Nie na darmo mówi się, że podróże kształcą.
Moja Siostra Hania upiekła chleb wg. własnej receptury w piecu chlebowym,
który nie był używany od wielu lat. Chleb prosto z pieca chlebowego jadłam ostatni raz w Essengu czyli w Kamerunie.
U
Sióstr, które mieszkają w przepastnym buszu,
zauważyłam chleb, który nie przypominał tego kupowanego
w Yaounde czy w Bertoua, gdzie znajdują się piekarnie.
W Kamerunie zakupiony chleb
wkładamy do zamrażarki, jeśli się ja ma,
i wyjmujemy, kiedy jest nam potrzebny.
Inni, bardziej pracowici i z talentem piekarskim - pieką chleb sami. Okazało
się, że w Essengu w środku tropikalnego lasu jest PIEKARNIA... i kolejny raz
uśmiechnęło się do mnie szczęście, bo trafiłam na dzień wypieku chleba.
Trzeba
dodać, że nie jest on pieczony regularnie, więc
naprawdę miałam szczęście!
Każdy ma swoją historię... Piekarnia i piekarz prosto z afrykańskiego buszu także. Pan Assigna Bonaventura właściciel piekarni był
świadkiem nowo-powstającej misji, którą założyli w roku 1958 Księża Spirytyni.
Swoją pracę rozpoczęli od budowy szkoły. Młody Bonaventura był budowniczym,
ministrantem, zakrystianinem, i kucharzem.
Brat zakonny Rabot /Holender/ zbudował
pierwszy piec chlebowy, w którym piekł chleb na potrzeby misji. Bonaventura był pojętnym
chłopakiem, więc szybko opanował fach piekarza.
W międzyczasie został
pielęgniarzem,
ożenił się, doczekał się 8
dzieci, zaciągnął kredyt w wysokości 5 milionów /to bardzo dużo pieniędzy/ i
otworzył sklep w Nguelemenduka.
W
sklepie można było kupić wszystko, co było potrzebne do konstrukcji domu,
uprawy plantacji...
Interes
nie powiódł się... został do spłacenia kredyt.
Posłuchaj
- powiedział dziadek Bonavetura, a mogę go tak nazywać,
bo dzisiaj ma 68 lat...
- Z
każdej sytuacji jest wyjście, trzeba zawsze patrzeć przed siebie, żyć dzisiaj,
być dobrej myśli, szukać wyjścia z trudnych życiowych sytuacji i pamiętać o
jednym: być dobrym dla innych, pomagać, a nade wszystko kochać swoją żonę i
dzieci...
Dziadek
Bonaventura od kilkunastu lat pracuje, jako piekarz
i mówi:
- Pracuje, aby utrzymać rodzinę.
- Jaką rodzinę? Ma pan dorosłych synów, którzy mają swoje zawody...
-
Dobrze im się powodzi, odpowiada dziadek, ale trzeba pomagać, są wnuki, dzieci
mojego syna, którego żona umarła i teraz on mieszka ze mną, muszę pomóc tej rodzinie.
Czyli
dziadkowie na całym świecie są tacy sami: pomagają!
-
Wypiek chleba daje pieniądze na utrzymanie rodziny i na opłacenie pracowników
pracujących na mojej plantacji kawy i kakao..., dodaje dziadek.
Po
usłyszeniu, że dziadek zajmuje się jeszcze plantacją, mój podziw
dla niego wzrósł jeszcze bardziej.
Jak
wygląda dzień wypieku chleba?
Wcześnie
rano wyrabia się ciasto, które rośnie, potem formuje się małe chlebki i układa
się je na blachach zrobionych z kawałków starej blachy. Blachy są bardzo czarne, twarde i zahartowane.
Piec
jest napełniony drewnem, które pali się w zamkniętym piecu przez trzy godziny.
Po
trzech godzinach czyści się piec tzn. wyjmuje się niedopalone kawałki
drewna, żarzący się pył wymiata specjalną miotłą, którą zanurza się w
wodzie i piec jest gotowy do wypieku chleba.
Piec
zrobiony jest z glinianej cegły.
Chlebki
są wyniesione z domu i poukładane na półce zrobionej z bambusa. Chciałam
koniecznie dziadkowi pomóc w noszeniu chleba i układaniu na półce, ale nie
zgodził się, bo czasami się potknę i chleb się zmarnuje.
Najlepiej będzie, jak
zrobi to sam, a ja popatrzę!
Udało się /pomimo zakazu/, jedną blachę
wynieść z domu i dobrze ustawić na bambusowej półce.
Każdą blachę z wyrośniętym chlebem dziadek Bonaventura
kładł na wielką łopatę z długim trzonkiem i wkładał do pieca, i jakie było moje
zdziwienie, że po trzech minutach chleb był wyciągany z pieca, bo już się
upiekł! Następnie w ruch poszedł olej i wnuczek małym pędzelkiem
"malował" każdy chlebek olejem. Nie omieszkałam i tej pracy
spróbować... całkiem przyjemne zajęcie! Jadłam gorący jeszcze chleb...
pychota! Chleb jest dostarczany do miejscowych sklepików i wiosek położonych
blisko Essengu.
Piekarnia
w afrykańskim buszu ma stałych klientów, ale nie ma następcy, który pracowałby w piekarni dziadka Bonaventure!
Ciężka
to praca i nie ma chętnych do kontynuowania dzieła pana Bonaventury. Synowie
pomagają, ale nie mają zacięcia piekarskiego, jak ich ojciec.
Muszę
napisać jeszcze słówko o żonie... ponoć była piękną kobietą. Bonaventura wydal
majątek, aby ratować Marin z choroby...
P.S
Nie będę nikogo oszukiwać... Chleb, który jadłam u
mojej siostry Hani był po prostu pyszny i nie będę porównywać tego chleba do
bułek pieczonych w afrykańskim buszu. Jednak chleb Hani nie miał zapachu
Afryki i nigdy go mieć nie będzie... Co by o chlebie nie napisać, jedno
jest pewne, jak człowiek jest naprawdę głodny to zje każdy chleb!