środa, 18 września 2013

O samochodzie i błocie...

Zepsuty samochód w Polsce, to żaden problem. Na każdym rogu serwis naprawy, ściągną twoje auto z każdej drogi... I przy okazji zepsutego samochodu w ulewny deszcz mam wspomnienie... 
Gdy zaczyna padać na afrykańskiej ziemi, gdzieś tam w buszu, najlepiej zostać w domu i przeczekać deszcz. Po ulewnym deszczu zawsze wychodzi słońce, które w kilka lub kilkanaście godzin osuszy drogi. Bywa i tak, że nie możesz wyruszyć samochodem przez kilka dni. Jeśli koniecznie musisz wyruszyć w drogę, to tylko na własną odpowiedzialność, i z zapewnieniem przyjaznych tobie osób, że gdzieś po drodze wpadniesz do rowu, będziesz się złościć, wylewać żale, żeś znów dał się wpuścić w maliny kameruńskiemu deszczykowi!  Z kameruńskim deszczem nierozłączne jest błoto koloru cegły, które lepi się do wszystkiego! 


Koła samochodu oblepione ceglastą glina kręcą się w miejscu! W taki deszczowy czas niezawodne jest osobiste szare mydło, które jest w tych stronach niezastąpione. Po każdym wyjściu z domu zabierasz się do szorowania butów i nóg swoim osobistym szarym mydłem!
Biada tobie jeśli zostawisz obłocone buty! Błoto zaschnie na kość i masz podwójna robotę! Pewnego razu trzeba było, pomimo zdrowego rozsadku, którego siostry Pallotynki mają sporo /śmiech/, wyjechać w deszcz /może nam się uda/, ale jednak po kilku kilometrach nie dało się podjechać pod mała górkę! Maczety poszły w ruch, podkładamy liście palm, jakieś gałęzie pod koła, pchamy, ciągniemy, jesteśmy mokre od deszczu, śmiechu, buty w samochodzie, a my na bosaka, po kostki w błocie, rój owadów radośnie bzykał i wchodził do oczu i kąsał…






Co niektórzy zawsze mają kawę pod ręką więc popijałyśmy, bo podobno podnosi ciśnienie i koi nadszarpnięte nerwy…. i gdyby nie Opatrzność Boska, która przysłała nam rosłych mężczyzn siedziałybyśmy pod ta górka i w rowie więcej niż trochę! Wiecie, deszcz deszczem, błoto błotem, a takich rozsądnych jak my bywało więcej, bo ludziom spieszy się i za nic mają prawa przyrody…. ,i nie jedna droga była zablokowana przez auto wiekszę czy mniejsze i wtedy sprawdzało się powiedzenie, że najdalej zajdziesz na własnych nogach...





P.S
Dlaczego nie miałam ze sobą kawy? Od jutra wybierając się w dłuższą podróż biorę termos z kawą... Może podniesie lub zmniejszy ciśnienie /śmiech/, a o nerwach nie wspomnę! A co do złości i nerwów: gdy się na coś zgodzisz, przyjmujesz zaistniały stan rzeczy, którego nie możesz zmienić nie ma złości i gniewu. Złościsz się tylko wtedy, gdy na coś się nie godzisz...

niedziela, 15 września 2013

O rekolekcjach…

Twój czas nie kręci się w kółko.
Powtarzają się pory roku, święta, rocznice.
Ale jesteś coraz dalej. I możesz być coraz wyżej.



Do naszego domu w Gdańsku na „Górce” przyjechało 29 Sióstr z różnych naszych placówek rozsianych po Polsce i świecie /z Kamerunu dwie/,
aby odprawić rekolekcje. Raz do roku każda Siostra Pallotynka ma swoje rekolekcje czyli czas, aby zatrzymać się, pozwolić opatrzeć swoje rany, popatrzeć na swoje życie z perspektywy minionego roku, i uzmysłowić sobie kolejny raz, że wszystko, co pojawia się w życiu człowieka, ma określony i przewidziany przez Boga sens i cel. Rekolekcje trwają 7 dni i odbywają się w naszych największych domach w kilku seriach, aby każda Siostra mogła odnowić swojego ducha. Obowiązuje ścisłe milczenie, bo tylko w ciszy można usłyszeć siebie, prawdę o sobie.
Co to jest prawda?
„Oto Ty masz upodobanie w ukrytej prawdzie, naucz mnie tajników mądrości” /Ps.51,8/
Prawda o nas samych jest głęboko ukryta i tylko w takiej Bóg ma upodobanie i my sami także...  






