poniedziałek, 9 września 2013

O Twoim życiu...


 Cierpienie, które Cię przerasta
 i wydaje się nie do udźwignięcia.
 Radość, której aż nie możesz w sobie pomieścić.
 A jednak Twoje życie jest na Twoją miarę.
 Pasuje jak ulał. Po prostu nie było przymiarki,
 dlatego czasem fason Cię zaskakuje.
                                                                                        /A.Bieńkowska/
                




                                                                    





 P.S
 Dzisiejsze „P.S” każdy zaglądający na moją stronę pisze sam, zapraszam...

sobota, 7 września 2013

O miodzie i goryczy...

...., bo życie ma dwojaki smak: miód i gorycz.
„Życie pełne jest różnorakich przeżyć, wyładowań, błyskawic, olśnień, ale i uderzeń gromów, huku, pięknych widowisk. Wszystko to stanowi treść naszego życia. Piorun bowiem jest piękny, ale i straszny. Rozjaśnia coś przez chwilę, ale i uderza... Przeraża i fascynuje... I takie jest życie, takie są wydarzenia naszego życia. Są przeżycia mocne jak grom, rozbłyskujące światłem i budzące lęk, uderzające dobrem i złem. Wszystko to jednak trzeba przyjąć, czyli zapieczętować!
Trzeba przyjąć dwa smaki życia. Niebezpiecznie jest karmić się tylko słodyczą, bo wówczas człowiek wmawiając sobie, że wszystko do tej pory było dobre, przyjemne i miłe, będzie się jedynie okłamywał. Niebezpiecznie jest również karmienie się samą goryczą, życie rozżaleniem, nieustannie podkreślając, że w życiu spotkało mnie tylko zło. Trzeba zgodzić się całym swoim wnętrzem na miód i gorycz. Jeśli zdołamy słodko uwielbić Boga za wszystko, co dobrego spotkało nas w naszej historii, będziemy również potrafili przełknąć i strawić nawet najbardziej gorzkie chwile istnienia. Staną się one dla nas mocą, wzmocnią nas”.





P.S
Papież Franciszek ogłosił dzisiejszą sobotę dniem modlitw o pokój... Można zmienić wyroki Boskie /wiem coś o tym/, gdy dwaj albo trzej w imię Miłości zgodnie o coś proszą... Tam gdzie jest Bóg jest także zło, które ciągnie w swoją stronę linę, aby niejednego na niej powiesić... Żyjesz w pokoju, w zgodzie na siebie, czy w niepogodzeniu z sobą?
Więc o jaki pokój będziesz prosić...?
"Są przeżycia, które łatwo strawić, bo są zapisane słodkim alfabetem. Są jednak i takie, których strawić nie potrafimy, bo są gorzkie. Zbyt gorzkie. Są goryczą i mogą spowodować naszą zgorzkniałość aż do śmierci... Nasza wieczność będzie taka, jakie było nasze życie. Jeśli za wszystko, co przeżyliśmy na ziemi, uwielbimy Boga, z powodu wszystkiego w niebie nasze życie będzie uwielbione w Bogu.
Ale jeśli są rzeczy, za które przeklinamy życie...?
Zaakceptować całe swoje życie i wszystko to, co się w nie wpisało, to jest sztuka godna Człowieka i jeszcze we wszystkim tym uwielbić Jezusa... Dlaczego Jezusa? Cóż nas bowiem najbardziej upodabnia do Chrystusa? Mądrość? Pokora? Czystość? Zdolność do czynienia cudów? Chodzenie po wodzie? Przemienienie? Doskonałość i nieomylność? Zdecydowanie nie! Jedynie nasze rany!"
Tylko tyle. 
/tekst w.g Augustyna Pelanowskiego OSPPE/

piątek, 6 września 2013

O szkole...

„ Ludzie i zdarzenia zapisują kolejne kartki  w Twoim zeszycie doświadczeń. Życie to szkoła, w której wprawdzie wszystkie klasówki są niezapowiedziane, ale nigdy nie ma tu prac domowych. I na pewno zdasz do następnej klasy”. /A. Bieńkowska/





P.S
I trzeba pamiętać o jednym, że mój i Twój czas nie kręci się w kółko. Powtarzają się pory roku, święta, rocznice. Ale zawsze jesteśmy coraz dalej i co najważniejsze możemy być coraz wyżej...  A krzesła w szkole życia bywają przeróżne /śmiech/! Nie wiem czy muszą być wygodne, ale wiem, że dobrze w drodze gdzieś choć na chwilę spocząć, pogawędzić, nabrać sił, aby pójść  dalej...

wtorek, 3 września 2013

O pogodzie ducha...

