wtorek, 20 sierpnia 2013

Serce z białych kamieni

Historia, którą przeczytacie nie jest moja i nie wiem, kto ją napisał, prawdopodobnie Misjonarz. To wszystko mogło się wydarzyć w każdym  miejscu na ziemi.
Właśnie dzisiaj wpadła mi w ręce, po kolejnym dniu, który został mi podarowany...

"Znajduję się w autobusie jadącym przez pustynię Syryjska do miasta Rakkah. Jest - rzadko tu spotykany - słotny dzień. Tereny pełne błota i wilgoci. Autobus, stary grat, trzęsący na wybojach niemiłosiernie, nosi w tych stronach nazwę "hop-hop". W środku bardzo duszno, parno. Kłęby dymu z papierosów, zapach spalin i benzyny. "Hop-hopem" przewozi się tu wszystko: kozy, szafy, jakieś podejrzane, ogromne pakunki, zgniłe owoce. Prawie wszyscy pasażerowie - to Beduini: żółte zęby, brudni, wychudłe twarze, krzykliwy jazgot niezrozumiałego narzecza. Mimo, że znam arabski, z tego dialektu wychwytuję tylko poszczególne słowa.
Jestem zmęczony. Do bolącej głowy wdzierają się złe, niechętne myśli: tacy właśnie są - wstrętni, zaściankowi, biją swoje żony, dużo piją, leniwi, żyją nędznie, sami sobie winni. Żeby już skończyła się ta podróż. Żeby już wyjść z zaduchu, krzyków, spośród kłębowiska tych okropnych ludzi...
Dojeżdżamy do Rakkah.
I nagle, na zboczu zielonego wzgórza - spadł przecież deszcz,
niecodzienny widok: ułożone z białych kamieni, ogromnej wielkości serce.

Widoczne z odległości kilku kilometrów. Ktoś zadał sobie niesamowitą pracę. Może zakochany, może obdarowany, może szczęśliwy po prostu - nie wiem. Ale na pewno Beduin.
Rodak tych, którzy mnie otaczają. I to serce sprawia, że mięknie moje serce. Patrzę na nich inaczej.
Znikają niedobre myśli i całe to poprzednie, mroczne nastawienie.
Ten wyzywający krzyk serca, które chce coś ważnego powiedzieć nadjeżdżającym z pustyni, zmienia moje serce."



P.S
Po przeczytaniu tej opowieści i moje serce nie jest już tak zbuntowane, jak dzisiejszego ranka... Co jest prawdą o mieście Rakkah, Beduinach, pociągu, o mnie... Czy wnętrze autobusu, czy serce na zielonym wzgórzu, co jest bardziej prawdziwe?

Może dopiero suma "SERCA" i "AUTOBUSU" jest prawdą o życiu tam i tutaj i w ogóle?

Bogu niech będą dzięki za tego Misjonarza i Jego historię!
Miłość jest mocniejsza niż wszelkie zło, cierpienie, śmierć!
Ona przekształca naszą codzienność, rozklekotany "hop-hop" życia w coś wartościowego, w coś, co nabiera smaku dobra, sensu, wieczności...




niedziela, 18 sierpnia 2013

O sercu dla siebie...

"Jakże mógłbyś być pełnym i prawdziwym Człowiekiem, gdybyś sam siebie zgubił? Wszak Ty także jesteś Człowiekiem. Aby swe człowieczeństwo wypełnić i określić, musisz mieć Serce nie tylko dla wszystkich innych, lecz również dla samego siebie. Cóż by to była za korzyść - wedle słów Pana - gdybyś wszystkich ocalił i wspomógł, a siebie jednego postradał? Jeśli więc wszyscy Ludzie mają prawo do Ciebie rościć, takoż i Ty powinieneś być jednym z tych ludzi, mających prawo od Ciebie rościć. Bacz, iżbyś nie był jedynym, który niczego od Ciebie nie otrzymuje. Jak długo jeszcze obdarzać  będziesz innych uwagą, a samego siebie nie? Weź przeto pod uwagę: polub siebie".







