sobota, 19 października 2013

O nietoperzu z raju....


Nietoperz to aborygeński symbol śmierci... Wyobraźcie sobie miejsce,
 w którym ludzie żyją w izolacji przez czterdzieści tysięcy lat. Innymi słowy nie zetknęli się z judaizmem, chrześcijaństwem i islamem, ponieważ od najbliższego kontynentu dzielił ich cały ocean, a mimo to ich mit o stworzeniu świata jest mniej więcej taki: 
Pierwszym człowiekiem był Beerrokborn. Został stworzony przez Baime, niestworzonego, który stanowił początek wszystkiego i który kochał wszystkie stworzenia i o nie dbał. Niezły gość, innymi słowy, ten Baime, wśród przyjaciół zwany Wielkim Ojcowskim Duchem. Po tym, jak Baime zapewnił Beerrokbornowi i jego kobiecie stosunkowo dobre miejsce do życia, naznaczył swoim znakiem drzewo yarran, na którym mieszkał rój pszczół.
 

 Nakazał dwojgu ludziom:"Możecie szukać pożywienia w całej krainie,   
którą wam podarowałem, lecz to drzewo jest moje.
 Jeśli tam spróbujecie zdobyć pożywienie, i was,
 i wasze potomstwo czeka wiele zła". Pewnego dnia kobieta Beerrokborna wybrała się po drewno, doszła do drzewa yarran.
 Z początku przestraszyła się na widok świętego drzewa, lecz dookoła leżało tyle chrustu, ze nie uległa instynktowi, który nakazywał jej uciekać stamtąd czym prędzej. Poza tym Baime nie wspomniał nic o chruście.
 Kiedy zbierała suche gałązki, usłyszała nagle lekki szum nad głową,
  popatrzyła w górę i ujrzała pszczoły.
  Dostrzegła również miód ściekający po pniu. Wcześniej próbowała miodu tylko raz,
 a tymczasem tu było go bardzo dużo. Przezroczyste, słodkie krople lśniły w słońcu i kobieta Beerrokborna nie potrafiła dużej opierać się pokusie. Wspięła się na drzewo.
 W tej samej chwili z góry powiało chłodem i kobietę objęła jakaś wstrętna postać z olbrzymimi czarnymi skrzydłami.
 Był to nietoperz Narahdarn, którego Baime wyznaczył do pilnowania świętego drzewa. Kobieta spadła na ziemie i biegiem wróciła do swojej jaskini. Skryła się tam, było już jednak za późno.
 Sprowadziła na świat śmierć, której symbolem był nietoperz Narahdarn, a jego przekleństwo miało dotknąć wszystkich potomków Beerrokborna. Drzewo yarran zapłakało gorzkimi łzami nad tą tragiedią.
Łzy spływały po pniu i zastygły, właśnie dlatego na korze drzewa yarran można dzisiaj znaleźć czerwona gumę...



P.S
I co można powiedzieć o tej opowieści sprzed czterdziestu tysięcy lat...? Ludzie bez względu na to, w jakim miejscu na Ziemi mieszkają, maja te same wizje...? A możne są one wrodzone, dane przez naturę, wpisane, i pomimo wszystkich różnic prędzej czy później i tak dotrzemy do identycznych odpowiedzi?
 


środa, 16 października 2013

O rajskim jabłuszku....

Jak wyglądało rajskie jabłko?
 Któż to wie... 
Dostałam dzisiaj kilka jabłek z zapewnieniem, że po rozkrojeniu jabłka ukaże się kwiat...












P.S
Jak wytłumaczyć, że od zawsze jabłko kojarzone jest z nieśmiertelnością i młodością, i wiedzą, co dobre i złe... Jabłoń ponoć daje schronienie zmarłym. W mitologi celtyckiej w zaświatach mają rosnąć jabłonie, które jednocześnie mają kwiaty i jabłka. Jeśli ktoś zje jabłko z tej jabłoni będzie wiecznie młody i nieśmiertelny... W sadzie nimf Hesperyd rosną jabłonie, które rodzą złote jabłka dające nieśmiertelność... 

poniedziałek, 14 października 2013

O Goliacie...