Z rekolekcyjnych, podsłuchanych rozważań:

To nie zadania nas nasycają... 
Nie zatruwaj swojego Źródła...
Nie ścinaj swojego Drzewa, które daje cień, owoc...
Pan powołuje każdego dnia, przychodzi w tym jak JEST, a nie jak powinno być... 


czwartek, 12 września 2013

O kapeluszach...

Do kapeluszy i ludzi, którzy noszą to nakrycie głowy pałam sympatią. Jeden z moich kolegów nie wyobraża sobie swojej głowy bez kapelusza,
 a ja z przekąsem stwierdzam, że ów kapelusz dodaje mu swoistego uroku /śmiech/! Zapewne przyzwyczaił, nie tylko mnie, do kapelusza i jest coś nie tak z jego wyglądem gdy kapelusza nie ma...
 Kapelusz, co by o nim nie powiedzieć, ochrania głowę przed słońcem i niepogodą, ale przede wszystkim jest ozdobą, bo ozdabia nie tylko głowę, ale i całą sylwetkę, i co niektórzy wyglądają w nim „bosko”!
 Weźmy dla przykładu Humpreya Bogarta albo Audrey Hepburn:
 w kapeluszu wyglądają rewelacyjnie i ma się wrażenie, że kapelusz został wymyślony specjalnie dla nich. Kapeluszy jest mnóstwo: fason, kolor, materiał, możesz wyszukać TEN, który będzie w sposób szczególny ozdabiać Twoją głowę! Mój kolega ma upodobanie do kapeluszy zwanych popularnie Panama.




 Gdzie powstają kapelusze... panamskie? Nie w Panamie, ale w Ekwadorze. Nie w fabryce, ale w dłoniach. Opowiada się, że podczas budowy Kanału Panamskiego, robotnicy i technicy wystawieni byli na upalne, tropikalne słońce, które najmocniejszych przyprawiało o zawrót głowy! By ochronić się przed codzienną spiekotą zamówiono cały ładunek ekwadorskiego statku wiozącego kapelusze. Kapelusze poszły w ruch i okazało się, że świetnie się sprawdzały w tropikalnym upale i deszczu. Były lekkie, mocne i co najważniejsze w dobrym gatunku!
 I w taki właśnie sposób rozpoczęła się światowa sława kapelusza zwanego Panama. Na wykonanie jednego kapelusza potrzeba tylko 2 dni lub trzymiesięcznej, mozolnej pracy.
 Wszystko zależy jaką Panamę sobie ktoś wymarzył!
 Ów kapelusz może kosztować w Ekwadorze od 50 do 100 dolarów, a najlepsze egzemplarze mogą osiągnąć cenę 500 dolarów. W innych krajach cena wzrasta kilkakrotnie. Aby sprawdzić jakość wykonania kapelusza należy policzyć ilość splotów. Mniejsza ich ilość czyli jakieś 100, cechuje kapelusze o niższej jakości.
 Jeśli doliczysz się co najmniej 1600 splotów i więcej masz do czynienia z kapeluszem najwyższej jakości, i płacisz więcej za te... sploty /śmiech/!