... nawet w deszczowe dni!
Pachnie już jesienią. Lubię ten zapach, poranne mgły i poranny jesienny chłodek. Lato, jesień...,    
i dopóki człowiek żyje, zawsze znajdzie się powód do radości.
A wewnętrzną wiosnę można nosić w sobie przez całe życie.
Jak najszybciej "dojść do siebie"?
Pan Wojciech Oczko, nadworny lekarz królów: Stefana Batorego i Zygmunta III zalecał jazdę konną, zapasy i tańce, twierdząc, że: "Ruch zastąpi prawie każdy lek, podczas gdy każdy lek nie zastąpi ruchu".
A więc pomimo deszczu: codzienny, nawet krótki spacer, to mniej stresu i dotlenienie organizmu, a zwłaszcza zmęczonego serca /śmiech/!
Jeśli nie masz przyjaznej osoby lub kochającego psa, spaceruj sam - dla siebie. Jesteś tego wart!!!
Pani o imieniu Edyta powtarza: "Ja mam zawsze moją własną wiosnę, niezależnie od pory roku, w najcieplejszym zakątku serca. Cieszę się, że mam jeszcze drugą połowę jabłka, a nie zamartwiam, że pozostała mi tylko jedna. Nie zadręczam się upływem czasu ani rzeczami, których na pewno nie uda mi się zmienić. Wiem, że jest ktoś ode mnie starszy, mniej szczęśliwy, bardziej samotny, biedniejszy. Cieszę się każdym dniem". /wg. J. Woy-Wojciechowski/




                                                .  /zdjęcie nie moje fot.Flickr.com/laffy4k/ 



P.S
A więc radość życia i wiosna w sercu daje zdrowie i przedłuża życie....
Jak dożyjecie stu lat, przyznacie mi rację / śmiech /!!! 
A deszcz, cóż, niech sobie pada!
Biorę parasol i idę na spacer z Panem Bogiem, który słucha... sama,
bo nie mam psa /śmiech/!
Mówię Wam trzeba celebrować każdą chwilę, bo nasz CZAS jest tylko chwilą...

sobota, 31 sierpnia 2013

O żalu....

Nie żal nic,
a żal tak wiele.... / Czesław Niemen/







P.S
I wiecie, co najtrudniej przyjąć?
Nie ileś tam chemii, naświetlań, czekania na następne badania, wyniki i jakieś tam lekarskie i ludzkie wyroki, to nie jest takie straszne.
Najtrudniej przyjąć to, że odstawiają cię na boczny tor myśląc, że już nic sensownego nie jesteś w stanie zrobić...
Czyżby?   
Fakt, nie mogę tyle co kiedyś, fakt że nie zdążę zrobić jeszcze paru rzeczy... Ale ponieważ i tak się z niczym do końca nie zdąży, i nikomu tak, jak mnie na mnie nie zależy, to nie ma sensu się tym stresować, nieprawdaż?
A jednak gdzieś tam kołacze się myśl... nie żal nic, a żal tak wiele...

poniedziałek, 26 sierpnia 2013

O kasztanowym kolorze…

Kasztanowego koloru nie kojarzę z kasztanami, ale z kolorem włosów jednej z naszych Sióstr. Jej włosy mają połysk kasztanów i co dziwne wcale się nie zmieniają z upływem lat. I jak to jest, że niektórzy mają piękne włosy bez względu na upływ czasu?
Kasztanowy kolor mają także wiewiórki. Spotkać można rude, brązowe, ale wszystkie mają jednakowy biały brzuszek.
A zimą zmieniają rude futro na popielate. Dlaczego dzisiaj o wiewiórkach..., bo naraz tyle wiewiórek, co w Królewskich Łazienkach, widziałam pierwszy raz!





Wiem, że wiewiórka to gryzoń tak jak mała myszka, ale szara myszka nie ma tak pięknego ogona, jak ruda wiewiórka!
Ogon niczym parasol nad głową Rudej! Ciekawe czy chroni ją przed słońcem i deszczem? A zwinne, to małe coś, i na dodatek bardzo sprytne i cwane. Nie dziwię się, że takie mnóstwo Rudych biega po parku.
Głodne nigdy nie będą, bo prawie każdy, kto przychodzi do Łazienek ma coś w zanadrzu dla wszędobylskich piękności.
Przy najbliższej okazji przyjdę z orzeszkami i będę częstować wszystkie zgłodniałe wiewiórki.
Ciekawe czy można trzymać wiewiórkę w domu...?







