Hmm, liczyć nie
liczyć... Od zarania dziejów ludzie na całym świecie uważają narodziny za
wyjątkowy dzień.
Wierzono, że w dniu narodzin pomagają solenizantowi dobre
duchy lub szkodzą złe. Dlatego w dniu urodzin krewni i przyjaciele zbierali się,
aby ją lub go ochraniać.
Podoba mi się ten zwyczaj ochraniania!
W Polsce
najważniejszą spośród urodzinowych rocznic pozostaje pierwsza, potem osiemnasta,
a następnie kolejne pełne dziesiątki... Ciekawe dlaczego w podeszłym wieku
wracamy do zapalania świeczek na torcie? Ja, obchodzę urodziny każdego roku!
Urodziny, to moje najbardziej osobiste święto i myślę, że trzeba świętować swoje
kolejne urodziny, i urodziny najbliższych nam osób. W ten sposób dać im odczuć,
że są dla nas ważni.
Na zdrowy rozum biorąc, gdybyś się nie urodził nie miałbyś
imienin
i innych rocznic, nieprawdaż?
Już w starożytnym Egipcie i w Mezopotamii
wielcy tego świata obchodzili swoje urodziny. W antycznym Rzymie i Grecji
świętowano urodziny bogów, potem władców,
w końcu zaczęto świętować urodziny...
wszystkich mężczyzn! Co kraj, to obyczaj...
W Argentynie i w Brazylii jubilata
pociąga się za ucho tyle razy, ile kończy lat... Wyobrażacie sobie pociągać za
ucho osiemdziesięciolatka!!!
Jeszcze drastyczniej /śmiech/ jest w Irlandii, bo
nieszczęśnika łapie się za nogi, odwracając głową w dół, po czym opuszcza się
odpowiednią ilość razy, plus jeszcze raz na szczęście! Hmm, ile siły muszą mieć
ci, którzy dokonują tego rytuału!
W Danii solenizant wywiesza za oknem flagę
narodową, w Meksyku dzieci rozbijają z zasłoniętymi oczami piniatę, czyli
figurkę wypełnioną łakociami. Oryginalny zwyczaj panuje w Kanadzie, gdzie nos
solenizanta smaruje się sowicie masłem, aby nie przyczepiały się do niego żadne
kłopoty.
Niemcy, jak zawsze, pozostają praktyczni i zdyscyplinowani; kawaler
kończący 30 lat musi pozamiatać schody miejskiego ratusza...
Gdyby w Polsce wprowadzić
ten zwyczaj wszystkie schody byłyby czyste, bo kawalerów po 30 u nas coraz
więcej.
U Żydów uroczyście obchodzi się 12
urodziny u dziewczynek i 13 u chłopców i jest to dzień wejścia do świata
dorosłych, czyli bat micwa i bar micwa.
W kulturze latynoamerykańskiej /z
tradycji Majów i Azteków/ w dniu 15 urodzin dziewczynek urządza się uroczysty
bal, bo w tym wieku dziewczynki odchodziły z domów, by przygotować się do życia
w małżeństwie.
W Chinach nowo narodzone dziecko na już... roczek,
a
najważniejsze są kolejne urodziny, bo odczytuje się wówczas przyszłość dziecka.
Nie ma co wiele rozpisywać się o corocznym dniu urodzin, czasu nie cofniemy, a
skoro ten dzień i tak nadejdzie, lepiej go spędzić radośnie!
I niech będą te
świeczki na torcie albo jakieś miodowe ciasto, jak za czasów kiedy w Grecji
świętowano urodziny bogini Artemidy, pieczono okrągłe miodowe ciasto, w które
wtykano zapalone świeczki.
Warto dać się zaskoczyć lub zaskoczyć kogoś. Wiadomo,
że niespodzianki pamiętamy przez całe lata. Zafundować komuś lot balonem, albo
przejazd ferrari, albo obdarować kogoś zwyczajnym bukietem słoneczników,
błyskiem w oku i... sobą!
P.S
Narodziny same w sobie są cudem życia,
największą i najpiękniejszą tajemnicą...
Dzieci nie mogą doczekać się urodzin
ze względu na prezenty, nastolatki odliczają dni do upragnionej osiemnastki.
Trzydziestolatkowie martwią się przemijającą młodością, czerdziestalotkowie
często o swych urodzinach nie chcą pamiętać, a jak skończysz 60 lat będziesz cenić każde kolejne /śmiech/!
Idziemy zdmuchnąć kolejne urodzinowe
świeczki...?
Każdy swoje, ma się rozumieć... Raz, dwa i ... zdmuchnęłam wszystkie, i
jestem o rok starsza...
„I tak, jak rodzice cieszą się z narodzi dziecka, tak
Ty raduj się w każde swoje urodziny. Nie świętujesz przecież faktu starzenia
się, ale rocznicę Twego zaistnienia. Twojego JESTEM”.