 Cały sekret panamskich kapeluszy tkwi w misternej, ręcznej robocie, zwinności palców i nie wiem jakiej cierpliwości wyplataczy, i w ilości węzełków i ich doskonałości. Tylko kilka na kilkaset kapeluszy jest bez skazy. Jeśli w splocie, iście koronkowym, jest dziureczka wielkości łebka od szpilki, bo jedno ździebełko zostało źle założone w jedną czy drugą stronę, kapelusz traci wartość... I co zostaje?
 Żal i rozpacz, bo zamiast 300 dolarów otrzymasz tylko 50!  Panama najwyższej jakości musi być lekki i wytrzymały. Prawdziwą Panamę można zwinąć w rulonik i przeciągnąć przez męską obrączkę.
 Po rozwinięciu powróci do pierwotnego kształtu i nie straci fasonu!
 Z czego  wyplata się Panamy?
 Z rośliny podobnej do palmy, której liście przypominają kształtem wachlarze. Skoro świt zbieracze Carludovica palmata wyruszają w teren. Ważne jest to, aby zerwać potrzebny surowiec o konkretnej porze dnia
 i przy właściwej wilgotności powietrza. Drzewo musi być trzy letnie,
 a pędy zerwane, zanim jeszcze wykształcą się liście. We wnętrzu świerzych pędów i kiełków znajduje się pożądana słomka. Zbiera się ścięte pędy i wiąże po 112 sztuk, i dostarcza do wioski. Kobiety starannie oddzielają od siebie delikatne włókna. Wybiera się wyłącznie te długie, cienkie i płaskie, w kremowym kolorze. Związuje się je po 8 i gotuje, po czym wywiesza i suszy się przez kilka dni. Kiedy włókna są suche, kurczą się i skręcają rozpoczyna się wyplatanie.
 Są różne metody i ściegi... Gdy góra kapelusza jest gotowa, nakłada się ją na specjalną drewnianą formę, do której ona się dopasowuje, a gdy sięga blatu, odgina się ją na zewnątrz i wyplata rondo.
 I wtedy trzeba zmienić pozycję: zapierać się o formę i w takiej zgarbionej pozycji spędza się całe dnie....





P.S
Zamiłowanie kolegi do kapelusza panamskiego bierze się stąd, iż pracuje w Ekwadorze. Chciałabym na własne oczy zobaczyć wyplataczy panamskich kapeluszy.
Szkoda, że dzisiaj tak mało mężczyzn można spotkać w kapeluszu.
Nie wiem dlaczego?
Może myślą, że kapelusz to atrybut emeryta i gangstera!
Ja, za każdym w kapeluszu oglądam się, no bo taki od razu rzuca się w oczy /śmiech/! 
I jeszcze; za życzenia urodzinowe dziękuję serdecznie!

środa, 11 września 2013

O urodzinach...

