czwartek, 3 października 2013

O bajce z morałem…

To prastara legenda z Australii...
Był sobie kiedyś młody wojownik o imieniu Walla, który zakochał się w pewnej dziewczynie, Moorze, a ona w nim. Walla przeszedł plemienną ceremonię wtajemniczenia, stał się mężczyzną i mógł się ożenić z którąkolwiek kobietą z plemienia pod warunkiem, że nie była już mężatką i chciałaby go. A Moora go chciała. Walla nie mógł znieść myśli o rozstaniu z ukochaną, lecz tradycja wymagała, by wybrał się na polowanie, z którego trofea miały być przeznaczone na podarki dla rodziców narzeczonej. Dopiero później mógł się odbyć ślub. Pięknego poranka, kiedy na liściach drzew, krzewów i kwiatów lśniła rosa, Walla wyruszył na polowanie. Moora podarowała mu białe piórko kakadu, które Walla wpiął we włosy. Podczas nieobecności Walii Moora poszła zbierać miód na wesele. Niełatwo go było znaleźć, musiała odejść od obozowiska dalej niż zwykle. Trafiła do doliny pełnej wielkich kamieni. W dolinie panowała niezwykła cisza, nie słychać było ptaków ani owadów. Miała już stamtąd odejść, kiedy dostrzegła gniazdo z wielkimi białymi jajami, największymi, jakie kiedykolwiek widziała. Muszę je zabrać na wesele, pomyślała i sięgnęła ręką do gniazda. W tej samej chwili usłyszała, że coś wielkiego przesuwa się po kamieniach, i nie zdołała odskoczyć ani nawet otworzyć ust, a już olbrzymi brunatnożółty wąż owinął się wokół jej pasa. Moora walczyła, lecz nie udało się jej uwolnić. Popatrzyła w błękitne niebo nad doliną i próbowała wezwać Wallę, lecz nie miała już powietrza w płucach i nie zdołała wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Wąż zaciskał się wokół niej coraz mocniej, aż w końcu wydusił z niej całe życie, pogruchotał wszystkie kości w ciele. Potem popełzł z powrotem w cienie, z których się wynurzył, gdzie nie dało się go dostrzec, bo jego kolory zlewały się z grą świateł i cieni wśród drzew i kamieni w dolinie. Upłynęły dwa dni, zanim znaleziono ciało Moory. Rodzice dziewczyny byli niepoceszeni, matka z płaczem pytała ojca, co powiedzą Walli po jego powrocie do domu. Ognisko już dogasało, kiedy następnego dnia o świcie Walla powrócił z polowania. Chociaż wyprawa była pełna trudów, krok miał lekki, a oczy błyszczące i wesołe, bo wiodła go miłość. Podszedł do rodziców Moory, którzy w milczeniu siedzieli przy wygasającym ognisku.
„Oto moje dary dla was” – powiedział. Przyniósł kangura, wombata i uda emu.
„Wróciłeś akurat w czas na pogrzeb, Walio, ty, który miałeś być naszym synem” – odpowiedział ojciec Moory.
Walla, wstrząśnięty, ledwie zdołał ukryć swój żal i smutek... Ponieważ był dzielnym wojownikiem, powstrzymywał łzy i spytał chłodno: „Dlaczego jeszcze jej nie pochowaliście?”.
„Ponieważ znaleźliśmy ją wczoraj wieczorem” – odparł ojciec. „Wobec tego pójdę za nią i będę się domagał powroty jej ducha. Nasz wirinun, czarownik, może uleczyć jej pogruchotane kości, a ja na powrót tchnę w nią życie”.
