzeniem...
 I jeszcze czekałam na onkologicznych korytarzach słuchając z zaciekawieniem różnych tajemnic...

"Dzielenie się tajemnicami czasami łączy,
 a tego nie zawsze się pragnie".

 Wiecie, że Droga Mleczna to spiralna mgławica, w której jest sto tysięcy milionów gwiazd /tak piszą/, albo i więcej, bo kto naprawdę wie ile jest gwiazd...? I gdyby chciało się odbyć podróż z jednego końca na drugi z prędkością światła przez tysiąc lat, to i tak nie dotarłoby się nawet do połowy...
 I co z tego?
 A to, że ludzka natura jest jak Droga Mleczna, której poznanie nikomu do końca nie jest dane poznać w ciągu jednego krótkiego życia.
 I co by nie powiedzieć o człowieku; jest on tajemnicą – z tajemnicy przybywa i w tajemnicę odchodzi.


         /zdjęcie z internetu. Wybrałam zrobione w Afryce, bo tam niebo z                                                                           gwiazdami najpiękniejsze/

P.S
Początek Nowego Roku zastał mnie na rozważaniu tajemnicy...
„W każdym człowieku powinno być  coś, o czym wie tylko on sam. Człowiek  bez choćby jednej tajemnicy, jest jak orzech, z którego po rozłupaniu zostaje sama skorupa. Ludzie za często dbają tylko o skorupę” /D.Terakowska/
Najpowszedniejsza rzecz zyskuje urok, gdy się ją zachowuje w tajemnicy, a z drugiej strony trzeba chcieć zrozumieć choć trochę tajemnic, które nas otaczają... Aby je zrozumieć trzeba pytać i nigdy nie tracić tej świętej ciekawości...
Na dzisiaj: jestem zmęczona tajemnicami /śmiech/!

wtorek, 31 grudnia 2013

O złotej rybce….

A może tak przed końcem roku wypadałoby spełnić swoje trzy życzenia... Hmm, gdzie znaleźć, raczej złowić złotą rybkę?
 Są jeszcze gdzieś złote rybki spełniające życzenia?
 W dzisiejszych czasach ludzie potrzebują złotych rybek...?

  Nad piękne jezioro przyjeżdża pewien pan. Robi dużo hałasu swoją złotą limuzyną i nie wygląda na człowieka, który przyjechał łowić ryby. Wystrojony kosztownymi łańcuchami, pierścienie na palcach, w ręce kosztowna wętka i cała reszta.
 Siedzi sobie na złotym krzesełku, popala cygaro...
 Ptaki przestały śpiewać, patrzą przekręcając ptasie głowy raz w prawo, raz w lewo i... czekają.
 Po długim siedzeniu przy wędce poruszył się spławik. Wreszcie ryba! Powiedział sam do siebie rybak złoty!
 Patrzy, złowił złotą rybkę, ogląda ją z pogardą i już ma wyrzucić, kiedy rybka nagle się odzywa trzepiąc długimi rybimi rzęsami i mówi:
 - Poczekaj, a trzy życzenia?
 – No dobra, byle szybko – co chcesz?






P.S
Potrzebujemy złotych rybek czy raczej nie...?
Moje życzenia spełniają się i bez złotej.
A Wasze życzenia spełniły się tego roku?
„Istnieją dwa powody, które nie pozwalają ludziom spełnić swoich marzeń. Najczęściej po prostu uważają je za nierealne. A czasem na skutek nagłej zmiany losu pojmują, że spełnienie marzeń staje się możliwe w chwili, gdy się tego najmniej spodziewają. Wtedy jednak budzi się w nich strach przed życiem rzucającym nowe wyzwania, strach przed utratą na zawsze tego, do tego do czego przywykli.” /P.Coelho/
Czy prosiłabym złotą rybkę o zdrowie?
Prosiłabym raczej o moc ducha w przyjmowaniu tego nowego wyzwania, o wolność od choroby, bo nawet do kataru można być przywiązanym grubym łańcuchem...
Wiem jedno, że błogosławieństwo, na które się nie godzimy, z czasem obraca się w przekleństwo.
Dni w życiu nie są jednostajne... Życzę Wam, abyście zawsze pamiętali o tym, że kiedy czarne chmury zasłonią Wasze słońce trzeba, jak orzeł, przedzierać się przez te chmury i dać poznać innym, że słońce jednak nie gaśnie...   

niedziela, 29 grudnia 2013

O kolędowaniu...