P.S
W maju pojawiły się na mojej głowie włosy... Miały być piękne czyli czarne i układać się w loki! Spodziewałam się rudych, bo takowe w naszej rodzinie można spotkać. Nie śniłam, nie myślałam o tych czarnych i kręconych /śmiech/, ale miałam nadzieję, że odrosną te moje, do których przywykłam! Ewentualnie jakiś kasztan z połyskiem...
I co wyrosło?
Jestem, jak wiewiórka w zimowej szacie czyli szara, a dosadnie pisząc moje włosy są mysie czyli na głowie mam mysz polną!!! 
Cóż, nawet włosy mam inne, a nie będę wspominać o całej reszcie! 
I nie piszcie, że mam pofarbować, takiej opcji nie ma /śmiech/!
I nie piszcie, że powinnam się cieszyć, że w ogóle
coś na tej głowie wyrosło /śmiech/!
I nie piszcie, że w moim wieku mają prawo wyrosnąć mysie.../śmiech/!
Pytacie o moje zdrowie... Po skończonej chemii miałam przez cały maj naświetlania, a w czerwcu rozpoczęłam kolejne wlewy tym razem jest to herceptyna, którą otrzymuję co trzy tygodnie.
Ostatni wlew otrzymam w czerwcu 2014 roku.
Jak się czuję?
Nie jest tak rewelacyjnie, jak przed choroba, ale nie mam na co narzekać i gdyby nie różnorodne badania i wyroki ludzkie, i nie moje,
a właściwie już moje, mysie włosy /śmiech/ mogłabym powiedzieć:
lepiej być nie może!!!!

piątek, 23 sierpnia 2013

O pieniądzach...

Pewien pustelnik wędrował przez las. Zapadła noc i trzeba było szukać jakiegoś schronienia, aby odpocząć i nabrać sił do dalszej drogi.
Znalazł jaskinię. Nie rozglądając się, rozłożył marny kocyk i zasnął. Obudziło go słońce. Rozglądając się po jaskini zauważył ogromy stary kufer. Ciekawe, co w nim jest...
Nie zastanawiając się po prostu otworzył 
i zobaczył, że kufer jest pełen złotych talarów! Odskoczył od niego, jakby ktoś go wrzątkiem oblał! Wybiegł z jaskini, zapominając o swoim marnym kocu, krzycząc: śmierć, śmierć...
Biegł ile sił w nogach i darł się  wniebogłosy, strasząc budzącą się zwierzynę i ptaki, i budząc zdziwienie przechodzących właśnie rozbójników, którzy zatrzymali pędzącego mnicha.
- Chłopie, dlaczego z samego rana tak krzyczysz o jakiejś śmierci, kto, kogo zabił? Zainteresowali się panowie rozbójnicy.
 – Tam, w pieczarze jest skrzynia pełna złotych dukatów, to śmierć, śmierć...! Na jednym wydechu wykrzyczał pustelnik. 
– Nie martw się, zajmiemy się tą śmiercią! Odpowiedzieli rozbójnicy z radością i błyskiem w oku.


Jaką mieli radość znajdując kufer pełen pieniędzy. Taka fortuna dla trzech osób! Dzięki niech będą niebu, za tak wielki dar! Trzeba to uczcić! Nie można liczyć tej mamony o suchym pysku! Wysłali jednego spośród siebie do miasteczka po baryłkę dobrego miodu i udziec barani na zagrychę. Dwaj, którzy zostali przy liczeniu mamony doszli do wniosku: po co dzielić ten skarb na trzy osoby, jak można podzielić na dwie. Uradzili, że zabiją kolegę po fachu. Rozbójnik, który został wysłany po frykasy powrócił z winkiem i dobrym jedzeniem. Nie zdążył biedaczyna pobiesiadować z kolegami, bo go zabili! Taki skarb tylko na dwóch, radowali się..., ale nie za długo. Wypili po kielichu, zagryźli baraniną i ... padali trupem! Myśleli nieszczęśni, że ich kolega taki głupi... On, idąc do osady pomyślał: nie muszę dzielić się tym skarbem z tymi łotrami, zatruję jedzenie i cały skarb będzie mój, tylko mój!!!




P.S
Jeśli nie wiesz, o co chodzi w interesach, w polityce, w wojnie, bo tak zawile mówią, dyskutują... Chodzi zawsze o pieniądze, które w nadmiarze prędzej czy później prowadzą do śmierci... Co się stało z kufrem pieniędzy... Dalej znajduje się w jaskini /nie pytajcie gdzie/ i czeka na następnych, którym spieszno do św. Piotra /śmiech/!