„Jest za późno  – powiedział ojciec Moory. Jej duch już powędrował tam, gdzie udają się duchy wszystkich zmarłych kobiet. Ale ten, kto ją zabił, wciąż żyje. Znasz swój obowiązek, synu?”
Walla bez słowa odszedł do jaskini, w której mieszkał wraz z innymi nieżonatymi mężczyznami z plemienia. Upłynęło kilka miesięcy, a Walla wciąż nie uczestniczył w śpiewach i tańcach, tylko siedział samotnie. Niektórzy uważali, że chciał, aby serce mu stwardniało i zapomniało o Moorze. Inni przypuszczali, że planuje wyprawę do królestwa śmierci kobiet. „To mu się nigdy nie uda – twierdzili.
W końcu do ogniska przyszła pewna staruszka.
„Mylicie się – powiedziała. On po prostu zatopił się w myślach o tym, w jaki sposób ma pomścić swoją ukochaną. Wydaje się wam, że wystarczy wziąć włócznię i zabić Bubbura, wielkiego brunatnożółtego węża? Nigdy go nie widzieliście, ale ja w młodości raz go spotkałam. I tego dnia posiwiały moje włosy. To najstraszniejszy widok, jaki można sobie wyobrazić. Uwierzcie moim słowom. Bubbura można pokonać tylko na jeden sposób: odwagą i przebiegłością, a tego, jak sądzę, młodemu wojownikowi nie brakuje”.  Następnego dnia Walla podszedł do ogniska. Oczy mu błyszczały, wydawał się niemal uradowany, kiedy pytał, kto wybierze się z nim zbierać gumę.
„Przecież mamy gumę – odparli zaskoczeni takim dobrym humorem Walli młodzi mężczyźni. Możemy ci dać”.
„Chcę mieć świeżą gumę” – oświadczył. Śmiejąc się powiedział: „Chodźcie ze mną  pokażę wam, do czego mi potrzebna guma”. Zaciekawieni ruszyli za nim, a kiedy już nazbierali gumy, Walla zaprowadził ich do doliny z wielkimi kamieniami. Tam na najwyższym drzewie zbudował podest, a towarzyszom kazał wycofać się do ujścia rzeki. Na drzewo zabrał tylko swego najlepszego przyjaciela. Stamtąd zaczęli wzywać Bubbura po imieniu, aż echo potoczyło się przez dolinę, a słońce wzeszło na niebie. I nagle pojawiła się brązowożółta głowa, która kołysała się w przód i w tył, szukając miejsca, z którego dochodziło wołanie. Wokół niej roiło się od mniejszych żółtobrązowych węży, które najwyraźniej wykluły się z jaj, widzianych przez Moorę. Walla i jego przyjaciel ugnietli z gumy wielkie kule. Kiedy Bubbur ujrzał ich na drzewie, otworzył paszczę, wysunął język i wyciągnął się do nich. Słońce stało teraz w zenicie i białoczerwona paszcza węża aż lśniła. W momencie kiedy wąż zaatakował, Walla cisnął największą gumową kulę wprost w otwartą gardziel węża, który odruchowo zamknął paszcze, wbijając zęby w gumę. Bubbur opadł na ziemię, lecz nie mógł pozbyć się gumy, która skleiła mu pysk. Walli i jego przyjacielowi udało się powtórzyć tę sztuczkę z mniejszymi wężami i wkrótce wszystkie zostały unieszkodliwione. Wtedy Walla wezwał pozostałych mężczyzn. Ci nie okazywali litości, uśmiercili wszystkie węze. Bubbur zabił przecież najpiękniejszą dziewczynę plemienia, a potomstwo węża mogło pewnego dnia osiągnąć takie same rozmiary jak on.
Od tego dnia groźnego brązowożółtego węża Bubbura rzadko można spotkać w Australii, ale ludzki strach z każdym upływającym rokiem czyni go dłuższym i grubszym...