P.S
I kto by pomyślał, że pierwszy antystresowy poradnik psychologiczny napisał mnich Bernard z Clairvaux. W każdych czasach można być umęczonym, zestresowanym i przepracowanym... Jakże łatwo zapomnieć o sobie nawet podczas... wakacji! Jedynym lekarstwem na przemęczenie i wypalenie jest CZAS, ale chodzi o CZAS, którym trzeba po prostu obdarować siebie. Nie oddawać go całego innym ludziom, zadaniom, projektom, cudzym celom, obcym potrzebom. Zatracić siebie czy zgubić - jak pisał św. Bernard - to utracić radość życia. Trzeba "raz po raz, znowu i znowu" przypominać sobie o swoich pragnieniach, marzeniach i tęsknotach i zatrzymać się w pędzie, tym wakacyjnym także.... / w.g E.Woydyłło/

poniedziałek, 12 sierpnia 2013

O zdziwieniu...

... i zadaje sobie pytanie: skąd on to ma...
-  Mamo, Bóg mi powiedział, że jak człowiek zapomni o Bogu,
 to mu serce twardnieje... Powiedział znad zabawek mały Piotruś.

 Mama pracowała przy sobotnim obiedzie, zadowolona z życia, ale nie tak całkowicie, pogubiła się ostatnio i nie może pozbierać myśli i serca. Odłożyła marchewkę i popatrzyła z ciekawością i zdziwieniem na syna.
 – Piotrusiu, a kto ci to powiedział? 

– Jak, to kto... Bóg. Odpowiedział Piotr ze zdziwieniem 
w głosie, jak można nie wiedzieć tak oczywistych rzeczy!

 – Bóg do ciebie przyszedł, widziałeś Go... 
Pyta dalej stroskana mamusia.

 – Oj, mamo, nie przyszedł i wcale nie musi przychodzić, tak jak ty, ale jak odstawię na chwilę zabawki, to takie myśli przychodzą mi do głowy...



 Ojciec z synem spacerują po parku. 
 Tata zamyślony, syn ugania się za wiewiórką, słońce świeci, ptaki śpiewają...
 - Tato, a tobie przydałaby się dobra spowiedź!
 – Synku, a dlaczego tak uważasz, pyta zdziwiony ojciec.
 – Nie wiem dlaczego, ale tak będzie najlepiej dla ciebie...



 Wiecie, oświeciło mnie! Z przykrością muszę powiedzieć, że nie dorastam do pięt sobie sprzed czterdziestu i więcej lat...
 Wszystko było takie proste i oczywiste!





P.S
Trzeba chodzić z pytaniami, udrękami... Pan Bóg przemówi w swoim czasie przez ludzi, zdarzenia... I jak to powiedział pewien Mały Człowiek: Nie wiesz, że Pan Bóg jest Wszchmogący i nikt mu nie podskoczy!!!!
I kto mi powie skąd on to ma???

poniedziałek, 29 lipca 2013

O Krybi i połowie ryb…

Nasze bałtyckie plaże mienią się kolorami i gwarem…, ale takich widoków nie widziałam i nie zobaczę nad naszym Bałtykiem...








 Tysiące ludzi odpoczywa nad różnymi wodami.
 Kamerun ma to szczęście, że na zachodzie ma dostęp do Oceanu Atlantyckiego. W Zatoce Gwinejskiej znajduje się miasto Krybi i kilometry plaży porośnięte palmami.





 Nazwa miasta pochodzi od słowa "Kiridi", które oznacza
 "malutki człowiek", czyli Pigmej.
 Społeczność Pigmejów nadal tutaj żyje. Krybi i okolice, to najlepsze miejsce w Kamerunie do popływania, plażowania i zjedzenia najsmaczniejszych krewetek o każdej porze dnia i nocy!
  Przy zachodzącym słońcu, na stole zbitym z kilku desek, na którym leży liść bananowca a na nim pełna miska przygotowanych krewetek.
 Ocean, lekki wietrzyk i zastaje cię, przy oblizywaniu palców po krewetkach, kameruńska noc usiana milionami gwiazd…









 Na świecie jest wiele pięknych plaż, ale te w Krybi są jedyne w
 swoim rodzaju! Plaże są bardzo czyste /jeszcze/.
 Można powiedzieć, że las tropikalny wchodzi do oceanu i moczy swoje korzenie w oceanicznej wodzie. 
Osoby prywatne, firmy mają  swoje posesje, które są w wielu wypadkach usytuowane prawie w oceanie /smiech/!