W jesienny deszczowy dzień przypomniały się Judycie... żaby!
 Deszczowe koncerty, burczenie, kumkanie, donośne trele, przeciągłe rechotanie… to jeden z najbardziej nastrojowych głosów w naszej naturze, tak mówią ci, którzy lubują się w słuchaniu rechotania żab!
W Afryce nie ma spokojnej nocy. Gdy nastanie pora suszy usłyszysz wszelkie żyjące tutaj cykady, świerszcze i tak śpiewają, że w końcu  przyzwyczaisz się i wychodzisz wieczorem posłuchać, popatrzeć na miliony gwiazd, porozmyślać o życiu i śmierci i zapytać siebie raz jeszcze i nie ostatni: co mnie tutaj do Afryki przywiodło?
Pora deszczowa jest czasem gdzie prym wiodą żaby wszelkiego rodzaju. Żabi koncert na tysiące głosów! Jedne kończą, drugie zaczynają!
Już masz cichą nadzieje, że będzie cisza…. i jest minutę, dwie i na nowo zaczyna się koncert! Na żabie łowy dzisiaj zapraszam! Żaby można jeść i trzeba przyznać, że są smaczne! Miłośnicy żab biją na alarm, bo co trzeci gatunek z prawie 6500 tysięcy żab zagrożony jest wyginięciem.
No cóż, żabie udka mają swoich smakoszy i jak mi wiadomo,
 co roku ludzie zjadają 11 ton tego przysmaku! Przyjeżdżajcie do Kamerunu i łapcie, zbierajcie, polujcie, zastawiajcie sidła…
Ale od jednej żabci proszę z daleka!
Ta żabcia, to Goliat Płochliwy. Jest największą żyjącą żabą na świecie, żyje tylko w rzekach Kamerunu i w parku Monte Alen w Gwinei Równikowej. Może osiągnąć 40 cm długości, ważyć ponad 3 kilo, jej mięsko jest bardzo smaczne. A jak skacze! Skok Goliata dochodzi do 6 metrów, trudno go złowić, bo naprawdę jest płochliwy i bardzo ostrożny. Prowadzi, jak na żabę przystało wodny tryb życia. Jada ryby, inne żaby, małe ptaki. Goliat jest objęty międzynarodowa ochroną, bo grozi mu wytępienie ze względu na smaczne mięso. Na zdjęciu to chyba malutki Goliat Płochliwy. Chłopcy, którzy go przynieśli myśleli, że jestem miłośniczką żabich udek i chcieli zrobić interes… nie zrobili!
Może jednak mogłam ją kupić i… hodować!




P.S
Pamiętacie bajkę o księciu zamienionym w żabę…? Miłość, księżniczko jest wtedy, gdy po pocałunku żaba zostaje żabą… Być może nie każdy chce mieć Księcia z Bajki czy Piękną Księżniczkę... Może niektórym wystarczy Żaba z charakterem....

sobota, 12 października 2013

O spaniu...

 Mówią, że tylko szczęśliwi potrafią zasypiać o każdej godzinie, w każdym miejscu, i rzec trzeba jeszcze, w każdych warunkach... 



                                                                                                /zdjęcie Dominika Kustosz/            





P.S
Więc jestem na wskroś szczęśliwa, bo mogę spać o każdej porze dnia i nocy,
i w każdym miejscu... I byla noc zarwana przez te nieszczęsne
walizki /śmiech/!!! Zmobilizowałam się, a właściwie CZAS mnie przynaglił i w końcu spakowałam swój dobytek, jak na misjonarkę przystało: dwie walizki, każda po 32 kilogramy, trzecia, jako bagaż podręczny: 8 kilogramów /proszę do kilogramów podejść z przymrużeniem oka, bo nie ważyłam/. Komplet misjonarski dopełnia torba na ramię, która udaje torebkę, komputer i trzy książki w garści..., i jestem gotowa! „Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych..., i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta
i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście ze sobą trzosa ani torby, ani sandałów... Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: „Pokój temu domowi”...”
/Ew.św Łukasza/.
Cóż, zabrałam torby dwie, sandały także... i dużo pokoju w te strony gdzie zostałam posłana i podziwiam, na dobry początek, złote kolory jesieni...   

czwartek, 10 października 2013

O jesieni nad Bałtykiem...

Zapewniam Was, że to jesienny brzeg Bałtyku.
 Słońce przygrzewa, wiatr iście jesienny, zimny, ale co tam zimny wiatr! Czapka na głowie, kurtka na plecach, a na nogach dobre buty i można spacerować.
 To wymarzony czas na spacer i trzeba korzystać póki jesień
 jeszcze przychylna /śmiech/! W głowie mam słowa i melodię piosenki w wykonaniu Magdy Anioł...



Zawsze pójdę tam, gdzie Ty,
Moją drogę znaczą, ślady Twoich stóp.
Przystanią moją jest najmniejszy nawet kąt,
 tylko w domu Twym...
W każdym krańcu świata, będę szukać Cię. 
W każdym krańcu świata... tam odnajdę Cię




Przy Tobie zawsze będę, po tchnienia kres,
 Ostatnią myśl wśród wichrów i wśród burz.
 Ty jeden życia sens... Nas nie rozdzieli nic. 
W każdym krańcu świata, będę szukać Cię.
 W każdym krańcu świata... tam odnajdę Cię...