I jaki z tego morał według autora tej bajki?
Że miłość to większe misterium niż śmierć. I że należy wystrzegać się węży...





P.S
Mój morał brzmi inaczej. Mściwość to większe misterium niż śmierć i należy wystrzegać się węża nienawiści...

wtorek, 1 października 2013

O walizce...


Życie jest jak walizka; ciężko ją nieść i... zostawić szkoda.





P.S
Nie wiem, jak tam Wasze walizkowe Życie, ale moje zakonne musi się zmieścić w jednej walizce, a może w trzech /śmiech/, bo nigdy nie wiadomo, gdzie będzie trzeba targać bagaże…
Już wiem, gdzie będę targać bagaże... do Warszawy tym razem.

niedziela, 29 września 2013

O kaktusiarni...

Kaktusy nagminnie kwitną w naszym polskim klimacie w miesiącu maju
 i czerwcu. Wyobraźcie sobie tysiące, różnorodnych kaktusów zebranych w jednym miejscu, które kwitną kolorami tęczy...
 Wybierałam się jak przysłowiowa sójka za morze i w końcu wybrałam się kilka dni temu do największej kaktusiarni w Polsce, i jednej z największych w Europie.
 W siedmiu szklarniach zgromadzono kolekcję kaktusów, agaw, wilczomleczy oraz innych sukulentów liczącą ponad
 2 miliony sztuk, reprezentujących ponad 6,5 tysiąca różnych gatunków
 i odmian tych roślin. Najstarsze okazy liczą w tejże kolekcji prawie 40 lat, a część z nich z trudem mieści się w niskich szklarniach.





 Kaktusiarnia znajduje się w Rumii i jest atrakcyjnym miejscem na wybrzeżu odwiedzanym przez wycieczki i turystów. Kolekcja kaktusów jest prywatną własnością państwa Andrzeja i Łucji Hinz. Kaktusiarnia ma swoją tradycję pokoleniową. Właściciele nie tylko przywożą gatunki z całego świata, aby stworzyć kolekcję, ale przede wszystkim dbaja o to, aby w tym miejscu można porozmawiać o pasji hodowania kaktusów. Dziadek pana Andrzeja przed wojną miał małą kolekcję kaktusów. Rumia była kiedyś zapleczem marynarzy, którzy przywozili różne rośliny i w ten sposób różnego rodzaju kaktusy znalazły się w gospodarstwie dziadka, a potem ojca pana Andrzeja. Gospodarstwo było wielotowarowe: pomidory, kalafiory, róże, pelargonie i... kaktusy.






 Z biegiem czasu kaktusy stały się pasją, które powoli wypierały wszystkie inne warzywa i kwiaty. Liczne znajomości z właścicielami innych kaktusiarni w Polsce jaki i w Europie, założenie Towarzystwa Miłośników Kaktusów w Gdańsku i rosnąca kaktusowa pasja udzieliła się panu Andrzejowi. Pan Andrzej mówi, że kaktusy były w rodzinie od zawsze, wszystko było związane z kaktusami. Pan Andrzej zna nazwy wszystkich kaktusów w języku łacińskim, aby bezbłędnie porozumieć się z innymi 
                                    miłośnikami kaktusów z różnych stron świata.
 Polak, który lubuje się w kaktusach zrozumie o jaki kaktus chodzi, jeśli powiem: chcę kupić „fotel teściowej”, ale Japończyk nie zrozumie, że chodzi o Acanthocalycium glaucum. Więc pasjonat na skalę międzynarodową jest znawca łacińskich nazw kaktusów!





 Całą kaktusiarnie państwo Hinz prowadzą hobbystycznie. Wstęp jest bezpłatny. Kaktusiarnia prowadzi sprzedaż kaktusów i innych roślin sukulentycznych. Przegapiłam czas kwitnięcia większości kaktusów. Coś niecoś ucieszyło moje oko, co widać na załączonych fotografiach. Okres kwitnięcia kaktusów trwa zazwyczaj bardzo krótko.
 U niektórych gatunków kwiat pojawia się tylko przez jeden dzień i to pod warunkiem dobrego nasłonecznienia. Są i takie, które kwitną tylko nocą, a ich kwiaty zapylają nocne ćmy i nietoperze. Obecnie kaktusy występują w uprawie i jako zdziczałe rośliny na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy. I nie zawsze cieszą oko. Wiele gatunków kaktusów stało się powszechnymi chwastami, z którymi się walczy, jak na przykład z kaktusem Cylindropunti, który w Australii uznawany jest za szkodnika.







 Kaktusy te charakteryzują się niespotykaną żywotnością i tempem rozrastania się, przez co stanowią zagrożenie dla lokalnej flory. Ciekawym gatunkiem są kaktusy leśne, rosnące na drzewach albo czasami przytwierdzone do skalnego podłoża. Inne z kolei przypominają prawdziwe kamienie. Charakterystyczne dla kaktusów są ciernie, które mogą być o różnym odcieniu, zabarwieniu, i  mają niezwykle oryginalne kształty...





P.S
Mówi się często, że ktoś jest kłujący jak kaktus.... Każdy kaktus jednak kiedyś tam zakwita. Potrzebny jest tylko człowiek, który będzie go odpowiednio pielęgnował.  


piątek, 27 września 2013

O siódmym rozdziale...