Atrakcją tej okolicy jest wodospad "La Lobe", który wpada bezpośrednio do oceanu. Rano można spotkać ludzi, którzy zakładają specjalne koszyki na połów słodkowodnych krewetek, które spadają wodospadem do oceanu. Wędrując plażą, co jakiś czas spotykasz jakąś rzeczkę, strumyk, który kieruje się w stronę wielkiej wody. W okresie kolonizacji miasto posiadło duży port morski, który służył do transport drewna, dziś port nie funkcjonuje, cumują w nim żaglówki, jachty i mówię Wam jest na co popatrzeć! Od kilku lat w zatoce stacjonuje okręt, który obsługuje rurociąg z ropą naftową biegnący z Czadu. Hmm, coś za coś, albo czysta woda, albo dostęp do ropy… 





Ocean Atlantycki w Zatoce Gwinejskiej nie zawsze jest przychylny wczasowiczom i zwykłym mieszkańcom licznych nadmorskich wiosek, które żyją z połowu oceanicznych ryb i krewetek.
 W lipcu i sierpień turystów z innych części świata, jak na lekarstwo… pora deszczowa, pada. Pogoda w przysłowiową kratkę!
 Miejscowi, czyli Kameruńczycy w wolne dni od pracy przyjeżdżają do Krybi i nie straszna im ta deszczowa pogoda oraz wzburzony ocean! Najlepszymi miesiącami do plażowania to grudzień, styczeń i luty!
 Nad duża wodą przysmakiem są świeże ryby i małże.
 Plaże w niektórych miejscach mają wiele skał, do których przyczepiają się skorupiaki. Gdy następuje odpływ kobiety specjalnymi nożami odłupują małże, które potem sprzedają za przysłowiowe grosze. 
 Raz do roku wybierałam się w te strony.
 Codziennie wschody i zachody słońca.
 Rano podglądanie poławiaczy krewetek.
  Spacery plażą…
 I każdego dnia /nie do znudzenia/ na talerzu były ryby i krewetki! 

 Przed wschodem słońca rybacy na swoich czółnach wypływają 
w morze. Zarzucają sieci i wracają na brzeg.
  Południową porą rozpoczyna się mozolne wyciąganie sieci. Nad brzegiem czekają ci, którym marzy się od samego rana świeża rybka!
 Połów bywa bogaty, ale często okazuje się, że sieci są prawie puste…







 Może nasze Krybi nie jest jak Makaraska w Chorwacji…, ale zapewniam Was, że jeszcze jest na wskroś afrykańskie! Możesz zjeść, jak już wspomniałam, pysznie przygotowane krewetki na liściu bananowca przy stole z dwóch desek, do którego podpływają leniwe fale oceanu...
 O przestrzeni do spacerowania białymi plażami nie wspomnę. 





P.S
Jadąc w stronę Limbe natraficie na  plaże, które położone są u stóp masywu górskiego Kamerun nad zatoką Biafra i są czarne, bo powstały z materiału wulkanicznego. Tak więc w Kamerunie mamy białe i czarne plaże! Słońce nad białymi i czarnymi plażami jest to samo /śmiech/!

       

czwartek, 25 lipca 2013

O księżycu…


Księżyc spać nie daje, jest piękny!
 Nie da się dzisiaj na niego rzuci tylko okiem kontrolnie...
”Pewnej nocy takiej jak ta, nad jeziorem Bodeńskim, Beethoven skomponował swoją Sonatę Księżycową. To jakby łzy zamienione na nuty.
 W świetle księżyca jest jakaś moc, a w jego ciemności smutek...
 Jednak nie zawsze ciemność jest smutkiem, czasem jest konieczna.
 Dla snu, dla odpoczynku, dla przemyśleń i do samotności. 
Samotność, tak jak noc jest potrzebna. Ona buduje, sprzyja spotkaniu człowieka z jego najbardziej ukrytym ja, które często nam się nie podoba..., ale nie traci przez to znaczenia” /A. Beccera/



Jadąc późną nocą z Yaounde do Doume zobaczyłam, że coś płonie pomarańczowym ogniem. Przestraszyłam się myśląc, że płonie wioska, a może wysuszona dżungla... Okazało się, że tak płonął księżyc, który wynurzył się z ciemnego lasu, a potem znów utonął w afrykańskim buszu i zerkał spomiędzy konarów drzew mamiąc mnie swym widokiem... /zdjęcie nie moje i nie z Afryki/




P.S
Na spotkanie ze sobą trzeba iść zawsze z prawdą. Chciałoby się jakiegoś luzu, wygody, kompromisu... Jeśli prawda o sobie samym drażni, nie podoba się nam, zaczynamy szukać kompromisu, luzu, wygody i zaczyna nam być z tą naszą pradwą o sobie dobrze, ale tylko do czasu następnej samotności, bo nasze najgłębsze ja nie da się oszukać... Jeśli prawda kogoś drażni, to co nas tak naprawdę pociągnie...?

sobota, 20 lipca 2013

O słowach...