Hmm, liczyć nie liczyć... Od zarania dziejów ludzie na całym świecie uważają narodziny za wyjątkowy dzień.
 Wierzono, że w dniu narodzin pomagają solenizantowi dobre duchy lub szkodzą złe. Dlatego w dniu urodzin krewni i przyjaciele zbierali się, aby ją lub go ochraniać.
 Podoba mi się ten zwyczaj ochraniania!
 W Polsce najważniejszą spośród urodzinowych rocznic pozostaje pierwsza, potem osiemnasta, a następnie kolejne pełne dziesiątki... Ciekawe dlaczego w podeszłym wieku wracamy do zapalania świeczek na torcie? Ja, obchodzę urodziny każdego roku!
 Urodziny, to moje najbardziej osobiste święto i myślę, że trzeba świętować swoje kolejne urodziny, i urodziny najbliższych nam osób. W ten sposób dać im odczuć, że są dla nas ważni.
 Na zdrowy rozum biorąc, gdybyś się nie urodził nie miałbyś imienin
 i innych rocznic, nieprawdaż?
 Już w starożytnym Egipcie i w Mezopotamii wielcy tego świata obchodzili swoje urodziny. W antycznym Rzymie i Grecji świętowano urodziny bogów, potem władców,
 w końcu zaczęto świętować urodziny... wszystkich mężczyzn! Co kraj, to obyczaj... 
W Argentynie i w Brazylii jubilata pociąga się za ucho tyle razy, ile kończy lat... Wyobrażacie sobie pociągać za ucho osiemdziesięciolatka!!!
 Jeszcze drastyczniej /śmiech/ jest w Irlandii, bo nieszczęśnika łapie się za nogi, odwracając głową w dół, po czym opuszcza się odpowiednią ilość razy, plus jeszcze raz na szczęście! Hmm, ile siły muszą mieć ci, którzy dokonują tego rytuału!
 W Danii solenizant wywiesza za oknem flagę narodową, w Meksyku dzieci rozbijają z zasłoniętymi oczami piniatę, czyli figurkę wypełnioną łakociami. Oryginalny zwyczaj panuje w Kanadzie, gdzie nos solenizanta smaruje się sowicie masłem, aby nie przyczepiały się do niego żadne kłopoty.
 Niemcy, jak zawsze, pozostają praktyczni i zdyscyplinowani; kawaler kończący 30 lat musi pozamiatać schody miejskiego ratusza...
 Gdyby w Polsce wprowadzić ten zwyczaj wszystkie schody byłyby czyste, bo kawalerów po 30 u nas coraz więcej.
 U Żydów uroczyście obchodzi się 12 urodziny u dziewczynek i 13 u chłopców i jest to dzień wejścia do świata dorosłych, czyli bat micwa i bar micwa.
 W kulturze latynoamerykańskiej /z tradycji Majów i Azteków/ w dniu 15 urodzin dziewczynek urządza się uroczysty bal, bo w tym wieku dziewczynki odchodziły z domów, by przygotować się do życia w małżeństwie.
 W Chinach nowo narodzone dziecko na już... roczek,
 a najważniejsze są kolejne urodziny, bo odczytuje się wówczas przyszłość dziecka.
 Nie ma co wiele rozpisywać się o corocznym dniu urodzin, czasu nie cofniemy, a skoro ten dzień i tak nadejdzie, lepiej go spędzić radośnie!
 I niech będą te świeczki na torcie albo jakieś miodowe ciasto, jak za czasów kiedy w Grecji świętowano urodziny bogini Artemidy, pieczono okrągłe miodowe ciasto, w które wtykano zapalone świeczki.
 Warto dać się zaskoczyć lub zaskoczyć kogoś. Wiadomo, że niespodzianki pamiętamy przez całe lata. Zafundować komuś lot balonem, albo przejazd ferrari, albo obdarować kogoś zwyczajnym bukietem słoneczników, błyskiem w oku i... sobą!





P.S
Narodziny same w sobie są cudem życia, największą i najpiękniejszą tajemnicą...
Dzieci nie mogą doczekać się urodzin ze względu na prezenty, nastolatki odliczają dni do upragnionej osiemnastki. Trzydziestolatkowie martwią się przemijającą młodością, czerdziestalotkowie często o swych urodzinach nie chcą pamiętać, a jak skończysz 60 lat będziesz cenić każde kolejne /śmiech/!
Idziemy zdmuchnąć kolejne urodzinowe świeczki...?
Każdy swoje, ma się rozumieć... Raz, dwa i ... zdmuchnęłam wszystkie, i jestem o rok starsza...
„I tak, jak rodzice cieszą się z narodzi dziecka, tak Ty raduj się w każde swoje urodziny. Nie świętujesz przecież faktu starzenia się, ale rocznicę Twego zaistnienia. Twojego JESTEM”.

poniedziałek, 9 września 2013

O Twoim życiu...


 Cierpienie, które Cię przerasta
 i wydaje się nie do udźwignięcia.
 Radość, której aż nie możesz w sobie pomieścić.
 A jednak Twoje życie jest na Twoją miarę.
 Pasuje jak ulał. Po prostu nie było przymiarki,
 dlatego czasem fason Cię zaskakuje.
                                                                                        /A.Bieńkowska/
                




                                                                    





 P.S
 Dzisiejsze „P.S” każdy zaglądający na moją stronę pisze sam, zapraszam...

sobota, 7 września 2013

O miodzie i goryczy...