P.S
Rok temu jesień powitała mnie w Gdańsku...
Zima, wiosna, lato... cały rok. Był to piękny czas, który pokazał mi siebie, jakiej jeszcze nie znałam. Wszystko przemija i przemienia nas.
Jak przemieni nas upływający czas i związane z nim wydarzenia zależy tak naprawdę tylko od nas samych...


poniedziałek, 7 października 2013

O czarcim kręgu...

 Grzyby... Hmm, lubię jeść, oglądać w lesie, zbierać niekoniecznie.
 Grzyb, to ukryte królestwo!
 Widzialna część grzyba jest tylko „owocem” tego ukrytego królestwa. Niezwykle ważną częścią grzyba jest niewidoczna dla nas grzybnia, która przeważnie schowana jest w glebie, drewnie, albo w innym źródle pożywienia.
 Grzybnia może być maleńka, jak mrówka, albo zajmować wiele hektarów. Grzybiarze mają powody do wielkiej radości, bo w lasach pełno grzybów.
 Może i pełno, ale ja widzę tylko te, które można podziwiać...






 Mówią, że grzybów jadalnych powinno się szukać w konkretnych miejscach i o konkretnej porze. Gdzie indziej rosną rydze, podgrzybki, maślaki, prawdziwki
 i kurki, gąski czy koźlaki, a o truflach nie wspomnę /śmiech/!
 Na grzybobranie najlepiej wybrać się o świcie lub rano...
 I pojechałyśmy w sekretne miejsce, znane pewnym tylko osobom... Zastrzegłam sobie, aby nikt nie był zdziwiony na miejscu, że jadę na to wielkie zbieranie grzybów do... towarzystwa, i aby podziwiać grzyby, które wejdą mi w drogę/śmiech/!
 I muszę stwierdzić, że miejsce było prawdziwie sekretne, bo wróciłyśmy z pełnym koszykiem. Miałam nadzieję zobaczyć w tym sekretnym miejscu czarci krąg czyli grzyby rosnące w kółku, ale nie spotkałam...


 /Czarciego kręgu osobiście nie spotkałam więc zdjęcie nie moje.../

 Nazwa czarci krąg pochodzi ze starej baśni. Ludzie kiedyś wierzyli, że grzyby rosnące w kółku były miejscem, w którym odbywały się nocne tańce czarownic, elfów i czarnoksiężników...





P.S
Grzyby to zadziwiający świat, prawdziwe królestwo, które otacza nas w sposób niewidzialny. Grzyby, które leczą... Grzyby, które niszcza domy, sprzęty, zabytki, drzewa... Grzyby w służbie człowieka: chleb, piwo, kefir, wino...
Grzyby to nie tylko te jadalne... 

sobota, 5 października 2013

O pewnej sesji zdjęciowej…

Porządkując zdjęcia natrafiłam na Młodą Damę,
 która z gracją pozowała do zdjęc…














P.S
Dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym, i domagać się  - ze wszystkich sił – tego, czego pragnie /P.Coelho/ I pamiętać trzeba jeszcze o jednej rzeczy, że dzieci i zegarków nie można stale nakręcać, trzeba im dać czas do chodzenia... 

Jeśli nie staniecie sie, jak dzieci... Dzisiaj od samego rana wspominamy św.Faustynę, która w klasztorze pracowała w kuchni, na furcie i w ogrodzie. Nie obca jej była choroba. Po ludzku patrząc nic szczególnego nie robiła, ale miała widzące oczy, widziała Jezusa i właśnie Faustynie Jezus przekazał orędzie miłosierdzia... Jan Paweł II nazwał siostrę Faustynę darem Boga dla naszych czasów. Ta prosta kobieta, autorka Dzienniczka, który stanowi dziś cenną perłę polskiej literatury mistycznej zachwyca i budzi podziw nie tylko prostych ludzi, których uczy jak rozmawiać z Bogiem, ale również teologów prostotą i głębią mówienia o Bożych tajemnicach i możliwości doświadczenia obecności Boga
w swoim wnętrzu.
Jest przede wszystkim świadkiem Boga miłosierdzia nieustannie obecnego w dziejach świata i w losie człowieka.
Dzieci są wielkim darem.
Jak cenny Dar został powierzony i zawierzony w nasze dorosłe dłonie i serca...