„Każdy z nas ma swoją książkę... Jak w każdej książce są rozdziały.
Na przykład rozdział pierwszy traktujący o tym, co w twoim życiu było najpiękniejsze... Rozdział drugi to rozdział twoich dobrych uczynków, modlitw... Rozdział trzeci to twoja praca i praca nad sobą... Rozdział czwarty to twoje pragnienia, cele życiowe, marzenia... Piąty to Twoje relacje z ludźmi... Szósty to twoje złe strony i uczynki... Rozdział siódmy to Twoje okaleczenia i zranienia... Dwa ostatnie rozdziały otwiera się tylko w dwóch celach: by uzyskać przebaczenie i aby uzyskać uzdrowienie...
Co jednak ludzie czynią najczęściej...

Jesteś słynnym pisarzem, którego książki wprost znikają z półek księgarskich. Piszą o Tobie we wszystkich znaczniejszych gazetach. Postanowiłeś napisać dzieło życia, a w nim opisać swą historię. Stukałeś w klawiaturę komputera przez pół roku. Wreszcie odetchnąłeś. Skończyłeś pisać. Książka życia jest gotowa! Nosi tytuł „Moje życie”. Ma siedem rozdziałów, 1260 stron, a na każdej z nich znajduje się 46 wierszy. Kiedy poprawiłeś już wszystko, pobiegłeś do wydawnictwa. Po drodze uświadomiłeś sobie, że ludzie będą czytać twój siódmy rozdział! Będąc jeszcze na ulicy, przystanąłeś, wyjąłeś z teczki i zacząłeś pospiesznie czytać ostatni rozdział. Już po kilku wersetach doszedłeś do wniosku, że ten ostatni rozdział nie nadaje się do druku! Schowałeś ów siódmy rozdział pośpiesznie do kieszeni i z podniesioną głową wszedłeś do budynku wydawnictwa. Zostałeś zaproszony po kilku godzinach do gabinetu właściciela wydawnictwa. Siedzieliście naprzeciw siebie w bufoniastych fotelach, a on pełen podziwu przez siedemnascie minut zachwalał twoje dzieło. Byłeś dumny i szczęśliwy... Przeszkadzał ci jedynie ów siódmy uwierający rozdział, który wypychał kieszeń. „Książka jest świetna. Będzie z pewnością nominowana do wielu nagród literackich, a może nawet do Nagrody Nobla.
Jest wspaniała, ale miałem wrażenie, że zabrakło w niej jednego rozdziału...”
– spojrzał na ciebie zawieszonym wzrokiem. Bąknąłeś coś pod nosem i zbiegłeś schodami na ulicę. Zamyśliłeś się i nawet nie zauważyłeś, że kartki z siódmego rozdziału rozsypały się po chodniku. O stracie zorientowałeś się dopiero w domu. I mimo, że wróciłeś na ulicę i długo szukałeś, zagubiony rozdział już się nie odnalazł. Wydana książka cieszyła się ogromnym powodzeniem, sprzedała się w milionach egzemplarzy. Została przetłumaczona na kilka języków. Wreszcie otrzymałeś upragnione zaproszenie do Sztokholmu na wręczenie nagród dla najlepszych powieściopisarzy. Do zaproszenia dołączono bilet lotniczy i rezerwację w jednym z najlepszych hoteli. W czasie uroczystości siedziałeś w pierwszym rzędzie, pośród najwybitniejszych pisarzy. Wreszcie przyszedł moment odczytania nazwisk najlepszych autorów. Wyczytano ostatnie, czwarte nazwisko. Z ulgą odetchnąłeś, nie wyczytano ciebie. Trzecie nazwisko również nie było twoje... Po cichu liczyłeś na pierwsze miejsce. Niestety... Jako drugie nazwisko wyczytano ciebie. Byłeś rozczarowany. Ktoś napisał coś lepszego do ciebie. Zazdrość gryzła cię wewnątrz, wykręcała ci gałki oczne, ale czyniłeś wszystko, by nie dać po sobie tego poznać... i promiennie się uśmiechałeś. Po wręczeniu ci nagrody usiadłeś w fotelu i z zapartym tchem oczekiwałeś wyczytania laureata pierwszej nagrody. Kto napisał coś lepszego od ciebie? Pożerała cię ciekawość! Sala umilkła. Wyczytano nazwisko zupełnie nieznane w środowisku literackim. Wszyscy byli zdumieni. Ale kiedy przeczytano tytuł książki, wcisnęło cię w fotel z rozpaczy. Tytuł brzmiał:”Siódmy rozdział”... Najgorsze przeczucia szarpały ci wnętrzności. Przewodniczący komisji ze łzami w oczach wyznał wobec wszystkich zebranych, że w powieści odnalazł bliźniacze podobieństwo do swoich przeżyć. Chwila, w której wziął do reki „Siódmy rozdział”, była jednym z najpiękniejszych momentów jego życia. Jego szczere wyznanie głęboko poruszyło wszystkich. Długo opowiadał o tym, że żadna książka do tej pory nie zrobiła na nim tak wielkiego wrażenia. Po zakończonej uroczystości gnała cię tylko jena myśl: kupić tę książkę i przekonać się, czy czasem nie jest ona owym zagubionym rozdziałem! Wpadłeś do pierwszej księgarni, rzuciłeś pieniędzmi, wyszarpałeś zaskoczonej sprzedawczyni książkę z ręki i zanim ta wydała ci resztę, zatopiłeś wzrok w pierwszej stronie tekstu... Stałeś jak posąg. Oto w ręce miałeś swój rozdział, zagubioną cząstkę swojej książki! To, co najcenniejsze zostało przez ciebie odrzucone i zmarnowane, a ktoś inny zrobił na tym karierę...”.