...., bo życie ma dwojaki smak: miód i gorycz.
„Życie pełne jest różnorakich przeżyć, wyładowań, błyskawic, olśnień, ale i uderzeń gromów, huku, pięknych widowisk. Wszystko to stanowi treść naszego życia. Piorun bowiem jest piękny, ale i straszny. Rozjaśnia coś przez chwilę, ale i uderza... Przeraża i fascynuje... I takie jest życie, takie są wydarzenia naszego życia. Są przeżycia mocne jak grom, rozbłyskujące światłem i budzące lęk, uderzające dobrem i złem. Wszystko to jednak trzeba przyjąć, czyli zapieczętować!
Trzeba przyjąć dwa smaki życia. Niebezpiecznie jest karmić się tylko słodyczą, bo wówczas człowiek wmawiając sobie, że wszystko do tej pory było dobre, przyjemne i miłe, będzie się jedynie okłamywał. Niebezpiecznie jest również karmienie się samą goryczą, życie rozżaleniem, nieustannie podkreślając, że w życiu spotkało mnie tylko zło. Trzeba zgodzić się całym swoim wnętrzem na miód i gorycz. Jeśli zdołamy słodko uwielbić Boga za wszystko, co dobrego spotkało nas w naszej historii, będziemy również potrafili przełknąć i strawić nawet najbardziej gorzkie chwile istnienia. Staną się one dla nas mocą, wzmocnią nas”.





P.S
Papież Franciszek ogłosił dzisiejszą sobotę dniem modlitw o pokój... Można zmienić wyroki Boskie /wiem coś o tym/, gdy dwaj albo trzej w imię Miłości zgodnie o coś proszą... Tam gdzie jest Bóg jest także zło, które ciągnie w swoją stronę linę, aby niejednego na niej powiesić... Żyjesz w pokoju, w zgodzie na siebie, czy w niepogodzeniu z sobą?
Więc o jaki pokój będziesz prosić...?
"Są przeżycia, które łatwo strawić, bo są zapisane słodkim alfabetem. Są jednak i takie, których strawić nie potrafimy, bo są gorzkie. Zbyt gorzkie. Są goryczą i mogą spowodować naszą zgorzkniałość aż do śmierci... Nasza wieczność będzie taka, jakie było nasze życie. Jeśli za wszystko, co przeżyliśmy na ziemi, uwielbimy Boga, z powodu wszystkiego w niebie nasze życie będzie uwielbione w Bogu.
Ale jeśli są rzeczy, za które przeklinamy życie...?
Zaakceptować całe swoje życie i wszystko to, co się w nie wpisało, to jest sztuka godna Człowieka i jeszcze we wszystkim tym uwielbić Jezusa... Dlaczego Jezusa? Cóż nas bowiem najbardziej upodabnia do Chrystusa? Mądrość? Pokora? Czystość? Zdolność do czynienia cudów? Chodzenie po wodzie? Przemienienie? Doskonałość i nieomylność? Zdecydowanie nie! Jedynie nasze rany!"
Tylko tyle. 
/tekst w.g Augustyna Pelanowskiego OSPPE/

piątek, 6 września 2013

O szkole...

„ Ludzie i zdarzenia zapisują kolejne kartki  w Twoim zeszycie doświadczeń. Życie to szkoła, w której wprawdzie wszystkie klasówki są niezapowiedziane, ale nigdy nie ma tu prac domowych. I na pewno zdasz do następnej klasy”. /A. Bieńkowska/





P.S
I trzeba pamiętać o jednym, że mój i Twój czas nie kręci się w kółko. Powtarzają się pory roku, święta, rocznice. Ale zawsze jesteśmy coraz dalej i co najważniejsze możemy być coraz wyżej...  A krzesła w szkole życia bywają przeróżne /śmiech/! Nie wiem czy muszą być wygodne, ale wiem, że dobrze w drodze gdzieś choć na chwilę spocząć, pogawędzić, nabrać sił, aby pójść  dalej...