Do Kartezjusza przybył przyjaciel. Od progu woła:
 - Słuchaj, muszę coś ci powiedzieć, ale historia! 
– A jest to konieczne, abym o tym wiedział? Zapytał Kartezjusz.
 – Hmm..., konieczne, to może nie jest, ale co ci szkodzi wiedzieć...
 – Jeśli nie jest konieczne, to nie będę sobie tym głowy zaprzątać! Przyjaciel nadal nalega...
  Kartezjusz zadaje następne pytanie: 
- To, co chcesz mi powiedzieć jest aby prawdziwe?
 Przyjaciel robi wielkie oczy i mówi: - Skąd mogę to wiedzieć Kartezjuszu!
 -  Więc powiedz mi jeszcze, rzecze Kartezjusz, czy owa wiadomość jest mi potrzeba do szczęścia ?
 – Gdyby się nad tym trochę zastanowić, to nie jest potrzebna Tobie do szczęścia...
 Mamy taki piękny poranek, więc daj mi spokój z tą wiadomością, 
która nie jest ani konieczna, ani prawdziwa, ani potrzeba do szczęścia!  Idziemy, napijemy się wina i nie będziemy zajmować się niepotrzebnymi słowami...
 „Żyjemy w świecie, w którym słowa stały się tanie. Słowa nas pochłaniają. W reklamach, na tablicach ogłoszeniowych, w broszurkach, książeczkach i książkach, na tablicach szkolnych, przezroczach, luźnych kartkach, ekranach, wreszcie w dziennikach. Słowa poruszają się, migoczą, obracają się, rosną, jaśnieją i pochlebiają nam. Widzimy je w różnych wielkościach i rozmaitych kolorach – ale w końcu mówimy:
 „No cóż, to są tylko słowa”.
 Mnożąc się, słowa tracą na wartości...
 A jednak potrzebujemy słów, by wiedzieć, co robić, albo jak to robić, gdzie się udać, komu zawierzyć, komu ufać...” /H. Nouwen/

  Istotą słowa jest PRAWDA.



W języku hebrajskim słowo „mówić” i słowo „stwarzać” jest tym samym słowem. Dosłownie tłumacząc jest tam powiedziane, że „Bóg powiedział światło i stało się światło”. Mówienie oznacza stwarzanie... 
Więc jakie powinny być słowa?
 Powinny stwarzać i przyczyniać się do naszego wzrostu i harmonii wewnętrznej... A jak jest w dzisiejszym świecie z moim i Twoim, z naszym  słowem...?

/Zdjęcie z internetu,
w którym znajdziesz prawie wszystkie słowa, ale nie jestem pewna czy prawdziwe!/





P.S
„Ci, którzy mówią, że słowo nie ma mocy, nie wiedzą nic o ich naturze. Dobrze użyte słowa potrafią wykończyć reżim, zamienić czułość w nienawiść, dać początek religii, a nawet wojnie. Słowa mogą być pasterzami kłamstw; najlepszych z nas mogą poprowadzić na rzeź”. /J.Harris/

czwartek, 18 lipca 2013

O porannych wakacyjnych pogaduszkach...

Dowiedziałam się poranną porą, że...
 – Miłość bez pocałunków to jak czekolada bez sera...
 Oniemiałam! Nigdy nie piłam czekolady z serem! Ciekawe jaki to smak...
 Może znacie ten smak...


 – A miłość bez rozsądku to jak jajko bez soli...
 To porównanie lepiej rozumie, choć jajko można zjeść także bez soli, nieprawdaż?


 – Kobiety są jak róże: niby zpełnie do siebie podobne, a jednak zapach, forma i kolor każdej z nich jest trochę inny... 
Z tym zdaniem zgadzam się całkowicie!




P.S
 „To dopiero była miłość, a nie to, co pokazują w tej głupiej skrzynce /telewizor/. A ty? Jak długo będziesz odkładać miłość na później?
Kiedy zaczną jeść cię robaki? Nie czekaj!
Czas jest jak sęp, który wydziobuje nam życie. Nie zostawiaj na jutro tego, co możesz kochac dziś...”.