                                          /Augustyn Pelanowski OSPPE "Siódmy rozdział"/


                                                /od urodzenia piszemy swój Siódmy Rozdział/






P.S
Tym, co jest w nas najcenniejsze, jest zwykle to, czego nie potrafimy w sobie zaakceptować, przyjąć i.... przemienić.

środa, 25 września 2013

O wietrze...



                                                                              /zdjęcie nie moje/

                                                                            

Co to jest wiatr? - Zapytał dorosły człowiek.
To jest powietrze, które się spieszy… - Odpowiedziało Dziecko.





P.S
Ale mam szczęście mieszkać TUTAJ gdzie są cztery pory roku... Jedna przechodzi w drugą, tak jak życie nasze codzienne...

poniedziałek, 23 września 2013

O śniadaniu i dobrym humorze…


Nie wyobrażam sobie dnia bez śniadania!
Kromka razowego chleba z chudym twarogiem, szczypiorkiem, rzodkiewką. Do tego listek sałaty, pomidor lub kawałek papryki... i jestem pewna, że będę w dobrym humorze /śmiech/!!!
Nie jest to śniadanie po polsku, bo nie można powiedzieć, że mamy pewne narodowe potrawy, które serwuje się co ranek w większości polskich domów. Dla Polaka śniadanie jest raczej sprawą indywidualną. Sposobów na śniadanie jest wiele i jest w czym wybierać, bo nasz świat stał się całkiem malutki i możesz jeść śniadanie każdego dnia tygodnia w innej kulinarnej kulturze nie wyjeżdżając z Polski!

 „Rano jedz jak cesarz, w południe jak król, wieczorem jak żebrak”. Ta sama teza czasami brzmi inaczej: „Śniadanie zjedz sam, obiadem podziel się z przyjacielem, kolację oddaj wrogowi”. 
                           I całkiem po polsku: „Jak Polak głodny, to zły”.

I w tym ostatnim stwierdzeniu jest wiele prawdy! Osoby jedzące śniadania są mniej podatne na depresję, częściej się uśmiechają, są milsze dla otoczenia, odporniejsze na stres i rzadziej chorują, gdyż ich układ immunologiczny działa bardziej efektywnie. Mają także bardziej optymistyczny stosunek do życia i czekających je w ciągu dnia obowiązków. Więc, jak jest z Waszym śniadaniem i dobrym humorem?
Sposobów na śniadanie jest wiele...

            Zacznę od Hiszpanii, do której ze względu na Barcelonę pałam skrytą miłością. Gorąca czekolada o lekko budyniowatej konsystencji z churros. Churros przygotowywane jest z mąki pszennej, cukru i oleju, smażone na głębokim tłuszczu. Churros czyli racuchy posypać cukrem pudrem lub kryształem lub bez dodatków maczać w gorącej czekoladzie. Poniedziałek za nami.