W Rudniku nad Sanem mamy Dom Dziecka.
 W Boże Narodzenie dzieci z najmłodszej grupy przed snem śpiewają kolędę, która staje się kołysanką. 
Kołysanka kolędowa śpiewana jest przez Ciocię czyli siostrę zakonną każdemu dziecku. Znacie tę kolędę: Lulajże, Jezuniu, moja perełko... ,
 ale zamiast Jezuniu śpiewa się:
 lulajże, Antosiu, moja perełko,
 lulajże, najśliczniejsze świata słoneczko,
 lulajże, moje pieścidełko,
 lulajże, prześliczna oczom gwiazdeczko...
 Ostatnie dziecko ululane kołysanką kolędową i ciocia pomyślała, a właściwie miała nadzieję, że Małe Towarzystwo zasnęło snem ludzi szczęśliwych, a tu znad poduszki rozlega się zaspany głos:
 Ciociu, raz jeszcze Bartusiu...




P.S
Jedna z wychowanek została adoptowana i spędzała pierwsze Święta Bożego Narodzenia w nowej rodzinie. W czasie trwania świąt zadzwoniła nowa mama dziewczynki i chciała rozmawiać z siostrą, która była odpowiedzialna za Wandzię.
- Siostro, Wandeczka płacze i mówi, że źle śpiewamy kolędę „Lujajże, Jezuniu...”, i nie potrafi nam wytłumaczyć, jak trzeba ją śpiewać.
Jak śpiewacie tę kolędę w Rudniku?

                                Lulajże, Wandeczko, moja perełko,  
          lulajże, prześliczna oczom gwiazdeczko...

sobota, 28 grudnia 2013

O spotkanych ludziach...

                                      Człowiek jest zawsze niespodzianką.
                                      Otchłanią, którą można zgłębić.
                                      poznawać lub...
                                      ominąć.






P.S
Nie wiem, jak Wy, ale ja zdecydowanie, bez usprawiedliwiania... za często omijam. Można rozmawiać, patrzeć w oczy, nawet dobrze radzić, pisać długie listy, a jednak... omijać.

wtorek, 24 grudnia 2013

O drzewku...




Chciałabym 
 przygotować w tych dniach,
drzewko Bożonarodzeniowe
bardzo specjalne
 i zawiesić zamiast prezentów,
 IMIONA
 wszystkich moich przyjaciół. Tych z bliska
 i tych z daleka. Tych „od zawsze” i tych, których
   mam teraz.
 Tych, których widuję codziennie, i tych, których spotykam
 czasami.
 Tych, o których zawsze pamiętam i tych,
 o których często zapominam.
Tych stałych i tych niestałych. Tych z czasów
radosnych i tych z czasów trudnych. Tych, których niechcąco zraniłam,
 i tych, którzy niechcący mnie zranili. Tych, których znam
 głęboko, i tych których znam tylko z widzenia.
 Tych, którzy coś mi zawdzięczają i tych, którym ja zawdzięczam wiele.
 Przyjaciół cichych
 i przyjaciół ważnych. Dlatego wymieniam ich wszystkich, wszystkich przyjaciół, którzy
 przeszli przez moje życie. Tych, którzy czytają tę wiadomość i tych, którzy jej nie otrzymają.
 Drzewko z głębokimi korzeniami, aby Waszego imienia nikt nigdy nie wyrwał.
 Drzewa, które zakwitnie w przyszłym roku, przyniesie nam radość, zdrowie, miłość i pokój.
 Obyśmy dzięki Bożemu Narodzeniu mogli spotkać się na nowo dzieląc najlepsze życzenia
 nadziei,
dając coś
 ze szczęścia tym,
 którzy je całkowicie utracili.

RADOSNYCH ŚWIĄT







P.S
Zabieram Was na Pasterkę i oddam Bogu, który przychodzi w tę szczególną NOC, bo co innego mogę zrobić..., jak nie oddać Waszych radości, smutków Temu, któremu zawierzyłam swoje życie i zawierzam Wasze, bo nie znajduję
innego pomysłu na to życie tutaj i teraz...


                                         ..., bo u Boga droga
                                                  i masz tyle, ile dasz...



Zawsze, ilekroć uśmiechasz się do swojego brata i wyciągasz do niego ręce, jest Boże Narodzenie. Zawsze, kiedy milkniesz, aby wysłuchać, jest Boże Narodzenie. Zawsze, kiedy rezygnujesz z zasad, które jak żelazna obręcz uciskają ludzi w ich samotności, jest Boże Narodzenie. Zawsze, kiedy dajesz odrobinę nadziei „więźniom” , tym, którzy są przytłoczeni ciężarem fizycznego, moralnego i duchowego ubóstwa, jest Boże Narodzenie. Zawsze, kiedy rozpoznajesz w pokorze, jak bardzo znikome są twoje możliwości i jak wielka jest twoja słabość, jest Boże Narodzenie. Zawsze, ilekroć pozwolisz by Bóg pokochał innych przez ciebie, zawsze wtedy, jest Boże Narodzenie /Matka Teresa z Kalkuty/


Dziękuję za wszelkie przejawy życzliwości, życzenia... Zapewniam raz jeszcze: PAMIĘTAM, i pamiętać będę zawsze z UŚMIECHEM! 
Wasza Judyta