            We wtorek Kuba. Prosta kawa z mlekiem, w której zanurza się opiekane tortille posmarowane masłem.

            Środa, la calazione, czyli śniadanie po włosku. Kawa ile i jaką  chcesz, sok z świeżo wyciskanych owoców, słodkie ciasteczka i rogaliki, bo ileż można zjeść po bogatej kolacji zakończonej późno w nocy? Śniadanie bardzo często  jedzone jest na stojąco w barze, gdzie każdy może wybrać świeży wypiek i poczytać poranna gazetę.

            Czwartek rozpoczynamy od petit déjeuner, czyli śniadania po francusku. Mięciutkie, maślane  rogaliki croissant z dżemem lub chrupiąca bagietka z masłem, café au lait podana w miseczce. Menu śniadaniowe jest krótkie i stałe i nie ma przy nim wiele pracy. Wystarczy zajść do piekarni za rogiem...

            Poranek piątkowy – śniadaniowy niech będzie po chińsku. Ryż z drobno posiekanymi warzywami i sosem sojowym, okrągłe pierożki nadziewane mięsem i warzywami. Po takim śniadaniu można nie jeść obiadu /śmiech/!

            Wreszcie sobota!!! Można pospać, zostać w piżamie do południa, popijać kawę, poprzeglądać gazety i sobotnie śniadanie będzie po... amerykańsku. Podjadać będziemy świeże bajgle. Bajgiel to miękki drożdżowy obwarzanek, przecięty w poprzek i wypełniony kremowym białym serkiem, wędzonym łososiem, plastrami czerwonek cebuli, pomidorów i posypany świeżo mielonym pieprzem. Przy sobocie należy się nam drugie śniadanie po kameruńsku czyli owoce, najlepiej afrykański grejpfrut, papaja i "benie" inaczej małe pączusie z kolejną kawą lub kakao!

            Niedzielny poranek i śniadanie niech bedzie po angielsku: smażony boczek, jajecznica, kiełbaski, fasolka w sosie pomidorowym, chleb tostowy czyli mega bomba kaloryczna, która sprawi, że będziemy ociężali i ospali...
Raz w tygodniu możemy sobie pozwolić na... ociężałość, nieprawdaż?



P.S
Podróżujemy i co możemy stwierdzić przeglądając hotelowe menu śniadaniowe? A no to, że hotelowe śniadanie prawie wszędzie takie samo... W prywatnych domach, rodzinach, gdziekolwiek byście pojechali celebruje się swoje odmienne śniadaniowe upodobania. 

Jakie śniadania są najpyszniejsze?
Moje, Twoje po prostu...
Moje upodobanie?



Kromka żytniego chleba lub dwie na zakwasie, pieczonego w piecu opalanym drzewem, masło, biały ser i miód i koniecznie mocna czarna kawa...


sobota, 21 września 2013

O 100 złotych…

100 złotych, to dużo czy mało?

Pieniądze ma się po to, aby ich nie mieć…?
To prawda, że pieniądze nie dają szczęścia, ale za to pomagają w nieszczęściu…? 
Ci, którzy sądzą, że pieniądz wszystko może, są zdolni wszystko zrobić, by go mieć?
Nie wydajemy zbyt często pieniędzy, których nie ma, na rzeczy, których nie potrzebujemy, by zaimponować ludziom, których nie lubimy?

Co można zrobić ze 100 zł?

Za 100 zł można spełnić swoje marzenie?
Za 100 złotych można:
kupić trzy książki,
zjeść dobry obiad na Gdańskiej Starówce /??!!/,
zamówić dwie Msze Święte w intencji zmarłych,
pójść do kina na kilka seansów,
albo jak moja Znajoma żyć za 100 zł przez tydzień…
kupić pół litra wódki i upić się…

100 złotych… dużo czy mało?
Dla jednych dużo, dla innych mało, albo wcale nic nie znaczy jakieś tam 100 złotych...







P.S
Nikt by nie pamiętał o dobrym Samarytaninie, gdyby miał tylko dobre intencje.
By przejść do historii, musiał mieć też pieniądze. 
Jedno jest pewne za wszystkie pieniądze świata nie można kupić CZASU.